Ο ίδιος ο Σαμαράς, για πρώτη φορά δημόσια, δήλωσε πως στόχος της συγκυβέρνησης είναι να βρει 180 βουλευτές και να εκλέξει πρόεδρο της Δημοκρατίας τον προσεχή Μάρτη, παρατείνοντας τη θητεία της μέχρι τον Ιούνη του 2016. Μιλώντας στο «Βήμα της Κυριακής» είπε: «Οπως όλα δείχνουν σήμερα, θα υπάρξει καλή έκβαση και για το θέμα της βιωσιμότητας του χρέους. Αλλά αυτό δεν είναι κίνητρο για μένα να κάνουμε πρόωρες εκλογές. Είναι κίνητρο για εκείνους που ήθελαν ενδεχομένως να προκαλέσουν πρόωρες εκλογές να το… ξεχάσουν! (…) Ηδη η κυβερνητική πλειοψηφία είναι πιο άνετη σήμερα στη Βουλή από ό,τι ήταν πριν από μερικούς μήνες. Και αυτό σημαίνει ότι βελτιώσαμε και την πολιτική σταθερότητα, αντίθετα από ό,τι προσδοκούσαν κάποιοι. Με τη συνεχή βελτίωση της κατάστασης θεωρώ πιθανότατο να έχουμε και προεδρική πλειοψηφία ως τον Μάρτιο. Οπότε πάει και το τελευταίο εμπόδιο για την εξάντληση της τετραετίας».
Η αριθμητική της προεδρικής εκλογής είναι εξαιρετικά απλή. Το κυβερνητικό στρατόπεδο έχει 155 βουλευτές (συμπεριλαμβανόμενων των Λοβέρδου-Αηδόνη και του πρώτου αναπληρωματικού στη Φθιώτιδα, που θα διαδεχτεί τον ανεξάρτητο της Δεξιάς Σταυρογιάννη, που εκλέχτηκε δήμαρχος Λαμίας). Προτείνοντας για πρόεδρο τον Κουβέλη, ευελπιστεί ότι θα πάρει και τους 14 της ΔΗΜΑΡ (συμπεριλαμβάνουμε τον ανεξαρτητοποιηθέντα Οικονόμου, που θα ψηφίσει Κουβέλη και με τα δυο χέρια), οπότε θα φτάσει τους 169.
Χρειάζεται άλλους 11 βουλευτές που πρέπει να τους βρει από τους ανεξαρτητοποιηθέντες.
Ο στόχος να μαζευτούν αυτοί οι 11 δεν είναι ακατόρθωτος, δεν είναι όμως και εύκολος. Δεν αρκεί να τους τάξει δεκαπέντε μήνες παράταση της βουλευτικής τους θητείας (αυτό το ξέρουν και οι ίδιοι), αλλά πρέπει να τους δώσει και άλλα ανταλλάγματα. Για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, πρέπει να τους πάρει στη ΝΔ και να δεσμευτεί ότι θα τους έχει υποψήφιους στις επόμενες εκλογές, για να δοκιμάσουν την τύχη τους κουβαλώντας «αντιμνημονιακές» δάφνες, αφού τα εκτός ΝΔ δεξιά σχήματα δεν φαίνεται να έχουν καμιά τύχη στον εκλογικό στίβο.
Επειδή οι ανεξαρτητοποιηθέντες έχουν ονοματεπώνυμο, η σχετική αριθμητική είναι εύκολη. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να εξασφαλίσει τις ψήφους των Μ. Ανδρουλάκη και Μ. Μπόλαρη (Παραστατίδης, Τζάκρη, όπως και οι πρώην ΔΗΜΑΡίτες Βουδούρης και Μουτσινάς, προς το παρόν, αποκλείονται, γιατί «βλέπουν» προς ΣΥΡΙΖΑ). Η ΝΔ θα πρέπει να πάρει τους Ν. Κακλαμάνη, Γ. Κασαπίδη, Γ. Κουράκο (ο Νικολόπουλος πήγε με τον Καμμένο) και Β. Πολύδωρα, τους «καμμένους» Γ. Νταβρή, Κ. Γιοβανόπουλο, Χρ. Γιαταγάνα, Μ. Ιατρίδη, Β. Καπερνάρο και να κάνει παιχνίδι με τους ανεξαρτητοποιηθέντες χρυσαυγίτες Αλεξόπουλο και Μπούκουρα. Για να μην έχουν ανάγκη τους χρυσαυγίτες (δε θα ήθελε κανείς τους να εκλέξουν τον Κουβέλη οριακά, χάρη στις ψήφους των «ανανηψάντων» νεοναζί), ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πρέπει να γράψουν ένα σκορ 11 στα 11! Καταλαβαίνετε, λοιπόν, γιατί λέμε πως δεν είναι ακατόρθωτο, αλλά δεν είναι και εύκολο.
Οταν ο Βενιζέλος λέει στους Πασόκους ότι μπορεί να έχουμε εκλογές τον Οκτώβρη, δεν ασκεί μόνο το γνωστό εκβιασμό όλων των πολιτικών αρχηγών που αμφισβητούνται από τα μεγαλοστελέχη τους, αλλά εκφράζει και το φόβο ότι ο Σαμαράς μπορεί να κάνει μια τέτοια επιλογή πριν το Μάρτη, αν δει ότι τα «κουκιά» δεν του βγαίνουν. Να σηκώσει τους τόνους, να κάνει σημαία την «κρίσιμη τελική διαπραγμάτευση για το χρέος» και να πάει σε εκλογές με βασικό σύνθημα «ψηφίστε με, γιατί είμαι ο μόνος που οι εταίροι και δανειστές μας αναγνωρίζουν ως σοβαρό και ισότιμο διαπραγματευτή». Σίγουρα δε θα πλήξουμε…
