Σαράντα μέρες μετά τις προεδρικές εκλογές και την πανηγυρική επανεκλογή Γιωργάκη στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ, ο αρχηγός μάζεψε την κοινοβουλευτική ομάδα στην εθιμοτυπική συνεδρίαση που γίνεται κάθε χρόνο πριν την έναρξη της διαδικασίας ψήφισης του προϋπολογισμού και τους ανακοίνωσε ότι η συζήτηση για τον κρατικό προϋπολογισμό θα είναι για το ΠΑΣΟΚ «η έναρξη της πολιτικής του αντεπίθεσης». Προφανώς, η καμπάνια για Ασφαλιστικό, στην οποία πήραν μέρος όλα τα κορυφαία στελέχη του κόμματος, θεωρείται ως μη γενόμενη.
Εξέλιξη λογική από τη μεριά του Γιωργάκη. Τι να πει μετά το χαστούκι των γκάλοπ, που δείχνουν το ΠΑΣΟΚ να καταγράφει μεγαλύτερες απώλειες απ’ αυτές της κυβέρνησης, σε μια περίοδο που η μεν κυβέρνηση τραβάει μεγάλα κοινωνικά ζόρια, το δε ΠΑΣΟΚ υποτίθεται πως βγήκε πιο ενωμένο, πιο δυνατό, πιο ώριμο και πιο σοφό από τον «κύκλο της εσωστρέφειας».
Ενα μήνα μετά την επανεκλογή του ο Γιωργάκης μόνο με ένα ζήτημα ασχολήθηκε: πώς θα εξασφαλίσει την απόλυτη συρρίκνωση των βενιζελικών στο συνέδριο του Φλεβάρη. Απέκλεισε τον Μπένι και τα στελέχη του και από την οργανωτική επιτροπή του συνέδριου και από το πολιτικό όργανο που υποτίθεται ότι χαράζει την τρέχουσα πολιτική. Αυτοί δεν τσίμπησαν, απέφυγαν οποιαδήποτε δημόσια τοποθέτηση και χτύπησαν με θεσμικό τρόπο, ψηφίζοντας με μεθόδους συγκροτημένης φράξιας στις εκλογές της κοινοβουλευτικής ομάδας.
Τα τελευταία γκάλοπ δεν καταγράφουν την προσωπική αδυναμία του Γιωργάκη να κάνει σκληρή και αποτελεσματική αντιπολίτευση. Καταγράφουν το δομικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ, που δε μπορεί να ασκήσει αποτελεσματική αντιπολίτευση, γιατί έχει την ίδια πολιτική με τη ΝΔ. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΠΑΣΟΚ επέλεξε να μείνει στη φάρσα του «διαλόγου» στις κοινές συνεδριάσεις των κοινοβουλευτικών επιτροπών οικονομικών και κοινωνικών υποθέσεων ακόμα και μετά την αποχώρηση της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΒΕΕ και ενώ ακόμα και ο ΣΕΒ έβαλε εμμέσως πλην σαφώς κατά της κυβερνητικής τακτικής. Τι να πει, λοιπόν, για το Ασφαλιστικό, πώς να διαφοροποιηθεί από τη ΝΔ, πώς να καταγράψει ανάκαμψη στα γκάλοπ; Επειδή δηλαδή φόρεσαν τα σινιέ ζιβάγκο η Μιλένα, η Μαριλίζα και ο Αρκούδος και κάθησαν πρώτο τραπέζι πίστα στη συγκέντρωση των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, υπήρχε περίπτωση να φάνε τη χλαπάτσα οι εργαζόμενοι, ειδικά όταν ακούν την κυβέρνηση να εκθειάζει το νόμο Ρέππα και θυμούνται το σχέδιο Γιαννίτση, την έκθεση Σπράου και όλα τα υπόλοιπα;
ΥΓ: Τακτική Σημίτη φαίνεται πως επιλέγει ο Βενιζέλος. Με βιτρίνα κάποιον «όμιλο μελέτης και πολιτικού προβληματισμού» που ετοιμάζει, θα κοιτάξει να συγκροτήσει το «ρεύμα» και θα περιμένει την επόμενη γκέλα του Γιωργάκη. Τσουκάτους έχει περισσότερους από τον Σημίτη.
