Η ρητορική του δεινότητα είναι γνωστή, αλλά εξίσου γνωστή είναι και η αχαλίνωτη φιλαυτία του. Ξέρεις τι είναι να σε λένε Μπένι, να έχεις τέτοια ιδέα για τον εαυτό σου, να έχεις την πεποίθηση ότι είσαι ο πιο αδικημένος πολιτικός, καθότι θυσιάστηκες για να σώσεις τη χώρα και κανείς δεν σου το αναγνωρίζει, και να είσαι αναγκασμένος να αγορεύεις στη Βουλή την πρώτη μέρα, ως αρχηγός του τελευταίου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος;
Επιστράτευσε, λοιπόν, τα ιοβόλα (φραστικά) βέλη του, τα μόνα που του έχουν απομείνει: «Ο χθεσινός λόγος ήταν λόγος εσωτερικής κατανάλωσης, που όμως τον εισπράττουν και τον αξιολογούν στο εξωτερικό με τα δικά τους κριτήρια» – «Δεν θέλω ο δημαγωγικός αυτοεγκλωβισμός του πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του να μετατραπεί σε μια παγίδα για τη χώρα με ασύμμετρες αρνητικές επιπτώσεις» – «Η γραμμή της Κυβέρνησης είναι υποχώρηση με την κραυγή “επίθεση’’».
Δε θα μας λείψει, πάντως. Μπορεί να ανακοίνωσε ότι στο συνέδριο δε θα επαναδιεκδικήσει την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, αλλά ουδείς πιστεύει ότι δε θα διεκδικήσει το come back. Γι’ αυτό, άλλωστε, οι άνθρωποί του ψάχνουν να του νοικιάσουν γραφείο στο κέντρο της Αθήνας.
