Με το ένα πόδι εκτός ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται το ΔΗΚΚΙ. Η απόφαση της αποχώρησης θα ληφθεί στη συνεδρίαση της ΚΕ του κόμματος στις 11 Απρίλη, όμως τα στελέχη του δηλώνουν ήδη αποφασισμένα να αποχωρήσουν. Ο λόγος; Το ΔΗΚΚΙ θεωρεί ότι έπρεπε να καταλάβει δικός του εκπρόσωπος τη δεύτερη (θεωρείται εκλόγιμη με τα σημερινά δεδομένα) θέση στο ευρωψηφοδέλτιο και όχι εκπρόσωπος της ΚΟΕ. Για να κρατήσουν τα προσχήματα στελέχη του ΔΗΚΚΙ μιλούν και για διαφωνίες στο πρόγραμμα, όμως οι πάντες γνωρίζουν πως αν έπαιρναν την πολυπόθητη εδρούλα δεν θ’ ασχολούνταν με προγράμματα και άλλα τέτοια… ανιαρά. Αλλωστε, το ΔΗΚΚΙ έφυγε από τη συνεργασία με τον Περισσό, επειδή δεν του έδινε μια έδρα στη Βουλή ή την Ευρωβουλή και πήγε στο ΣΥΡΙΖΑ προσδοκώντας ότι επιτέλους θα πάρει αυτό που αναζητά.
Ομως, τα προβλήματα στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν τελειώνουν στο ΔΗΚΚΙ. Εμφανίζονται σε όλο το εύρος, οριζοντίως και καθέτως. Αυτό το Σαββατοκύριακο συνεδριάζει η ΚΠΕ του ΣΥΝ, που θα συζητήσει το πρόγραμμα και τη διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλογές. Η πλειοψηφία αναμένεται να εγκρίνει τα ντοκουμέντα, όμως η λεγόμενη ανανεωτική πτέρυγα θα καταψηφίσει. Η εκεχειρία ανάμεσα στις δυο βασικές τάσεις του ΣΥΝ έχει ημερομηνία λήξης τις ευρωεκλογές. Αν το αποτέλεσμα δεν είναι το αναμενόμενο, τα μαχαίρια θα βγουν και πάλι.
Το επόμενο Σαββατοκύριακο τα δυο ντοκουμέντα (πρόγραμμα και εκλογική διακήρυξη) θα τεθούν για έγκριση και στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία αναμένονται νέες κόντρες και εντάσεις. Το έχουμε ξαναπεί: η φτώχεια φέρνει γκρίνια. Η περίοδος των (δημοσκοπικών) παχιών αγελάδων έχει παρέλθει και οι διάφορες ομάδες και τάσεις προσπαθούν να κατοχυρώσουν τα στενά τους συμφέροντα, προσπάθειες που καταλήγουν στη διεκδίκηση της δεύτερης βουλευτικής έδρας ή μιας εκλόγιμης θέσης στο ψηφοδέλτιο επικρατείας στις επόμενες βουλευτικές εκλογές ή κάποιο πόστο που επιτρέπει τον έλεγχο του μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ. Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς ότι τα μεγάλα λόγια για μια «άλλη Αριστερά» και έναν «αντινεοφιλελεύθερο προσανατολισμό» εξατμίστηκαν μόλις ήρθε η ώρα της μοιρασιάς των πόστων, τα οποία δεν είναι τόσα όσα υποσχόταν η δημοσκοπική άνοδος του 2007 και του πρώτου μισού του 2008.
Το βασικό πρόβλημα, όμως, το θέτει η ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ, που ζητά «στρατηγική εξουσίας» με συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, όσο κι αν δεν το λέει ανοιχτά. Ο Μ. Παπαγιαννάκης το είπε καθαρά σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής: «Αν ένα κόμμα πιστεύει ότι δεν πρόκειται ποτέ να κληθεί να συμμετάσχει στη διακυβέρνηση της χώρας του, δεν καταλαβαίνω γιατί ασχολείται με την πολιτική. Και ελπίζω να μην ξανακούσω ότι βάζω απ’ το παράθυρο συνεργασίες με το ΠΑΣΟΚ (…) Ενα σοβαρό κόμμα έχει και απόψεις και πρόγραμμα για τις αρχές διακυβέρνησης της χώρας, αυτό στο πλαίσιο μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σημαίνει και συμμαχίες, πώς τις αποκλείεις εξαρχής;».
