Ανεξάρτητα από το πρόσωπο του νέου πρωθυπουργού, ανεξάρτητα από τη σύνθεση του νέου υπουργικού συμβούλιου, ανεξάρτητα από τον επίσημο λόγο με τον οποίο «τυλίχτηκε» η παρουσίασή τους, ανεξάρτητα από την κομματική προπαγάνδα που θα οργιάσει, ανεξάρτητα από τις αναλύσεις του κώλου που θα μας κατακλύσουν και τα τιτιβίσματα των παπαγάλων της αστικής «ενημέρωσης», ανεξάρτητα από το παιχνίδι των λέξεων που στραγγαλίζουν ακόμη και τη γλώσσα, ένα πράγμα πρέπει να κρατήσουμε: από την Πέμπτη 3 Νοέμβρη έχουμε συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (με τσόντες που προστέθηκαν στη συνέχεια), οι ηγέτες των οποίων λειτουρ- γούν σαν μαριονέτες στα χέρια των ιμπεριαλιστών του γαλλογερμανικού άξονα.
Ολα τα υπόλοιπα, που εμφανίστηκαν με τη μορφή πενθήμερου πολιτικού θρίλερ, αφορούν τα παιχνίδια εξουσίας στο κράτος, αλλά και μέσα στα κόμματα, αφορούν την προετοιμασία της προεκλογικής προπαγάνδας των κομμάτων, αφορούν το μοίρασμα της τράπουλας όχι μόνο ανάμεσα στα δυο κόμματα (και στους υπόλοιπους της συμμορίας των προθύμων), αλλά και σε άλλες, αφανείς μερίδες του πλουτοκρατικού συστήματος που πάντοτε συμμετέχουν στα παιχνίδια εξουσίας (βαρόνοι των μίντια, συνδικάτα των καπιταλιστών κ.ά.), αλλά δεν αφορούν την ουσία.
Η ουσία λοιπόν είναι η συγκυβέρνηση μαριονετών, με στόχο τη μακρόχρονη υποδού-λωση του ελληνικού λαού στο ζυγό του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου. Οι ηγέτες του γερμανογαλλικού άξονα, αφού υπαγόρευσαν την ακολουθητέα από εδώ και πέρα πολιτική με τις αποφάσεις της 26ης Οκτώβρη, πήραν στα χέρια τους με τον πιο ωμό τρόπο και το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι, στερώντας και αυτό το προνόμιο από το εγχώριο πολιτικό προσωπικό, στο οποίο έμεινε μόνο η δυνατότητα να παίζει θέατρο για τις λεπτομέρειες.
Πρώτος δοκίμασε τις θωπείες τους ο Παπανδρέου, που προσπάθησε να κάνει το colpo grosso, τη «μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία», όπως πίστευαν οι Πετσάλνικος, Καστανίδης, Ρέππας, Παπουτσής και σία! Καλώντας τον στις Κάννες και εξευτελίζοντάς τον δημόσια, τον τελείωσαν πολιτικά. Δεν είναι τυχαίο ότι τουλάχιστον τρεις υπουργοί που είχαν ταχθεί δημόσια υπέρ του δημοψηφίσματος (Βενιζέλος, Ρέππας, Χρυσοχοΐδης), παίρνοντας το μήνυμα των Καννών έσπευσαν να κάνουν δήλωση… μη δημοψηφίσματος, πριν καν μιλήσει ο Παπανδρέου. Τον εγκατέλειψαν για να σώσουν το πολιτικό τους τομάρι.
Μετά τον Παπανδρέου ήρθε η σειρά του Σαμαρά, που αποδείχτηκε πρωταθλητής της… ενόργανης γυμναστικής, σπάζοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, σε διάστημα μόλις μιας εβδομάδας.
Κωλοτούμπα και τσουλήθρα
Από την επομένη κιόλας των Καννών, ο Σαμαράς άρχισε να κάνει κωλοτούμπα και τσουλήθρα κατ’ επανάληψη. Την Πέμπτη 3.11.11, μολονότι το ‘παιζε σκληρός και ζητούσε εκλογές, αποκλείοντας κάθε συγκυβέρνηση με τον Παπανδρέου, δεν παρέλειψε να δηλώσει από το βήμα της Βουλής ότι συμφωνεί με την απόφαση της 26ης Οκτώβρη, προσπαθώντας ακόμη να διαχωρίσει τη δανειακή σύμβαση από το Μνημόνιο που θα τη συνοδεύει: «Είχα πει επίσης ότι άλλο πράγμα η δανειακή σύμβαση –δηλαδή πόσα δανειζόμαστε, πότε και με πιο επιτόκιο θα τα επιστρέψουμε– από τα μέτρα πολιτικής που τη συνοδεύουν». Και συμπλήρωνε: «Εχουμε πει πολλές φορές ότι δεν διαφωνούμε με τους στόχους της σύγκλισης αλλά με τους τρόπους που επιδιώκεται. Και διατηρούμε το δικαίωμα –και την υποχρέωση– να πείσουμε τους εταίρους μας για όσα δεν λειτούργησαν και πρέπει να αλλάξουν». Κι αν δεν πειστούν οι εταίροι; Την απάντηση τη φύλαγε για το τέλος: «Δέχομαι ακόμα πλήρως τη δέσμευση της Ελλάδας στην εκπλήρωση των στόχων δημοσιονομικής προσαρμογής. Οπως τα δεχόμουν πάντοτε. Αλλά όχι όσα μέτρα έχουν ήδη αποτύχει. Αυτά ασφαλώς και θα προσπαθήσω να τα αλλάξω. Δεν θα τα αλλάξω μονομερώς! Αλλά από τη στιγμή που δεν δουλεύουν ασφαλώς και δικαιούμαι να προσπαθήσω να τα αλλάξω».
Τελικά, έμεινε με τον πόθο της προσπάθειας. Σε τρεις μέρες τα είχε αποδεχτεί όλα. Το μόνο στο οποίο προσπάθησε ήταν να κατασιγάσει την αγανάκτηση κάποιων δεξιών για την κωλοτούμπα, μοιράζοντας στα στελέχη ένα non paper γεμάτο με γελοιότητες που δεν θα τις πίστευαν ούτε μικρά παιδιά. Σταχυολογούμε μερικές από τις γελοιότητες: «Σε αυτή τη μεταβατική περίοδο των 100 ημερών στηρίζουμε τα ψηφισμένα μέτρα για να μπορέσουμε να τα αλλάξουμε αργότερα». «Αν δεν περάσει ο προϋπολογισμός (νέα μέτρα δεν θα υπάρξουν), πώς θα γίνουν συντομότερα εκλογές για να αρχίσουν να αλλάζουν όλα;». «Δεν πρέπει να ξεμπλοκάρουμε τη νέα δανειακή σύμβαση και την 6η δόση, ώστε να γίνει το “κούρεμα” του χρέους, να γίνουν εκλογές και να μπορέσουμε στη συνέχεια να τα αλλάξουμε όλα;». «Δεν “συγκυβερνούμε” με το ΠΑΣΟΚ. Ανοίγουμε το δρόμο για να φύγει ομαλά από την κυβέρνηση». «Δεν στηρίζουμε καμία συγκυβέρνηση. Στηρίζουμε τη μετάβαση από το μνημόνιο σε μια νέα εποχή και μια νέα πολιτική». «Δεν είμαστε η συνέχεια του μνημονίου. Τις συνέπειές του διαχειριζόμαστε, για να απεμπλακούμε κάποτε από την εξάρτηση των μνημονίων».
Τι είχε στο μυαλό ο Σαμαράς; Ενα σχήμα σύμφωνα με το οποίο τα κόμματα θ’ απασχολούν το λαό με την προεκλογική δημαγωγία και τον ανούσιο ανταγωνισμό της, ενώ η κυβέρνηση θα κόβει και θα ράβει το κοστούμι της επόμενης δεκαετίας. Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, όμως, μόνο σ’ έναν ιδεατό κόσμο θα μπορούσε να εφαρμοστεί αυτό το σχήμα και όχι στην Ελλάδα του σήμερα. Οχι μόνο γιατί οι ιμπεριαλιστές της Ευρωζώνης θέλουν τα δυο μεγάλα κόμματα στο κέντρο της διακυβέρνησης (γι’ αυτό ζήτησαν έγγραφες δεσμεύσεις), αλλά και γιατί δεν είναι καθόλου εύκολο να φάει ο ελληνικός λαός ένα τέτοιο παραμύθι. Ακόμα κι αν κανένα προβεβλημένο στέλεχος της ΝΔ δεν συμμετείχε στην κυβέρνηση, η πολιτική ευθύνη θα καταλογιζόταν ολόκληρη στον Σαμαρά από το λαό, γιατί τα χαστούκια που τρώνε οι εργαζόμενοι είναι πραγματικά και όχι προπαγανδιστικά. Γι’ αυτό και ο λαός δεν πρόκειται να εξαπατηθεί. Θα βιώσει τη νέα κυβέρνηση ως συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και όχι σαν μια δήθεν ανεξάρτητη κυβέρνηση τεχνοκρατών. Συγκυβέρνηση τύποις και ουσία από τους… αντιμνημονιακούς της ΝΔ.
«Οι μάσκες έπεσαν» αναφώνησε ο Σαμαράς λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που πήρε ο Παπανδρέου. Πρόκειται για μια φράση για την οποία πρέπει να έχει σκυλομετανιώσει. Γιατί η μόνη μάσκα που έπεσε ήταν η δική του. Από την επόμενη μέρα το πρωί, με διαδοχικές θεαματικές κωλοτούμπες, ο ίδιος άρχισε να εγκαταλείπει όλες τις προηγούμενες θέσεις του. Είχε ήδη εγκαταλείψει την καταγγελία της δανειακής σύμβασης και είχε δηλώσει ότι θα την ψηφίσει, αμέσως μετά την απονενοημένη κίνηση του Παπανδρέου με το δημοψήφισμα. Στη συνέχεια, εγκατέλειψε τον «όρο» για διεξαγωγή εκλογών στις 4 Δεκέμβρη και αποδέχτηκε ως όριο την ολοκλήρωση των διαδικασιών για την εφαρμογή όλων των αποφάσεων της 26ης Οκτώβρη. Εγκατέλειψε τον «όρο» η νέα κυβέρνηση να μην είναι πολιτική αλλά τεχνοκρατική-μεταβατική. Τα αποδέχτηκε όλα. Κάθε μέρα αποδεχόταν και κάτι, συνηθίζοντας σιγά-σιγά τα στελέχη και την κομματική βάση της ΝΔ στην ιδέα ότι πλέον περνούν από την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση.
Να μην παραλείψουμε να σημειώσουμε ότι αποδεχόμενος τη συγκυβέρνηση με όλα τα συμπαρομαρτούντα της, ο Σαμαράς αποδέχτηκε και το πλαίσιο των Καννών. Οχι με τη γελοία μεταφυσική έννοια που προσπάθησε να εισάγει ο Βενιζέλος, επαναλαμβάνοντας συνεχώς επί διήμερο ότι στις Κάννες ήταν νοερά παρών και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά με την έννοια της πρακτικής πολιτικής. Αποδέχτηκε πλήρως το τελεσίγραφο των Μέρκελ-Σαρκοζί. Μπορεί ο Παπανδρέου να έφαγε και αυτοπροσώπως τη χλαπάτσα (το ίδιο και ο Βενιζέλος), ο Σαμαράς όμως ήταν αυτός που τους σκούπισε το πρόσωπο και τους είπε στοργικά ότι… ψιχαλίζει. Η ξεφτίλα ήταν ολόκληρη και δική του και σίγουρα τσαλακώνει το προφίλ του ούλτρα πατριώτη που από το 1992-93 φιλοτεχνεί για τον εαυτό του.
Πάνω απ’ όλα, όμως, εγκατέλειψε την αντιμνημονιακή ρητορική και το δόγμα που τσάτρα-πάτρα προσπάθησε να φτιάξει τις προηγούμενες μέρες. Οτι δηλαδή είναι άλλο πράγμα η δανειακή σύμβαση, την οποία θα υπογράψει η ΝΔ, και άλλο πράγμα το Μνημόνιο που θα τη συνοδεύει, το οποίο δεν θα ψηφίσει, επειδή θέλει να το επαναδιαπραγματευθεί. Ο Μόσιαλος το κατέστησε σαφές από την Κυριακή το βράδυ: «Σύμφωνα με την απόφαση της 26ης Οκτωβρίου, πρέπει να ολοκληρωθεί και να ψηφιστεί η νέα δανειακή σύμβαση. Αυτό προϋποθέτει διαπραγμάτευση με την τρόικα και συμφωνία πάνω σε νέο Μνημόνιο». Τη Δευτέρα το ξεκαθάρισαν και οι Ρεν και Γι-ούνκερ στο Eurogroup. Και ο Σαμαράς με τους συνεργάτες του έκαναν γαργάρα όσα έλεγαν μέχρι και το βράδυ της Παρασκευής 4 Νοέμβρη.
Το βουλοκέρι έπεσε με την ανακοίνωση της προεδρίας της Δημοκρατίας, μετά τη σύσκεψη Παπανδρέου-Σαμαρά-Καρατζαφέρη στο προεδρικό μέγαρο, που έβγαλε Παπαδήμο. «Συμφωνήθηκε ότι το έργο της νέας κυβέρνησης είναι η υλοποίηση των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης της 26ης Οκτωβρίου 2011 και η εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής που συνδέεται με τις αποφάσεις αυτές». Και νέα δανειακή σύμβαση και νέο Μνημόνιο, λοιπόν.
Ο «αντιμνημονιακός» Σαμαράς ξεμασκαρεύτηκε σε διάστημα μιας εβδομάδας. Το αν κάηκε η εναλλακτική λύση εξουσίας, όπως παρουσιαζόταν μέχρι τώρα, είναι κάτι που αφορά το σύστημα και όχι τον ελληνικό λαό, ο οποίος μπορεί ν’ αντλήσει διδάγματα.
ΥΓ: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατόπιν προτάσεως των Πολιτικών Αρχηγών που παρευρέθησαν στη σύσκεψη έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον κ. Λουκά Παπαδήμο», αναφέρεται στην ανακοίνωση της προεδρίας της Δημοκρατίας. Μήπως μπορεί ο… μέγας δημοκράτης Κ. Παπούλιας να μας πει σε ποιο άρθρο του συντάγματος προβλέπεται η συγκεκριμένη διαδικασία; Εδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Παπαδήμο, χωρίς να έχει παραιτηθεί ο Παπανδρέου, ο οποίος μάλιστα έχει νωπή ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή και χωρίς να έχει συγκληθεί η κοινοβουλευτική ομάδα του πλειοψηφούντος κόμματος για να εκλέξει διάδοχο του παραιτηθέντος πρωθυπουργού (άρθρο 38 του Συντάγματος). Κουρέλιασαν ακόμα και το Σύνταγμά τους, μες στη βιασύνη τους να τελειώσουν και να φανούν εντάξει στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστικών αφεντικών.
