Στριμωγμένος στα σκοινιά

Ολημερίς το χτίζανε το βράδυ γκρεμιζόταν. Τον θρύλο του γεφυριού της Αρτας θυμίζει ο προπαγανδιστικός σχεδιασμός του Τσίπρα και των επιτελών του. Πάνω που πάνε να στήσουν κάτι που θα τους βγάλει από τη γωνία, έρχονται πλευρές της πολιτικής τους ή και τυχαία περιστατικά να τους ξαναβάλουν στην ίδια θέση. Μπορεί η «Αυγή» να κραυγάζει από το πρωτοσέλιδό της ότι  υπάρχει «ανοιχτό πολιτικό παιχνίδι», διότι «ρευστό πολιτικό σκηνικό δείχνουν οι δημοσκοπήσεις» (μεγάλη πλάκα είχε και το τεράστιο γράφημα με το κόκκινο βέλος να τείνει ορμητικά προς τα πάνω και το γαλάζιο ορμητικά προς τα κάτω), όμως η συνεδρίαση του υπουργικού συμβούλιου, που συγκάλεσε άρον-άρον ο Τσίπρας την περασμένη Δευτέρα, φωνάζοντας τις κάμερες για να μεταδώσουν την εισηγητική ομιλία του, είναι η ασφαλέστερη απόδειξη για την ανησυχία (για να μην πούμε πανικό) που μαστίζει το μέγαρο Μαξίμου.
 
Είχαν στήσει ωραία την προπαγάνδα του αναπτυξιακού success story, με την επίσκεψη Μακρόν και γάλλων καπιταλιστών και μετά με την ομιλία στη Θεσσαλονίκη και ήρθε το ιταμό τελεσίγραφο των καναδών χρυσοθήρων της Eldorado Gold να τους χαλάσει τη «φτιάξη», καθώς τροφοδότησε τον αντιπολιτευτικό λόγο με «επιχειρήματα» για την «αντιαναπτυξιακή» ιδεολογία του ΣΥΡΙΖΑ (σ' αυτό έβαλε το χεράκι του κι ο Καρανίκας). Είχαν στήσει ωραία την προπαγάνδα για την επερχόμενη έξοδο από τα Μνημόνια και βγήκε ο ίδιος ο Τσακαλώτος, φορώντας τη μουτσούνα του «υψηλόβαθμου παράγοντα του υπουργείου Οικονομικών», και προειδοποίησε ότι μπορεί να χρειαστούν και νέα μέτρα για το 2018, ενώ η «καθαρή έξοδος» από το Μνημόνιο μάλλον θα είναι λίγο… μουν-τζουρωμένη.
 
Και σαν να μην έφταναν αυτά, ήρθε και η βύθιση του σαπιοκάραβου στην καρδιά του Σαρωνικού να τριτώσει το κακό. Ο Κουρουμπλής έλεγε ότι το 95% του πετρελαίου αντλήθηκε από το βυθισμένο σαπιοτάνκερ και την ίδια ώρα η πετρελαιοκηλίδα μεγάλωνε και όσο μεγάλωνε τόσο οι άνεμοι την εξάπλωναν σε όλο το δυτικό παραλιακό μέτωπο της Αττικής. Ο Σαντορινιός έλεγε  πως σε είκοσι μέρες οι ακτές θα είναι καθαρότερες από πριν και οι ειδικοί προειδοποιούσαν ότι θα χρειαστούν χρόνια για να αναταχθεί η καταστροφή. Ο Κουρουμπλής έλεγε πως ο μηχανισμός αντιρρύπανσης κινήθηκε αστραπιαία και αποδεικνυόταν πως ακόμα και τη βοήθεια του ευρωπαϊκού μηχανισμού ESMA τη ζήτησε με τέσσερις μέρες καθυστέρηση, ενώ οι δήμοι δε διέθεταν στοιχειώδη μέσα, όπως τα πλαστικά φράγματα που μπορούν να συγκρατήσουν το μαζούτ εμποδίζοντάς το να φτάσει στην ακτή.
 
Μιλάμε πάντοτε για το παιχνίδι προπαγάνδας, που τόσο ενδιαφέρει τα αστικά κόμματα. Μέσα σε λίγες μέρες οι Τσιπραίοι έχασαν ό,τι είχαν προσπαθήσει να χτίσουν μετά το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, με τα επαχθέστατα μέτρα. Οπότε ο Τσίπρας έπρεπε να βγει μπροστά μπας και καταφέρει να μαζέψει την κατάσταση. Δεν πήγε βέβαια να κάνει αυτοψία και να «επιβλέψει» στα έργα περιορισμού της ρύπανσης, μολονότι οι πρωθυπουργοί και οι αρχηγοί κομμάτων το συνηθίζουν. Δεν ήθελε να υπάρχει φωτογραφία του με κάδρο την πετρελαιοκηλίδα. Αντ' αυτού, συγκάλεσε το υπουργικό συμβούλιο και έβγαλε on camera το λογύδριό του, ξεκινώντας φυσικά από τη θαλάσσια ρύπανση.
 
Αδειασε με τακτ το δίδυμο Κουρουμπλή-Σαντορινιού (έχασε την ευκαιρία να τους διώξει από την αρχή, οπότε είναι αναγκασμένος να τους «φορτωθεί», ακόμα κι αν προσθέτουν νέες μακακίες σε καθημερινή βάση) και έδωσε τις συνήθεις υποσχέσεις. Μετά προσπάθησε να διαλύσει τα νέφη που προκάλεσαν οι off the record δηλώσεις του Τσακαλώτου, αλλά δυο μέρες μετά ήρθε ο «πολύς» Βίζερ του EWG να τα πει χειρότερα από τον Τσακαλώτο (γράφουμε αναλυτικά στη σελίδα 16). Τέλος, παίρνοντας το ύφος του αυστηρού πρωθυπουργού που τα ελέγχει όλα και δε συγχωρεί καθυστερήσεις, ο Τσίπρας απηύθυνε προειδοποιήσεις προς τους υπουργούς του, μάλλον προαναγγέλλοντας ανασχηματισμό. Οπως είπε, «η ευθύνη που έχουμε και την έχουμε αναλάβει συλλογικά, δεν συγχωρεί ανεπάρκειες, δεν συγχωρεί ολιγωρίες, δεν συγχωρεί παραβλέψεις».