Ο Μητσοτάκης σπανίως λέει καλή κουβέντα για τον Καραμανλή. Κι άμα καμιά φορά το κάνει, φροντίζει πάντοτε να ρίχνει και λίγο δηλητήριο στο τέλος, ξέροντας από την πείρα του πως τα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ, που είναι και τα πιο μαζικά, θα κάνουν σημαία τη δηλητηριώδη μπηχτή και όχι τα καλά λόγια. Αυτή τη φορά, όμως, υπήρξε κατηγορηματικά μονοσήμαντος. «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το ταξίδι του πρωθυπουργού (στις ΗΠΑ) ήταν απόλυτα επιτυχές», δήλωσε. Και για να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στα λεγόμενά του, επανέλαβε: «Ηταν μια αδιαμφισβήτητη επιτυχία».
Με την παρέμβασή του αυτή ο αρχιερέας της αμερικανοδουλείας έβαλε τη δική του πινελιά στα όσα είχε υποστηρίξει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, που χαρακτήρισε «απολύτως επιτυχές» το ταξίδι του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, γιατί «διά στόματος του Προέδρου των ΗΠΑ η Ελλάδα χαρακτηρίζεται ως στρατηγικός σύμμαχος». Για να δώσει δε έμφαση σ’ αυτό, το επανέλαβε, λες και τραγούδαγε ρεφρέν άσματος του Καρβέλα: «Η Ελλάδα δημοσίως χαρακτηρίστηκε έτσι από τον κ. Μπους».
Σίγουρα έχουν αλλάξει οι καιροί. Πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια, οι αστοί πολιτικοί της Ελλάδας (πλην μερικών ξεδιάντροπων τύπου Μητσοτάκη) φρόντιζαν να μη πολυδιαφημίζουν τις παρτίδες τους με την υπερατλαντική υπερδύναμη, για να μην έχουν πολιτικό κόστος από το έντονο αντιαμερικάνικο κλίμα που κυριαρχούσε στη χώρα. Τώρα, φιλάνε κατουρημένες ποδιές για να γίνουν δεκτοί για ένα μισάωρο στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου και πανηγυρίζουν όταν ακούν τρεις επαινετικές κουβέντες από τον εκάστοτε «πλανητάρχη». Σημίτης και Γιωργάκης ξεκίνησαν αυτό το βιολί, ο Καραμανλής το συνεχίζει.
Τί σημαίνει «στρατηγικός εταίρος» των ΗΠΑ δεν χρειάζεται, βέβαια, να το αναλύσουμε. Σημαίνει υποτακτικός. Το ζητούμενο κάθε φορά είναι οι συγκεκριμένες παράμετροι της υποταγής. Ας δούμε, λοιπόν, τί ζήτησαν και πήραν οι Αμερικάνοι για να γίνει δεκτός για δεύτερη φορά στο Λευκό Οίκο και να προσκυνήσει τον Μπους ο Καραμανλής.
– Στροφή και πάλι στην αμερικάνικη αγορά για προμήθεια πολεμικών αεροσκαφών και εγκατάλειψη του ευρωπαϊκού προγράμματος Eurofighter. Φυσικά, πρέπει να εξισορροπηθεί και η ευρωπαϊκή πίεση, πράγμα που θα γίνει με παραγγελίες αρμάτων μάχης και φρεγατών. Μπορεί ο κρατικός προ¨Λυπολογισμός να έχει μπει στην προκρούστεια κλίνη του Συμφώνου Σταθερότητας, όμως αυτό αφορά τις κοινωνικές δαπάνες, τα μισθολογικά των δημόσιων υπαλλήλων και τις συντάξεις, όχι τα οπλικά συστήματα που παράγουν τα μονοπώλια των ιμπεριαλιστικών χωρών.
– Μεγαλύτερη βοήθεια στον πόλεμο που διεξάγουν οι Αμερικάνοι στο Ιράκ. Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να έχει πρόβλημα (λόγω του κλίματος που υπάρχει στη χώρα) να στείλει στρατό, όμως οι Αμερικάνοι βολεύονται και με την αναβάθμιση της βάσης τους στη Σούδα και με την ένταξη του λιμανιού της Θεσσαλονίκης στους πολεμικούς τους σχεδιασμούς.
– Ευθυγράμμιση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής με τους αμερικάνικους σχεδιασμούς στα Βαλκάνια, με ζήτημα άμεσης προτεραιότητας την ανεξαρτοποίηση του Κοσόβου, που προωθούν οι Αμερικάνοι. Οι παραδοσιακά καλές σερβοελληνικές σχέσεις θα χρησιμοποιηθούν ως μηχανισμός πίεσης στη σερβική ηγεσία.
Και τί θα πάρει το ελληνικό κράτος σε αντάλλαγμα ή μάλλον τί ζήτησε ο Καραμανλής, γιατί το τι θα πάρει αφήνεται πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια των Αμερικάνων; Ο Καραμανλής ζήτησε υποστήριξη στις ελληνικές θέσεις για το όνομα της FYROM, τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό. Στην ουσία, ζήτησε να υπάρξει μια κάποια εξισορρόπηση από την πλευρά των Αμερικάνων, ώστε να μην είναι τόσο μεγάλη η πίεση που έτσι κι αλλιώς δέχεται το ελληνικό κράτος. Για παράδειγμα, οι Αμερικάνοι έχουν ήδη αναγνωρίσει τη FYROM με το συνταγματικό της όνομα (Δημοκρατία της Μακεδονίας) και αυτό δεν αλλάζει. Εχουν στηρίξει το σχέδιο Ανάν στο Κυπριακό και η πρόσφατη επίσκεψη της υφυπουργού Λόρα Κένεντι έδειξε ότι θέλουν να αναγκάσουν τον Παπαδόπουλο να υποχωρήσει. Οσο για τα ελληνοτουρκικά προβλήματα στο Αιγαίο, πάνε πολλά χρόνια που παίζουν τον διαιτητικό τους ρόλο και μάλιστα έχουν συμβάλλει καθοριστικά στη βελτίωση του κλίματος τα τελευταία χρόνια. Το μόνο στο οποίο μπορούν να ελπίζουν ο Καραμανλής και το ελληνικό αστικό κράτος είναι να μη γίνουν χειρότερα γι’ αυτούς τα πράγματα. Γι’ αυτό και δίνουν «γην και ύδωρ» στους αμερικάνους ιμπεριαλιστές, γέρνοντας περισσότερο προς τον «ατλαντικό» άξονα.
