Την χαϊβανίτιδα που σερβίρει το χαζοκούτι συνήθως την αποφεύγω. Αντε καμιά φορά να την χλαπακιάσω στην ορίτζινάλ της μορφή, όταν γκαρσόνα είναι η Αννίτα Πάνια. Γιατί, εδώ που τα λέμε, καλύτερα είναι ν’ ακούς ένα τύπο να γαβγίζει «βας, βας ο Παρασκευάς», παρά το κλάμα του Παπαντωνίου που τον φτύνει ο Γιωργάκης ή τις παρλαπίπες των «τηλεοπτικών σχολιαστών». Επειδή, όμως, έκοψα τα ξύδια τελευταία, πήγα να σιδερώσω τη σπαστική βαρεμάρα μου κάνοντας ζάπινγκ στην τηλεόραση. Τράκαρα τον Χαρδαβέλα που είχε ένα τσούρμο παπάδες παρέα με άλλους χριστέμπορους και τους είχε πιάσει ο πόνος που δεν τα βρήκαν στο μοίρασμα του μπαγιόκου οι ρασοφόροι στα Ιεροσόλυμα. Δόστου κλάμα οι καλεσμένοι, που «υπάρχει κίνδυνος αφελληνισμού του πατριαρχείου», στον άμβωνα και ο Χαρδαβέλας να ψάλει παρακλήσεις για να «αποσοβηθεί η κρίση». Καλά, αυτός είχε βρει θαυματουργές ιδιότητες στο νερού του Καματερού, θα είχε πρόβλημα να ανακαλύψει νέους «εθνικούς κινδύνους»; Λέμε τώρα….
Παρκάρισα σε άλλη τηλεοπτική συχνότητα και νάσου κάποιος πιτσιρικάς ρασοφόρος από τα καλογεροσκούμπρια του Μουλατσιώτη. Αυτός έσφαζε με το πετραχήλι του τον Χριστόδουλο. Τόπε καθαρά το καλογεράκι. Τα μέλη της «αδελφότητάς τους» γουστάρουν να τη βρίσκουν με τα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια στα λούνα παρκ, να λένε τα άσματά τους όπου και όποτε τους καπνίσει, να νταλαβερίζονται στην πιάτσα προβάλλοντας τις «πνευματικές» τους δραστηριότητες. Αμα ο αρχιεπίσκοπος έχει φαγούρα γι’ αυτό, άστον να κουρεύεται. Δυο μοναστήρια έχουν στη δούλεψή τους και είναι χρυσοχοεία. Τσούρμο οι θρησκόληπτοι που τα επισκέπτονται και εκτός απ’ τη μαλακία που τους δέρνει, ακουμπούν και τα μπακίρια τους εκεί. Αν ο Χριστόδουλος έχει πρόβλημα, πάνε κι αυτοί με τους παλαιοημερολογίτες κι ούτε γάτα ούτε ζημιά. Γατόνια οι άνθρωποι.
Αυτός, όμως που δεν παίζεται με τίποτα είναι η αρσενική έκδοση της Ελένης Λουκά στο πιο κυριλάτο. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ, όλο και σε κάποιο τηλεοπτικό πάνελ θα τον βρεις να ξύνει τα γένια του. Μόνιμο στασίδι διαθέτει σε όλα τα χαζοκάναλα. Για τον παπα-Τσάκαλο λέω, φυσικά. Και δεν το συζητάω ότι το μουτρόμουτρο διαθέτει «θεία φώτιση», αφού για τα πάντα έχει άποψη. Για την εξωτερική πολιτική συζητάν; Ο παπα-Τσάκαλαος θα ψάλει το ανάλογο τροπάρι. Για την οικονομική πολιτική κουβεντιάζουν; Ο γίγαντας θα απαγγείλει το σχετικό απολυτίκιο. Αν τυχόν το θέμα τους είναι κανένας βιασμός ή για τις αλλαξοκωλιές των παπάδων, τότε ο γίγαντας δίνει ρεσιτάλ. Τύφλα νάχουν τα «ταλέντα» που κολαντρίζει ο Ψινάκης. Τον θυμάμαι από τότε που πήγαινε να βγάλει λάδι τον δεσπότη Αττικής Παντελεήμονα. Αυτόν, μωρέ, που είχε παντελονιάσει 1,5 δισ. δραχμές, «άγια μπακίρια» «για τα γεράματά του». Μέχρι και σ’ αυτόν είχε να πει ψαλμό που του ‘δινε συγχωροχάρτι για τις λαμογιές του. Ε, μπορεί να έκανε την καβάτζα του ο δεσπότης, έλεγε, αλλά έκανε και σωστά πράγματα. Πετούσε και δυο εκκλησιαστικές μπαρούφες του στυλ «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» και ολοκλήρωνε την ψαλμωδία του.
Πώς διάολο τα καταφέρνει και κάνει τουρλουμπούκι τα πιο άσχετα πράγματα μεταξύ τους είναι ν’ απορεί κανείς. Ειδικά όταν τον άκουγα τελευταία στο Mega να ξεκινά κάνοντας την αγιογραφία του Τσε Γκεβάρα, να κάνει στάση λιβανίζοντας τον Κάστρο και να καταλήγει χαρακτηρίζοντας μεγάλο κοινωνικό επαναστάτη τον Γ. Καρατζαφέρη του ΛΑΟΣ. Εδώ πια όχι μόνο παραδίνεται αμαχητί η λογική σου, αλλά ούτε σαν καλαμπούρι καταπίνεται. Τέσπα.
Στο φινάλε, ο παπα-Τσάκαλος ένας γραφικός τύπος είναι, που πουλάει η φάτσα του στο γυαλί. Το ότι σέρνει το καλυμαύκι του να μαζέψει ψήφους για τον Βορίδη και τον Πλεύρη δεν λέει πολλά πράγματα. Απ’ τον συρφετό του έχουν βγει πολύ χειρότεροι χριστέμποροι. Αλλωστε, αφού όλοι αυτοί προέρχονται από αντιδραστική μήτρα, είναι δυνατόν να έχουν διαφορετική συμπεριφορά; Οπως έγραφε ο Δημήτρης Γληνός, «η ελληνική αστική τάξη αναζητάει με αγωνία τη βοήθεια της εκκλησίας, την προικίζει πλουσιοπάροχα, της εξασφαλίζει προνόμια και ελπίζει με τα μέτρα αυτά να επιτύχει το σκοπό της Και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, πως η εκκλησία θα δώσει τη βοήθεια, που της ζητούν με αναζωογονημένες δυνάμεις».
Γιώργης Γιαννακέλλης
