Εγεννήθη ημίν Ιφιγένεια. Πολύ θα το ήθελε ο Σάββας Τσιτουρίδης, γι’ αυτό και οι συνεργάτες του φρόντισαν να διοχετεύσουν προς τα έξω την άποψή του, ότι δεν δέχεται να γίνει Ιφιγένεια. Επέλεξε να παρομοιάσει τον εαυτό του με ένα ευγενικό πρόσωπο. Διότι, όπως είναι γνωστό από την αρχαιοελληνική μυθολογία, η Ιφιγένεια είναι μια αθώα παιδούλα που τη θυσιάζει τελικά ο Αγαμέμνονας για να πνεύσει ούριος άνεμος. Μολονότι στην αρχή αντιστάθηκε στην πίεση των στρατηγών, στο τέλος υποχώρησε για να σώσει την ενότητα του στρατεύματος. Ιφιγένεια, λοιπόν, ο Σάββας και Αγαμέμνονας ο Καραμανλής, ο οποίος ακόμα ανθίσταται στις πιέσεις που δέχεται να τον ξωπετάξει από την κυβέρνηση, για να γαληνέψει το σκάνδαλο των ομολόγων και να πνεύσει ούριος άνεμος που θα φουσκώσει τα πανιά της ΝΔ ώστε να πλεύσει πλησίστια και τροπαιούχοςστο λιμάνι των εκλογών.
Πλην όμως, ουδείς (πλην του Σάββα και των ελάχιστων κολαούζων που του έχουν απομείνει) πιστεύει ότι το σενάριο θα τον χρίσει Ιφιγένεια. Αποδιοπομπαίος τράγος θα είναι, ρόλος εντελώς εξευτελιστικός, που μπορεί ακόμα και να τερματίσει την πολιτική του καριέρα. Κάποιος πρέπει να πληρώσει για το σκάνδαλο των ομολόγων και οι πάντες έχουν επιλέξει να είναι αυτός. Διότι ουδείς θέλει να πλήξει την κυβέρνηση ψηλά, δηλαδή στο πρόσωπο του Αλογοσκούφη. Εχει και το πολιτικό παιχνίδι τους κανόνες του.
Σε όσους έχουν ζητήσει, εμμέσως ή αμέσως την αποπομπή Τσιτουρίδη (αντιπολίτευση, ΜΜΕ, υπουργοί και στελέχη της ΝΔ) προστέθηκε αυτή την εβδομάδα και ο ΣΕΒ, που διά του προέδρου του μίλησε «για ένα μεγάλο σκάνδαλο προμηθειών, για μια περίπτωση διαφθοράς σε κάποιες συγκεκριμένες συναλλαγές». Τα περί «ανίδεων κυβερνήσεων» (Αλογοσκούφης) και «δεν ζημιώθηκαν τα Ταμεία (Τσιτουρίδης) θεωρούνται από τους βιομήχανους ανεπαρκείς δικαιολογίες για να εκτονώσουν την ένταση. Εμμέσως προτείνουν ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για το «μεγάλο σκάνδαλο προμηθειών» (από αυτόν που διόρισε τους διοικητές των Ταμείων) και διέξοδο με εκλογές το ταχύτερο δυνατόν.
Και τότε γιατί ο Καραμανλής δεν διώχνει τον Τσιτουρίδη; Μία εκδοχή είναι πως ο Τσιτουρίδης «τα στήλωσε» και δεν δέχεται να φορτωθεί αυτός την ευθύνη. «Παζαρεύει με τον διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Καραμανλή, Ι. Αγγέλου», έγραψε ο Τύπος στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας. Δε νομίζουμε ότι ο Τσιτουρίδης είναι σε θέση να παζαρέψει τίποτα, όμως μπορεί να απειλήσει ότι θα ανοίξει το στόμα του και θα «δώσει» τους μεγάλους ενόχους του σκανδάλου. Ομως, αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει ως εκβιασμός πάνω στον Καραμανλή, γιατί μέχρι τώρα ο Τσιτουρίδης έλεγε ότι δεν έχει τρέξει τίποτα και μετά το Μαξίμου μπορεί να τον λιώσει. Το μόνο που μπορεί να παζαρέψει (ή μάλλον να ζητήσει) ο Τσιτουρίδης είναι να τον ξαποστείλουν όσο γίνεται πιο ήπια, για να μπορέσει να διεκδικήσει ξανά τουλάχιστον τη βουλευτική του έδρα (υπουργείο ξέρει ότι δεν πρόκειται να ξαναδεί, παρά μόνο μετά από χρόνια και αν…).
Νομίζουμε, λοιπόν, ότι άλλοι παράγοντες έχουν πρυτανεύσει στη σκέψη του Καραμανλή και των επιτελών του. Πρώτο, είναι η κλασική αδυναμία του Καραμανλή να διαχειριστεί κρίσεις. Εχει δείξει ότι δεν είναι πολιτικός που δρα εν θερμώ, δεν είναι πολιτικός των θεαματικών κινήσεων. Είναι σιγουρατζής, για να το πούμε όσο γίνεται πιο απλά. Αφησε τα πράγματα να εξελιχθούν, πιστεύοντας ότι το σκάνδαλο θα πάει μέχρι το Πάσχα και θα ξεφουσκώσει, την πάτησε και τώρα τον έχουν πάρει τα γεγονότα από κάτω. Επιπρόσθετα, σκέφτεται πως τώρα μια αποπομπή Τσιτουρίδη θα φανεί υποκριτική και θα είναι τζούφια, ενώ αν την είχε κάνει από την αρχή θα μπορούσε ενδεχομένως να ελέγξει την κατάσταση. Φοβάται ακόμα, ότι αν «στείλει» τώρα τον Τσιτουρίδη, έχοντας χάσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, η αντιπολίτευση θα επιμείνει, θα τη θεωρήσει ως αναγνώριση του σκανδάλου και θα επιμείνει στη σκανδαλολογία ζητώντας την αποπομπή και άλλων υπουργών. Ο επόμενος στη σειρά είναι ο Δούκας, τον οποίο δεν δίστασε να «δείξει» ακόμα και ο Αλογοσκούφης και μάλιστα με τελετουργικό τρόπο μέσα στη Βουλή, όταν κάλεσε δυο φορές τον Δούκα να καταθέσει τη σύμβαση Δημοσίου-JP Morgan (λες και ο Αλογοσκούφης δεν είχε αντίγραφο) και όταν ο Δούκας δεν έκανε καμιά κίνηση, κάλεσε τους γραμματείς να πάνε να την πάρουν από τον Δούκα. Ο Αλογοσκούφης… δεν ήθελε ούτε να πιάσει στα χέρια του το βδελυρό χαρτί!
Τέλος, έτσι που ήρθαν τα πράγματα, κρατάει τη θυσία της Ιφιγένειας-Σάββα σαν τελευταίο χαρτί στα χέρια του. Ολα δείχνουν ότι δεν θα την αποφύγει και ίσως τη στιγμή που θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές ο Τσιτουρίδης να έχει πάρει την άγουσα για το Κιλκίς. Το μέγαρο Μαξίμου είναι αυτό που τροφοδοτεί όλα τα δημοσιεύματα περί απομόνωσης του Τσιτουρίδη και φουσκώνει κάθε μέρα (το παιχνίδι αυτό το ξέρουν πολύ καλά ο Ρουσόπουλος με τον Λούλη), για να τον σπρώξει σε παραίτηση. Επισήμως, βέβαια, αυτό διαψεύδεται, όπως γίνεται πάντοτε σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ο Ρουσόπουλος, ενώ εμμέσως απέρριψε την πρόταση του προέδρου του ΣΕΒ για πρόωρες εκλογές, αρνήθηκε οποιοδήποτε σχόλιο στην άποψη που εξέφρασε ο Δασκαλόπουλος ότι πρόκειται για σκάνδαλο, αφήνοντάς τον να αδειάζει τον Τσιτουρίδη.
Θα δοθεί τότε το τελικό σήμα της συγκάλυψης, της οποίας η πρώτη φάση απέτυχε, γιατί η κυβέρνηση τη χειρίστηκε αλαζονικά. Και κάποιες άλλες κινήσεις, όπως αυτή της JP Morgan, λειτουργούν στην ίδια κατεύθυνση. Να κλείσει το όλο ζήτημα σαν ένα απλό διαχειριστικό σκάνδαλο, με την κυβέρνηση να «αναλαμβάνει τις ευθύνες της» με την αποπομπή ενός υπουργού. Να αποκρυβεί η ουσία, που είναι η σύνδεση αυτού του επιμέρους σκανδάλου με το μέγα και διαρκές σκάνδαλο της καταλήστευσης των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων. Και να μην υπάρξει σύνδεση ανάμεσα σ’ αυτή τη διαρκή ληστεία και την πολιτική στο Ασφαλιστικό, τις συνεχείς αντιασφαλιστικές ανατροπές και την κυοφορούμενη νέα ανατροπή. Δεν είναι τυχαίο ότι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, μολονότι είχε την ευκαιρία στο πιάτο, δεν ξεκίνησε καμιά τέτοια καμπάνια. Προσφέρει και αυτή τη συνεισφορά της στη σταθερότητα του συστήματος.
