Θα πρέπει να είναι εξαιρετικά αφελής πολιτικά όποιος πιστεύει ότι ο Γιωργάκης με την παρέα του κατήγαγαν περηφανή νίκη επί του Μπένι και των δικών του, επειδή ο τελευταίος σταμάτησε τη δημιουργία του «ομίλου» που ετοιμαζόταν να δημιουργήσει. Αν υπάρχει νικητής σ’ αυτόν τον πόλεμο τακτικής, που ξεκίνησε μετά την προεδρική εκλογή, αυτός είναι ο Βενιζέλος. Αυτός κέρδισε αυτή τη μάχη κι ας φαίνεται ότι την έχασε. Οσο για τον Γιωργάκη, αυτός θυμίζει τον Ναπολέοντα που προέλαυνε στο ρωσικό έδαφος, χωρίς να λογαριάσει την παγίδα που του είχε στήσει ο παμπόνηρος Σουβόροφ.
Τι κέρδισε ο Γιωργάκης; Οτι δεν έγινε στα χαρτιά ένας «όμιλος», ο οποίος όμως μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει άτυπα, να κάνει τη φραξιονιστική δουλειά του μια χαρά και τα στελέχη του να διεξάγουν την εσωτερική αντιπολίτευση χωρίς τον κίνδυνο διαγραφής. Η παρουσίαση του νέου βιβλίου του Μπένι σε λίγες μέρες θα είναι η πρώτη πανηγυρική φιέστα του «ομίλου». Θα συρρεύσει εκεί κόσμος και κοσμάκης, αφού στελέχη που έως τώρα φοβόνταν τη διαγραφή, δεν θα έχουν κανένα λόγο να μην πάνε.
Αυτά παθαίνεις όταν έχεις στρατηγό τον Πολυζωγόπουλο. Πίστεψαν ότι έφτασε η ώρα να ξεφορτωθούν τον Μπένι και την παρέα του, να τον αποψιλώσουν από βουλευτές που δεν θα ήθελαν να βάλουν σε ρίσκο την επανεκλογή τους, να τον σπρώξουν στη δημιουργία νέου κόμματος, γεγονός που αυτόματα θα τον στιγμάτιζε ως διασπαστή και όργανο των διαπλεκόμενων κι αυτός, με έναν ελιγμό της τελευταίας στιγμής και αφού τους άφησε να εκτεθούν ως μια δράκα αντιδημοκρατικών ηγετίσκων, μπορεί και τους κάνει «τζα» από τη γωνία. Μέσα στο ΠΑΣΟΚ και με το φωτοστέφανο του ανθρώπου που βάζει την ενότητα της παράταξης πάνω από τις προσωπικές του φιλοδοξίες και δέχεται ακόμα και να τσαλακωθεί προκειμένου να μην διακινδυνεύσει την ενότητα.
Ο Βενιζέλος, ο Λοβέρδος, ο Φλωρίδης και τ’ άλλα γκεσέμια της εσωκομματικής αντιπολίτευσης δεν είναι χτεσινοί στο κουρμπέτι. Ξέρουν πως να συμπεριφερθούν ώστε να υποσκάπτουν συνεχώς τη θέση του Γιωργάκη, χωρίς να δίνουν λαβή για διαγραφή. Εντάξει, «όμιλο» δεν μας αφήσατε να φτιάξουμε (μολονότι διαθέτει «όμιλο» ακόμα και ο… Παντελής Οικονόμου), δε μπορείτε όμως να μας στερήσετε και το δικαίωμα του λόγου, το δικαίωμα της έκφρασης των απόψεών μας. Ξέρουν πολύ καλά ότι ο χρόνος δουλεύει γι’ αυτούς. Ο Γιωργάκης έχει γίνει ακόμα πιο αναξιόπιστος από το παρελθόν και βυθίζεται μαζί με τον Καραμανλή. Και στο κάτω-κάτω, όλα είναι ανοιχτά, το πολιτικό σκηνικό είναι αυτή τη στιγμή εξαιρετικά ρευστό, γιατί να κάνουν αυτή την πρώτη κίνηση, χωρίς να έχουν εξασφαλίσει στήριξη και συμμαχίες; Σιγά μη δουλέψουν για τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα.
Να γιατί μιλάμε για νίκη του Μπένι και της παρέας του. Εχουν το δικαίωμα να επιλέξουν αυτοί το χρόνο της διάασπασης, όταν τα πράγματα θα είναι ώριμα. Αν είναι να φύγουν, θα φύγουν σε στιγμή που θα τους ευνοεί, χωρίς το ρίσκο να κατηγορηθούν, εκτός των άλλων, και ότι στηρίζουν την κυβέρνηση σε μια ιδιαίτερα δύσκολη γι’ αυτήν περίοδο. Οσο για τα περί «λευκής απεργίας», που επίσης τους αποδίδει η πλευρά Γιωργάκη, η απάντηση είναι εύκολη γι’ αυτούς: δώστε μας ρόλους να δουλέψουμε.
Οσο κι αν φανεί παράξενο, εξαιρετικά ικανοποιημένος απ’ αυτή την εξέλιξη πρέπει να είναι και ο Καραμανλής. Γιατί εκείνο που τρέμει σήμερα είναι οι κινήσεις για αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού. Αν ξεκινήσει κάτι τέτοιο με μια διάσπαση του ΠΑΣΟΚ, τότε θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον κίνδυνο του ντόμινο και μάλιστα σε μια περίοδο που βρίσκεται προσωπικά στη δίνη της κρίσης. Φοβάται τα συγκροτήματα των ΜΜΕ, φοβάται τους Αμερικάνους (οι οποίοι του έστειλαν προειδοποιητικό μήνυμα με τα «χάδια» στη Ντόρα), φοβάται τα πάντα. Αν ηρεμήσουν στο ΠΑΣΟΚ για ένα διάστημα, ο ίδιος ευελπιστεί ότι θα ξεφύγει από το βραχνά της Ζαχοπουλειάδας, χωρίς φυγόκεντρες δυνάμεις στη ΝΔ και με το ΠΑΣΟΚ σε μόνιμη διαλυτική κατάσταση.
