Από την περασμένη Κυριακή ζούμε στον αστερισμό του «μεγάλου συνασπισμού». Το σωστότερο θα ήταν να πούμε «ζουν», γιατί δε νομίζουμε ότι ο ελληνικός λαός ασχολείται και πολύ με τις καντρίλιες των επαγγελματιών της αστικής πολιτικής (πολιτικών, εκδοτών, δημοσιογράφων, καπιταλιστών). Μια φράση του Αλογοσκούφη, σε συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία», περί δυνατότητας κυβερνητικής συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αν προκύψει αδυναμία αυτοδυναμίας, ήταν αρκετή για να τροφοδοτήσει δηλώσεις και αντιδηλώσεις, σενάρια και κόντρα-σενάρια. Οι δημοσιογράφοι, που μετρούν τις μέρες για να φύγουν με άδεια, βρήκαν θέμα να γεμίσουν τις στήλες των φυλλάδων και διάφοροι πολιτικοί αστερίσκοι βρήκαν την ευκαιρία για να προβάλλουν την ασημαντότητά τους, μπας και τους προσέξει ο αρχηγός και τους δώσει κάποια στιγμή το πολυπόθητο υφυπουργείο, που εξασφαλίζει επανεκλογή με την παλιά δοκιμασμένη μέθοδο του ρουσφετιού (έτσι δεν είναι, Μανώλη;).
Ας παραθέσουμε, όμως, τη δήλωση Αλογοσκούφη, για να μη μιλάμε στα κουτουρού: «Η μόνη περίπτωση που θα είχε κάποια αξία μια συνεργασία μεταξύ κομμάτων, θα ήταν μεταξύ των δύο μεγαλύτερων, εάν μπορούσαν να συμφωνήσουν στην προώθηση κάποιων πολύ δύσκολων μεταρρυθμίσεων, που κανένα κόμμα δεν μπορεί να αναλάβει το κόστος να προωθήσει από μόνο του».
Ούτε για αστείο δε συζητάμε το ενδεχόμενο ο Αλογοσκούφης να πέταξε μια παπαριά χωρίς να καταλάβει ότι θα δημιουργούσε πολιτικό ζήτημα. Ακόμα και ο πρωτάρης στην αστική πολιτική ξέρει ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις απαντάς στερεότυπα: «Το κόμμα μου θα είναι αυτοδύναμο και δε θα χρειαστεί να αναζητήσει κυβερνητικούς συμμάχους». Κι αν ο δημοσιογράφος επιμείνει με νέα ερώτηση, που θα ξεκινάει με το «αν», πάλι στερεότυπα απαντάς: «Δεν απαντώ σε υποθετικά σενάρια, δεν διανοούμαι να αμφισβητήσω ότι το κόμμα μου θα είναι αυτοδύναμο, διότι ο λαός μπλα, μπλα, μπλα». Ετσι και μπεις στον πειρασμό να απαντήσεις, ξέρεις εκ των προτέρων ότι «δίνεις είδηση» που θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις. Επομένως, ο Αλογοσκούφης, που δεν είναι πρωτάρης, ήξερε ότι εκείνη τη στιγμή πέταγε «μπόμπα».
Δε συζητάμε, επίσης, το ενδεχόμενο ο Αλογοσκούφης να μη βρισκόταν σε συνεννόηση με το μέγαρο Μαξίμου για να πετάξει αυτή την κουβέντα. Αλλωστε, ο ίδιος ο Καραμανλής φρόντισε να το καταστήσει αυτό σαφές, βάζοντας τον Αντώναρο να καλύψει απόλυτα, χωρίς καμιά «απόσταση», κανένα «παράθυρο» καμιά δεύτερη ερμηνεία, τον Αλογοσκούφη. «Ο κ. Αλογοσκούφης τοποθετήθηκε με πολύ ξεκάθαρο τρόπο», δήλωσε ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος, αδειάζοντας όχι κάτι τύπους σαν το Μανώλη, που απλώς θορυβούν για να κάνουν τους «καμπόσους», αλλά ακόμα και τον Ζαγορίτη, που προφανώς αιφνιδιάστηκε και δήλωσε στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1, ότι «αυτή είναι η προσωπική θέση του κ. Αλογοσκούφη, η κεντρική μας θέση είναι στη βάση της αυτοδυναμίας και μόνο».
Και γιατί το Μαξίμου χρειαζόταν ένα «παράθυρο» προς τη λύση του «μεγάλου συνασπισμού», αλά Γερμανία; Για πολλούς και διάφορους λόγους. Πρώτα-πρώτα, για να καταλάβουν και να το βουλώσουν όσοι Νεοδημοκράτες παπαρολογούν, μιλώντας για κυβερνητική συνεργασία με το ΛΑΟΣ (σαν τον Τραγάκη, για παράδειγμα). Δεύτερο, για να κοπεί η φόρα του Καρατζαφέρη, που επαναφέρει αυτό το θέμα, ψαρεύοντας στα θολά νερά. Ο Καραμανλής ξέρει ότι πρέπει να βγάλει από τα πλευρά του το αγκάθι που λέγεται ΛΑΟΣ, να μην το αφήσει να μεγαλώσει και να κακοφορμίσει. Αν ποτέ χρειαστεί, ενεργώντας σαν ρεαλιστής αστός πολιτικός, μπορεί να συνεργαστεί και με το ΛΑΟΣ, πριν όμως θα έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια εξαφάνισής του ή έστω περιθωριοποίησής του. Κάθε κουβέντα σήμερα για μελλοντική συνεργασία λειτουργεί υπέρ του Καρατζαφέρη και απομακρύνει την προοπτική της αυτοδυναμίας. Τρίτο, για να προκαλέσει προβλήματα στο ΠΑΣΟΚ.
Ειδικά στο τελευταίο πέτυχε «κέντρο στόχου». Οι Πασόκοι αντέδρασαν σπασμωδικά, είναι αυτοί που σήκωσαν το θέμα και μόνο ως προβοκάτορα που δεν κατηγόρησαν τον Αλογοσκούφη. «Η συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ είναι κάτι το οποίο ανήκει στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας», δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ, προσπαθώντας να πείσει ότι «με το κόμμα της ΝΔ διαφωνούμε σχεδόν σε όλα». Ξεχνούν, όμως, και ο Γιωργάκης και ο Παπακωνσταντίνου και οι άλλοι Πασόκοι, ότι το σενάριο του «μεγάλου συνασπισμού» το έχουν λανσάρει πρώτα μεγαλοστελέχη και βαρόνοι του κόμματός τους, όπως ο Πάγκαλος, που πριν «ανακαλύψει» τη συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, μιλούσε συνεχώς σε συνεντεύξεις του για το «μεγάλο συνασπισμό» και έφερνε το γερμανικό μοντέλο ως παράδειγμα. Ο Καραμανλής είχε όλη την άνεση να «μαζέψει» τον απόηχο από τη δήλωση Αλογοσκούφη (η οποία, άλλωστε, ήταν καλομελετημένη), ενώ οι Πασόκοι δε μπορούν να «μαζέψουν» το κλίμα που λέει ότι είναι ένα και το αυτό με τη ΝΔ και μπορούν άνετα να συγκυβερνήσουν.
Αυτό το κλίμα τα μόνα πανιά που φουσκώνει είναι αυτά του συριζικού σκάφους. Διότι λένε οι Αλαβανοτσίπρες: μ’ αυτό το ΠΑΣΟΚ μας ζητάτε να συνεργαστούμε, που το θέλει για σύμμαχό της η ΝΔ; Υπάρχει, βέβαια, και ο αντίλογος σ’ αυτό το «αθώο» επιχείρημα: κάντε συνεργασία με προγραμματικούς όρους, σύρετέ τους προς τ’ αριστερά, για να μην πάνε με τη Δεξιά. Κι αυτό το επιχείρημα βρίσκεται στο στόμα των περισσότερων από εκείνους που στις δημοσκοπήσεις δηλώνουν ότι δε θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ αλλά ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα, άμα φτάσει η κρίσιμη ώρα, αυτό το επιχείρημα θα γίνει πιο πιεστικό.
Σκεφτείτε το (καθόλου υποθετικό) σενάριο να γίνουν εκλογές, να μην προκύψει αυτοδυναμία και ο Καραμανλής να πάει σε νέες εκλογές, όπως είναι το πιο πιθανό. Σ’ αυτή την περίπτωση, το ΠΑΣΟΚ θα «ξεσκιστεί» στις επιθέσεις φιλίας προς το ΣΥΡΙΖΑ και στις δηλώσεις αριστεροσύνης. Το κλίμα τότε θα πολωθεί και το κάγκελο θα πληρώσουν από τη μια το ΛΑΟΣ και από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ομως, αυτό που δε συζητήθηκε καθόλου είναι το δεύτερο σκέλος της δήλωσης Αλογοσκούφη. Ως συνήθως, κυριάρχησε το παραπολιτικό σκέλος και όχι η ουσία. Ο Αλογοσκούφης «συζητά» το ενδεχόμενο συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για την «προώθηση κάποιων πολύ δύσκολων μεταρρυθμίσεων, που κανένα κόμμα δεν μπορεί να αναλάβει το κόστος να προωθήσει από μόνο του». Ποιες είναι αυτές οι μεταρρυθμίσεις μπορεί να το καταλάβει ο καθένας. Πρόκειται για τα πιο σκληρά αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα. Αυτά που εδώ και χρόνια ζητά η πλουτοκρατία, αυτά που υπάρχουν στα «χαρτιά» και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και που μια κυβέρνηση των δύο κομμάτων θα μπορούσε να υλοποιήσει, χωρίς να λογαριάζει το «πολιτικό κόστος».
Από την άποψη αυτή, ο Αλογοσκούφης (και μέσω αυτού ο Καραμανλής) μίλησε ως εκπρόσωπος του μεγάλου κεφαλαίου, βάζοντας στην πολιτική ατζέντα ένα σενάριο που έως τώρα δε συζητιόταν, το οποίο όμως μπορεί να προσφέρει την πιο σίγουρη διέξοδο στο ενδεχόμενο «ακυβερνησίας». Μπορεί αυτό το σενάριο αυτή τη στιγμή να ακούγεται εξωπραγματικό, μπορεί πράγματι η κατάσταση να μη δείχνει καθόλου ώριμη για κάτι τέτοιο, όμως σε συνθήκες κρίσης όλα αλλάζουν και τα απίθανα γίνονται δυνατά. Θυμηθείτε το 1989. Τον Ιούλη, ΝΔ και ενιαί-ος Συνασπισμός (ΚΚΕ και ΕΑΡ) έφτιαχναν κυβέρνηση και παρέπεμπαν τον Α. Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο ως κοινό καταχραστή και μιζαδόρο και το Νοέμβρη σχημάτιζαν κυβέρνηση μαζί του (θυμόσαστε εκείνα τα «Ανδρέα μου», «Κώστα μου», «Χαρίλαέ μου», στη σύσκεψη των Μητσοτάκη-Παπανδρέου-Φλωράκη υπό την προεδρία του Σαρτζετάκη;).
Πρέπει να σημειωθεί ότι ένα τέτοιο σενάριο λειτουργεί ανταγωνιστικά και προς το «μπερλουσκονισμό» που σιγά-σιγά «δουλεύεται» ως ιδέα από εμφανείς καπιταλιστικούς και εκδοτικούς κύκλους. Για παράδειγμα, οι φιλοδοξίες της Αγγελοπουλίνας είναι αχαλίνωτες, ο σύζυγος διαθέτει χρήμα με ουρά και όπως αγόρασε την Ολυμπιάδα θα μπορούσε να «αγοράσει» και την πολιτική εξουσία. Αυτοί που προω- θούν το σενάριο του «μεγάλου συνασπισμού» στην πολιτική ατζέντα μοιάζουν να λένε: ή συνεργάζεστε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αν κανένας σας δεν πάρει αυτοδυναμία, ή ετοιμαστείτε για κάποιον έλληνα Μπερλουσκόνι. Είστε τόσο φθαρμένοι και υπάρχουν τόσα ίχνη της διαφθοράς σας, που κάλλιστα μπορούμε να σας χορέψουμε στο ταψί. Ας «τρέχει», λοιπόν, και αυτό το σενάριο δίπλα στα άλλα, γιατί στο τέλος μπορεί να αποδειχτεί το μόνο βιώσιμο. Μια χαρά τα πάνε στη Γερμανία οι «άσπονδοι εχθροί».
