«Στις ομιλίες που έκανα, έκλεισα με κάτι που ίσως το έχετε ξανακούσει: ότι εάν η Ιρλανδία ήταν το οικονομικό θαύμα της τελευταίας εικοσαετίας, υπάρχουν οι προϋποθέσεις η ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης να γίνει το οικονομικό θαύμα της επόμενης εικοσαετίας. Και σ΄ αυτό το οικονομικό θαύμα η Ελλάδα μπορεί να παίξει ένα σημαντικό ρόλο».
Ετσι έκλεισε ο Αλογοσκούφης την εισαγωγική του δήλωση στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε για να παρουσιάσει τα αποτελέσματα της επίσκεψής του στις ΗΠΑ, όπου τυπικά πήγε για να παραστεί στην ετήσια σύνοδο του ΔΝΤ, στην πραγματικότητα όμως πήγε για να πλασάρει τις ιδιωτικοποιήσεις που προωθεί η κυβέρνηση Καραμανλή και να προσελκύσει επενδυτές, τάζοντάς τους ασυδοσία και φτηνή και «ευέλικτη» εργατική δύναμη.
Το παράδειγμα της Ιρλανδίας δεν το επέλεξε τυχαία. Η Ιρλανδία αποτελεί το πρότυπο στην ΕΕ για την απόλυτη ασυδοσία των πολυεθνικών. Η χώρα που πέτυχε, επιτρέποντας αυτή την ασυδοσία, τους ψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στην ευρωζώνη και ταυτόχρονα τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Μια ευρωπαϊκή Μπανανία, την οποία θαυμάζουν ο Αλογοσκούφης και οι όμοιοί του και βάζουν ως στόχο να κάνουν ίδια και την Ελλάδα.
Στη συνάντηση που είχε ο Αλογοσκούφης με τον εκτελεστικό διευθυντή του χρηματιστήριου της Νέας Υόρκης Τζον Θέιν, ο τελευταίος δήλωσε ότι περιμένουν την εισαγωγή και άλλων ελληνικών εταιριών στη Γουόλ Στριτ «ιδιαίτερα αυτών που τελούν υπό αποκρατικοποίηση, όπως η ΔΕΗ». Επί ΠΑΣΟΚ είχαν εισαχθεί στη Γουόλ Στριτ ο ΟΤΕ και η Εθνική Τράπεζα. Τώρα έρχεται η σειρά άλλων κρατικών επιχειρήσεων, που έχουν εκείνο το κεφαλαιακό βάρος ώστε να σταθούν στη μεγαλύτερη μετοχοαγορά του κόσμου. ΔΕΗ, ΟΠΑΠ και ΕΛΠΕ είναι το φιλέτο. Η κυβέρνηση, βέβαια, δηλώνει ότι δεν θα πουλήσει το 51% της ΔΕΗ, αλλά σημασία έχει να γίνει η αρχή. Ετσι ξεκίνησαν και με τον ΟΤΕ και άρχισαν μετά να πουλάνε το ένα «πακέτο» μετά το άλλο. Από την άλλη, ακόμα και αν κρατήσει την πλειοψηφία των μετοχών της ΔΕΗ, η είσοδος ξένων θεσμικών στο χαρτοφυλάκιό της θα γίνει υπό τον όρο της ουσιαστικής ιδιωτικοποίησης, δηλαδή της αύξησης των τιμολογίων με γνώμονα την κερδοφορία και της κατεδάφισης των εργατικών δικαιωμάτων.
Εδώ ακόμα και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ σκέφτεται με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και ζητά από το κράτος να επιστρέψει σημαντικά ποσά που προκύπτουν από την άσκηση κοινωνικής πολιτικής εκ μέρους της επιχείρησης (300 εκατ. ευρώ μόνο από την ηλεκτροδότηση των νησιών). Πώς να κωλώσει μετά η κυβέρνηση;
