ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ορυμαγδό που ξέσπασε με την επιλογή του Παπούλια χάθηκαν οι ειδήσεις από την επίσκεψη Καραμανλή στη Μόσχα και τις συνομιλίες με τον Πούτιν, που δεν ήταν καθόλου ασήμαντες.
Ειπώθηκε από κάποιες πλευρές ότι ο Καραμανλής πήγε στη Μόσχα σε μια προσπάθεια να αντιρροπήσει τις πιέσεις που δέχεται τελευταία από τους Αμερικάνους στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν συνάγεται από πουθενά. Ούτε από τις προτάσεις που εκόμισε η ελληνική πλευρά, ούτε από τις δηλώσεις που έγιναν και τις συμφωνίες που υπογράφηκαν. Γιατί, βέβαια, δεν έχουν κανένα πρακτικό αντίκρισμα οι φιλοφρονήσεις του Πούτιν, πέραν της βοήθειας που προσφέρουν για την οικοδόμηση ενός καλύτερου διεθνούς προφίλ του Καραμανλή, τομέα στον οποίο εμφανώς υστερεί, καθώς είναι πολύ φρέσκος στη διεθνή κονίστρα. Ούτε η αναφορά του Πούτιν στο Κυπριακό, που πρέπει να λυθεί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, προσφέρει τίποτα. Αυτή είναι η πάγια ρωσική θέση, εκφρασμένη εδώ και πολλά χρόνια, η οποία όμως ουδέποτε συνοδεύτηκε από κάποια ρωσική πρωτοβουλία. Η πρωτοβουλία αφήνεται πάντοτε στους Αμερικάνους και τους Αγγλους. Ούτε έχει καμιά δυνατότητα ο Πούτιν, ακόμα και να ήθελε, να επηρεάσει τις εξελίξεις στο εσωτερικό της ΕΕ υπέρ των ελληνοκυπριακών και ελληνικών θέσεων και σε βάρος των τουρκικών. Εξάλλου, η αναφορά του στο σχέδιο Ανάν μάλλον την τουρκοκυπριακή πλευρά βολεύει, η οποία αποδέχτηκε το σχέδιο στο δημοψήφισμα.
Αν ο Καραμανλής επεδίωκε να αντιρροπήσει την αμερικάνικη πίεση, πραγματοποιώντας μια προσέγγιση με τη Ρωσία, αυτό θα αποτυπωνόταν σε κάποιες συμφωνίες. Το μόνο που υπογράφηκε στη Μόσχα, όμως, είναι μια συμφωνία-ευχολόγιο για «προμήθειες οπλικών συστημάτων τα οποία ικανοποιούν συναφείς ανάγκες και θα ανταποκρίνονται σε προδιαγραφές που θα εξυπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο την αμυντική ικανότητα και τελειοποίηση συστήματος παροχής συνδρομής για την αξιοποίηση των συστημάτων και την εκπαίδευση προσωπικού». Για να υλοποιηθεί αυτή η συμφωνία θα πρέπει να συμφωνήσουν σ’ ένα μείζον ζήτημα που αφορά τα αντισταθμιστικά οφέλη, το οποίο είναι ακόμα σε εκκρεμότητα από την αγορά των περιβόητων TOR-M1: κρατική εγγύηση, στην οποία είχε συμφωνήσει η κυβέρνηση Σημίτη ή τραπεζική εγγύηση, που ζητά η ΝΔ, έχοντας παγιδευτεί σ’ αυτή τη θέση με την ιστορία της Εξεταστικής Επιτροπής; Ο Πούτιν ξεκαθάρισε στον Καραμανλή, ότι η Ρωσία «δουλεύει» με κρατική εγγύηση, ο Καραμανλής δεν μπορούσε να συμφωνήσει και η διαφωνία παραπέμφθηκε σε ειδικούς, μπας και βρεθεί καμιά ενδιάμεση λύση.
Κατόπιν τούτων, η ρωσική πλευρά δεν έδειξε καμιά διάθεση να κάνει την παραμικρή παραχώρηση στο θέμα της κατασκευής του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, για τον οποίο κόπτεται η ελληνική πλευρά. Το διακυβερνητικό μνημόνιο έχει μονογραφηθεί από εκπροσώπους των τριών κυβερνήσεων (Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρωσία), όμως η υπογραφή του που είχε προγραμματιστεί για τις 5 Δεκέμβρη δεν έγινε, γιατί ο υπουργός Ενέργειας της Ρωσίας δήλωσε κώλυμα. Ο Καραμανλής δήλωσε ότι το μνημόνιο «πρέπει να υπογραφεί το συντομότερο δυνατό, ώστε να προχωρήσει η ενεργοποίηση του κατασκευαστικού, οικονομικού και εμπορικού σκέλους του σχεδίου» (συμφέροντα έχουν οι όμιλοι Λάτση και Κοπελούζου), όμως από τη ρωσική πλευρά υπήρξε μια παγερή σιωπή. Ο Πούτιν θέλει να πάρει για να δώσει. Ετσι, ο αντικειμενικός σκοπός της επίσκεψης Καραμανλή, που ήταν να προχωρήσει το σχέδιο κατασκευής του αγωγού, στέφθηκε με αποτυχία.
