Μετά το «αριστερό ρεύμα» του ΣΥΝ, που χωρίς να σηκώνει τους τόνους κατέγραψε τη διαφωνία του στην πολιτική μέσω της οποίας επιχειρείται η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα, φωνές άρχισαν ν’ ακούγονται και από άλλες κατευθύνσεις, όπως η ΑΚΟΑ και η ΚΟΕ. Η ιστοσελίδα Iskra, όργανο των «λαφαζανικών» έριξε ξανά το δηλητήριο: «Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, μάλλον, οδεύει προς ένα νέο φορέα χωρίς συζήτηση, χωρίς σαφείς κατευθύνσεις, χωρίς πραγματική πυξίδα, χωρίς συνεκτικό πρόγραμμα και χωρίς συνεκτική εναλλακτική στρατηγική, βασισμένος κυρίως στη δυναμική που του προσέδωσε το αντιμνημονιακό κύμα και στη δίψα για γρήγορη πρόσβαση στην κυβερνητική εξουσία». «Μήπως, όμως, για άλλους το ζητούμενο είναι μια “μεγάλη δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς” (σ.σ. τον Τσίπρα φωτογραφίζει) ως ο “ξεχειλωμένος άμορφος” χώρος για ποικιλόμορφες πολυσυλλεκτικές πολιτικές επενδύσεις!».
Η ίδια ιστοσελίδα αναδημοσιεύει άρθρα του Ρινάλντι (ΚΟΕ) και της Πορτάλιου (ΑΚΟΑ, υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ για το δήμο της Αθήνας στις τελευταίες δημοτικές εκλογές).
Ο Ρινάλντι κάνει τα ανοίγματά του προς την ηγετική ομάδα, χτυπώντας από τα δεξιά το «αριστερό ρεύμα»: «Ο φορέας θα πρέπει να ξέρουμε ότι δεν θα είναι “το κόμμα της πρωτοπορίας που θα καθοδηγήσει τη διαδικασία για το σοσιαλισμό και την αταξική κοινωνία”, δεν θα είναι κάποιο φαντασιακό “κόμμα”» (…) «Εν κατακλείδι, υπάρχει απαίτηση για ίδρυση νέου ουσιαστικά φορέα και όχι απλά για μια μετονομασία. Αλλωστε το έχει τονίσει και ο Αλέξης Τσίπρας: “Δεν σας καλούμε να ενταχθείτε στο δικό μας κόμμα. Σας καλούμε να φτιάξετε το δικό σας πολιτικό φορέα”»! Κι όλ’ αυτά γιατί «ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε και είναι κοντά στον προθάλαμο της διακυβέρνησης». Στη συνέχεια το άρθρο αναλώνεται σε μια μετα-μαοϊκή μπουρδολογία που θα μπορούσε να συμπυκνωθεί σε μια παραλλαγή του παλιού πασοκικού συνθήματος: «Ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία». Επ’ αυτού δεν χρειάζεται σχόλιο, έχει απαντήσει η ιστορία των τριών τελευταίων δεκαετιών.
Η Πορτάλιου απάντησε στον Ρινάλντι κάνοντάς του… απλά μαθήματα μαρξισμού! Αναφέρεται στη «συστημική προσαρμογή» μαζικών ΚΚ στη Δύση, που τα οδήγησε στην απομαζικοποίηση. Κι αμέσως πετάει τον κάρφαρο: «Ωραίο ακούγεται να καλούμε το λαό να φτιάξει το νέο κόμμα, όπως είπε ο σ. Τσίπρας, αλλά εν τω μεταξύ η πρώτη ψυχή του κόμματος, ο παλιός και νέος κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, έχει μειωμένες αρμοδιότητες και καμία γνώμη για το πώς παράγονται οι θέσεις και το πώς διατίθενται οι πόροι (άνθρωποι και χρήματα) που ο ελληνικός λαός μας δίνει από το υστέρημά του». Αν το προσέξατε, μιλάει και για λεφτά (ο νοών νοείτω). Και συνεχίζει με άλλα καρφιά: «Ωραίο, επίσης, ακούγεται να καλούμε το λαό να φτιάξει το πρόγραμμα, πάλι όπως είπε ο σ. Τσίπρας, αλλά εμένα μου φαίνεται ότι παραπέμπουμε -εμμέσως πλην σαφώς- στις καλένδες τις δημοκρατικές συμμετοχικές διαδικασίες του προγράμματος». «Η άλλη εκδοχή φορέα είναι η ιστορική μορφή του ποπουλίστικου κόμματος που δομείται με μια συγκεντρωτική κορυφή, κυρίως ένα χαρισματικό ηγέτη και ένα χύδην κομματικό λαό, ο οποίος διαμεσολαβείται ιδεολογικά, κυρίως από τα ΜΜΕ, και διαμορφώνει αδιαφανείς δεσμούς συμφερόντων με το κράτος. Ενα τέτοιο κόμμα υπήρξε το ΠΑΣΟΚ».
Ανάλογου μήκους κύματος παρέμβαση έκανε και ο Καλύβης, μέλος του «αριστερού ρεύματος» και τέως εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ. Τι φοβούνται όλοι αυτοί; Αυτό που βλέπουν να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια τους. Μια μικρή ηγετική ομάδα, έχοντας απέναντί της μια άχρωμη και άγευστη κοινοβουλευτική ομάδα, που πλειοψηφικά δεν έχει τα φόντα να της πάει κόντρα, κάνει ό,τι θέλει και προσπαθεί να χτίσει ένα νέο ΠΑΣΟΚ με ροζουλί χρώμα, όπως θα ‘λεγε και ο Τσίπρας. Κάποιοι από τους «μικρούς» των συνιστωσών έχουν προσκολληθεί στον Τσίπρα (όπως παλιότερα είχαν προσκολληθεί στον Αλαβάνο), γιατί το μόνο που θέλουν είναι η αναπαραγωγή της οργανωσιακής τους συγκρότησης. Μόνοι τους δεν μπορούν να κάνουν τίποτα και το ξέρουν. Συνειδητά έχουν επιλέξει εδώ και χρόνια το ρόλο του σφουγγοκωλάριου της εκάστοτε κομματικής εξουσίας.
Αλλοι, όμως, όπως τα στελέχη του «αριστερού ρεύματος» που άλλοτε πλειοψηφούσε στον ΣΥΝ, δεν δέχονται την περιθωριοποίηση. Δεν μπορεί να δεχτεί ο Λαφαζάνης να του κουνάει το δάχτυλο ο Παπαδημούλης, να τον επιτιμά δημόσια και να χαρακτηρίζει απόψεις που εκφράζει «προσωπικές και εκτός επίσημης γραμμής». Βλέποντας, λοιπόν, ότι ο Τσίπρας και η παρέα του, με τη βοήθεια των πρώην Πασόκων, στήνουν ένα κόμμα-πυραμίδα, τύπου ΠΑΣΟΚ, βγαίνουν μπροστά για να διεκδικήσουν το δικό τους μερίδιο εξουσίας. Το παράδειγμα του Αλαβάνου, που ο Τσίπρας και η παρέα του τον εκτέλεσαν πολιτικά, λειτουργεί σαν καμπανάκι.
