Μια πολιτική και μια παραπολιτική πλευρά εμπεριέχει η αρμένικη βίζιτα του Τσίπρα στο Πεντάγωνο, όπου έγινε δεκτός από τον Αβραμόπουλο και σύμπασα τη στρατοκρατική ηγεσία, από την οποία ενημερώθηκε για περισσότερες από τρεις ώρες. Ας ξεκινήσουμε από την παραπολιτική πλευρά, η οποία είναι αυτή που συζητήθηκε περισσότερο. Φρόντισαν γι' αυτό ο Τσίπρας και ο Σκουρλέτης. Ο πρώτος υπαινικτικά, ο δεύτερος «φόρα παρτίδα» φρόντισαν να διαχωρίσουν τον Αβραμόπουλο από τον Σαμαρά. Ο πρώτος, είπαν, συμπεριφέρεται θεσμικά άψογα και ενημερώνει ακόμη και για απόρρητα ζητήματα την αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ ο δεύτερος συμπεριφέρεται αντιθεσμικά.
Δε νομίζουμε ότι ο Σαμαράς δεν ξέρει πως δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι τον Αβραμόπουλο. Αυτό δεν σημαίνει και ότι δεν «τα πήρε στο κρανίο», βλέποντας τον άνθρωπο στον οποίο χάρισε το επιτροπάτο να τον μαχαιρώνει πισώπλατα, οργανώνοντας μια γεμάτη αντι-σαμαρικούς συμβολισμούς υποδοχή του Τσίπρα στο Πεντάγωνο. Ο Αβραμόπουλος, από την άλλη, αισθάνεται ότι δε χρωστάει τίποτα στον Σαμαρά, τον οποίο θεωρεί εξίσου μπαμπέση με τον εαυτό του. Το 2009 κάρφωσε πισώπλατα τη Ντόρα (κι ας οφείλει στους Μητσοτάκηδες την πολιτική του ανέλιξη, διότι αυτοί τον πήραν και από δευτεροκλασάτο διπλωμάτη τον έκαναν πρωτοκλασάτο πολιτικό), συντάχθηκε με τον Σαμαρά και τον βοήθησε να γίνει αρχηγός της ΝΔ. Και πώς τον αντάμειψε ο Σαμαράς; Με μια θέση αντιπροέδρου άνευ χαρτοφυλακίου στη ΝΔ (παρέα με τον ξεχασμένο Στ. Δήμα) και στη συνέχεια με το υπουργείο Αμυνας, ενώ αυτός ήθελε να χριστεί και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, μαζί με τον Βενιζέλο. Οσο για το επιτροπάτο, αυτό θεωρεί ότι το οφείλει στον Γιούνκερ, ο οποίος απαίτησε από τον Σαμαρά να του στείλει αυτόν και όχι την Ντόρα.
Κι επειδή Αβραμόπουλος είναι αυτός και έχει μάθει ν' ανεβαίνει σαν τον σαλίγκαρο, κάνοντας συμμαχίες και εγκαταλείποντάς τες, όταν βρει κάτι καλύτερο, είχε κάθε λόγο να οργανώσει τη φιέστα Τσίπρα στο Πεντάγωνο. Πρώτον, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έβαλε κανένα βέτο στον ορισμό του ως επιτρόπου, παρά τους λεονταρισμούς του Τσίπρα που «απειλούσε» τον Σαμαρά «να μην διανοηθεί» να ορίσει επίτροπο χωρίς να διαβουλευτεί με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και δεύτερον, επειδή κατά πάσα πιθανότητα θα περάσει ένα μεγάλο μέρος της θητείας του στην Κομισιόν με κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και ενδεχομένως να είναι αυτή η κυβέρνηση που θ' αποφασίσει για τον επόμενο επίτροπο, που θέλει φυσικά να είναι και πάλι αυτός, με την προσδοκία ότι στο μεταξύ θα έχει χτίσει τα «κονέ» του στις Βρυξέλλες και θα μπορεί να διεκδικήσει «κάτι καλύτερο» από το επιτροπάτο Μετανάστευσης. Το δικό του μέλλον φροντίζει και όχι το παρόν του «τελειωμένου» Σαμαρά.
Η πολιτική είδηση έχει να κάνει με τις δηλώσεις Τσίπρα μετά το τέλος της αρμένικης βίζιτας. Με φόντο τις σημαίες των Οπλων, ο Τσίπρας έκανε γαργάρα όχι τα περί «διάλυσης του ΝΑΤΟ» (αυτά μόνο ο Δρίτσας τα θυμάται, όταν τον προβοκάρει ο Μπουμπούκος), αλλά τα πιο ήπια, όπως τη μη συμμετοχή της Ελλάδας στις ανά τον κόσμο ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τη μη συμμετοχή του στρατού σε επιχειρήσεις καταστολής λαϊκών κινητοποιήσεων, που απασχολούσαν άλλοτε τις δημόσιες τοποθετήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και τις παρεμβάσεις του στη Βουλή. Στο Πεντάγωνο ο Τσίπρας εξήρε τη «γεωπολιτική δυναμική της χώρας αλλά και την αποτρεπτική της ικανότητα», εξήρε το «αξιόμαχο» του στρατού και ζήτησε να αποκατασταθούν οι αδικίες, όπως έχει αναγνωριστεί και με δικαστική απόφαση. Οπως σημείωσε και αρθρογράφος των «Νέων», «δεν μιλούσε ο πρόεδρος ενός κόμματος που έχει ως διακηρυγμένη προγραμματική αρχή τη διάλυση του ΝΑΤΟ. Μιλούσε ο επίδοξος πρωθυπουργός». Ξέρετε, σαν τις βάσεις που θα έφευγαν, αλλά έμειναν.
Η ατάκα Τσίπρα που ήταν «όλα τα λεφτά» δεν χρειάζεται σχολιασμό: «Διαβεβαιώσαμε τους αρχηγούς των Οπλων, την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, ότι περιβάλλονται από εμπιστοσύνη, διότι το κράτος θα έχει συνέχεια».
