Βγήκαν τα μαχαίρια στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Λαφαζάνης τα χώνει χοντρά στην ηγεσία από τις στήλες της «Αυγής» και του απαντά η Δούρου μέσω της «Πλατφόρμας 2010». Είναι όμως έτσι; Φαινομενικά ναι, επί της ουσίας όχι.
Πράγματι, ο Λαφαζάνης με συνέντευξή του στην «Αυγή της Κυριακής» επαναλαμβάνει δημόσια και με αρκετά οξείες εκφράσεις αυτά που το «αριστερό ρεύμα» είχε υποστηρίξει στη συνεδρίαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ, που έγινε μια εβδομάδα πριν. Είπε ο Λαφαζάνης στη συνέντευξή του: «Δεν θεωρώ ότι η συνάντηση με τον Ράιχενμπαχ ήταν στο ελάχιστο χρήσιμη και πολύ περισσότερο αναγκαία. Δε νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται κάποια αναγνώριση από τους μανδαρίνους και τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και σε κάθε περίπτωση δε νομίζω ότι θα πρέπει να κάνουμε κάποιες ειδικές “αβαρίες” για να αποκαταστήσουμε “φυσιολογικές σχέσεις” με όλους αυ- τούς τους δοτούς γραφειοκράτες». Υποστήριξε, ακόμη, ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ δεν πρέπει να μεταλλαχθεί σε ένα ρευστό, άμορφο και ασπόνδυλο μόρφωμα με ασαφή ιδεολογικοπολιτικά όρια αλλά να καταστεί ένα ριζοσπαστικό δημοκρατικό κόμμα κοινωνικού μετασχηματισμού και γνήσιας στράτευσης με σαφείς αριστερές ιδεολογικές πολιτικές και οργανωτικές αρχές». Επανέλαβε την πάγια θέση της ομάδας του ότι «η υπόθεση της αριστερής συμπαράταξης γίνεται πολύ πιο επίκαιρη, πολύ πιο αναγκαία και πολύ πιο κρίσιμη για τις εξελίξεις και πρώτα απ’ όλα μια συμπαράταξη του ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ» και προειδοποίησε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν προσέξει, μπορεί να πολιορκηθεί άσχημα από “ορφανές” πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, που μόνο στόχο θα έχουν την κυβερνητική εξουσία και τη νομή των όποιων λαφύρων της».
Η Πλατφόρμα 2010 απάντησε, ότι «δεν συμφωνεί με τις αιτιάσεις για “δεξιά στροφή”, όπως χαρακτηρίστηκε από ορισμένους το πρόγραμμα που παρουσίασε στη ΔΕΘ ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Αλέξης Τσίπρας. Ούτε με αυτές που αφορούν συναντήσεις με διάφορους παράγοντες (σ.σ. η μπάλα πήρε και τον Τ. Κουράκη, που είχε αντιδράσει με σφοδρή δήλωση στη συνάντηση Τσίπρα-Πέρες) και οι οποίες ταιριάζουν περισσότερο σε ένα μικρό φοβικό κόμμα». Ταυτόχρονα, επανέλαβε τη φράση που επαναλαμβάνει συνεχώς ο Τσίπρας τελευταία: «Δημιουργία της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης της Αριστεράς».
Είναι προφανές ότι πρόκειται για δυο διαφορετικές κατευθύνσεις. Οι του «αριστερού ρεύματος» φοβούνται ότι θα τους «καταπιούν» οι πρώην Πασόκοι και οι αδίστακτα φιλόδοξοι τύπου Δούρου, που θέλουν να γίνουν ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ. Οι δεύτεροι μύρισαν εξουσία και δεν κρατιούνται με τίποτα. Και βέβαια, οι δεύ-τεροι πλειοψηφούν.
Υπάρχει κίνδυνος διάσπασης; Οπως δείχνει και η μέχρι τώρα πορεία του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, όχι. Γιατί έκαναν μούγκα ο Λαφαζάνης και το «ρεύμα», όταν πριν τις εκλογές του περασμένου Ιούνη ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε τη μια κωλοτούμπα μετά την άλλη; Γιατί δεν έθεσαν κάποιες ενστάσεις μετεκλογικά έστω; Αλλά και στη συνέντευξή του στην «Αυγή» ο Λαφαζάνης το μόνο που διεκδικεί είναι το δικαίωμα να λένε τις απόψεις τους, δεσμευόμενοι ότι θα υποτάσσονται στις αποφάσεις της πλειοψηφίας: «Η σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά είτε θα αναπτύσσει με τόλμη και χωρίς αναστολές μια κουλτούρα ανοικτής διαφορετικότητας και ταυτόχρονα σεβασμού της πλειοψηφίας είτε θα αποτύχει οικτρά να αλλάξει την κοινωνία».
Αυτά τα έχουμε ήδη δει στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ. Οχι κυρίως τότε που ο Α. Παπανδρέου δεν επέτρεπε πολλά-πολλά, αλλά μετά, την περίοδο Σημίτη και την περίοδο Γιωργάκη, όταν οι φράξιες λειτουργούσαν άτυπα, κατέγραφαν τις απόψεις τους και μετά όλοι μαζί μοιράζονταν την εξουσία, ο καθένας ανάλογα με την εσωκομματική του δύναμη. Το ίδιο παιχνίδι εξουσίας παίζεται και στο εσωτερικό του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το «αριστερό ρεύμα» ήταν μέχρι την περίοδο Αλαβάνου η πλειοψηφούσα τάση. Βαθμιαία αποδυναμώθηκε και τώρα αποδυναμώνεται περισσότερο, καθώς εισβάλλουν οι πρώην Πασόκοι, έμπειροι στα της εξουσίας, οι οποίοι συνεργάζονται στενά με την περί τον Τσίπρα ηγετική ομάδα, η οποία αποδεικνύεται αδίστακτη στον πολιτικό σαλταδορισμό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όμως, ότι μέντορας του Τσίπρα και άνθρωπος που υπαγορεύει τις σοβαρότερες πολιτικές αποφάσεις είναι ο Δραγασάκης, πρώην στέλεχος του «αριστερού ρεύματος». Είναι λογικό, λοιπόν, το «ρεύμα» να θέλει να ενισχυθεί εσωκομματικά, πριν οι άλλοι προλάβουν να το περιθωριοποιήσουν. Γι’ αυτό και εμφανίζεται επικριτικό τώρα και όχι πριν από μερικούς μήνες, όταν γίνονταν οι μεγάλες κωλοτούμπες.
Ολ’ αυτά, όμως, αφορούν το εσωτερικό του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και σε μας δεν πέφτει λόγος. Εκείνο που έχει σημασία να σημειώσουμε είναι πως το «ρεύμα» λειτουργεί ως το τέλειο αριστερό άλλοθι για τον ΣΥΡΙΖΑ (κάποιες συνιστώσες δήθεν ακροαριστερές δεν παίζουν ούτε πρόκειται να παίξουν κάποιο ρόλο, αρκούμενες στα ψίχουλα που παίρνουν από τη μοιρασιά). Στελέχη όπως ο Λαφαζάνης έχουν προβολή, έχουν ένα ευρύτερο κύρος, μπο- ρούν να επηρεάσουν κόσμο και απ’ αυτή την άποψη θα παίζουν το ρόλο του αναχώματος που θα συγκρατεί μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ έναν κόσμο που αρχίζει να προβληματίζεται και θα προβληματίζεται περισσότερο, όσο θα πλησιάζει η ώρα της εξουσίας και οι γωνίες θα λειαίνονται με ταχύτητα χιονοστιβάδας.
