Δεν χρειάζεται να πούμε το λόγο. Μάννα εξ ουρανού θα ήταν ένα «πράσινο» σκάνδαλο, για να ξεφύγει η κυβέρνηση και προσωπικά ο Καραμανλής από τη θηλιά της Ζαχοπουλειάδας. Αλλωστε, όπως ανεπισήμως έλεγαν κυβερνητικά στελέχη, περίμεναν εδώ και καιρό κάποια στοιχεία που θα τους επέτρεπαν να ρίξουν το ΠΑΣΟΚ στο καναβάτσο. Και είχαν στα μουλωχτά ζητήσει δικαστική συνδρομή εδώ και σχεδόν ένα χρόνο, στεγανοποιώντας το γεγονός ώστε να μη διαρρεύσει στον Τύπο. Ομως, όπως ήδη γνωρίζετε από τα δημοσιεύματα του Τύπου, άλλα λένε οι μέχρι στιγμής αποκαλύψεις από τη Γερμανία. Οτι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πήγαν στις εκλογές του 2004 (και) με χρήμα προέλευσης Siemens. Γι’ αυτό ακούσαμε και είδαμε τον Ρουσόπουλο να υπερασπίζεται όχι μόνο τη ΝΔ, αλλά το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Ακούσαμε επίσης τον Ραγκούση να λέει περίπου τα ίδια. Να αρνείται κάθε εμπλοκή του ΠΑΣΟΚ και να μην αφήνει τον παραμικρό υπαινιγμό κατά της ΝΔ. Λέγεται μάλιστα ότι οι Πασόκοι ετοιμάζονται να καταθέσουν πρόταση για σύσταση εξεταστικής επιτροπής.
Είναι ο σίγουρος δρόμος προς τη συγκάλυψη, ειδικά αν σκεφτούμε πως συμφέρον έχουν και τα δυο κόμματα εξουσίας.
Ας ξεκινήσουμε με κάτι εξαιρετικά απλό. Αν η ελληνική πτυχή του σκανδάλου Siemens, η σημαντικότερη σε ευρωπαϊκό επίπεδο, σύμφωνα με όσα καταθέτουν στις γερμανικές αρχές τα στελέχη του μονοπωλιακού κολοσσού (για μίζες ύψους 100 εκατ. ευρώ γίνεται λόγος!), αφορούσε μόνο την περίοδο των κυβερνήσεων ΠΑ-ΣΟΚ, η ΝΔ θα την είχε κάνει σημαία της.
Συμπέρασμα; Είναι και τα δυο κόμματα βουτηγμένα στο μάρκο, το δολάριο και το ευρώ. Οπως ακριβώς τα λένε τα μεγαλοστελέχη της Siemens. Μόνο που δεν θα μάθουμε και πολλές λεπτομέρειες, γιατί η ίδια η Siemens φροντίζει να στεγανοποιήσει την υπόθεση, να μην την αφήσει να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Γι’ αυτό προσέλαβε μια μεγάλη αμερικάνικη δικηγορική φίρμα, η οποία οργανώνει την όλη υπόθεση με μια διαδικασία «εσωτερικής ανάκρισης», που έχει σαν εργαλείο της τα γνωστά στο αμερικάνικο ποινικό σύστημα «ντιλ». Δηλαδή, τα στελέχη που διεκπεραίωναν το μιζάρισμα καλούνται να καταθέσουν στους αμερικανούς συμβούλους και οργανώνουν το τι θα πουν και τι όχι στις γερμανικές εισαγγελικές αρχές, ώστε να έχουν την καλύτερη ποινική μεταχείριση και η υπόθεση να τακτοποιηθεί όμορφα και χωρίς πολλά τραύματα.
Το όλο στήσιμο αποσκοπεί στο να παρουσιαστεί και αυτό το σκάνδαλο σαν μια παρέκκλιση από τις αρχές του υγιούς καπιταλισμού. Ομως, όποιος δεν είναι αθεράπευτα αφελής, γνωρίζει πολύ καλά πως έτσι δουλεύει το σύστημα. Οι επιχειρήσεις δεν ανταγωνίζονται η μια την άλλη με το σταυρό στο χέρι, αλλά με κάθε μέσο. Οι μίζες προς άτομα που παίρνουν αποφάσεις, η δημιουργία «λόμπι», η απόκτηση πολιτικών ερεισμάτων είναι μέσα στους κανόνες του «επιχειρείν». Οσο μεγαλύτερη είναι μια επιχείρηση τόσο πιο ψηλά έχει τις διασυνδέσεις της και τόσο πιο ψηλές είναι οι μίζες που πληρώνει. Και μάλιστα, μίζες δεν πληρώνονται μόνο στις «τριτοκοσμικές» χώρες ή σε χώρες επίπεδου Ελλάδας, αλλά και στις ίδιες τις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις. Απλά, εκεί τα πράγματα γίνονται με μεγαλύτερη προσοχή, όχι γιατί οι πολιτικοί είναι άμεμπτοι, αλλά γιατί εκεί ο ανταγωνισμός των μονοπωλίων είναι πιο ισχυρός και παίζουν περισσότεροι παίχτες στο παιχνίδι.
Κάπως έτσι «στράβωσε» και η δουλειά με τη Siemens. Οι αποκαλύψεις ξεκινούν από έναν γερμανικό τραπεζικό κολοσσό, τη Dresdner Bank, και μάλιστα όχι από τα κεντρικά στη Γερμανία, αλλά από την Ελβετία. Η DB φυσικά ξέρει τι γίνεται και δεν θα «έδινε» τη Siemens. Προφανώς, αναγκάστηκε να το κάνει, επειδή κάποιοι ανταγωνιστές της Sie-mens είχαν στα χέρια τους ντοκουμέντα. Νομίζουμε πως οι αποκαλύψεις ότι στελέχη της Siemens έβαζαν στις τσέπες τους κάποια από τα λεφτά που προορίζονταν για μίζες δεν έπαιξε μεγάλο ρόλο. Θέλουν να το παρουσιάσουν έτσι, για να περιοριστεί το σκάνδαλο σε κάποια διαδικασία «αυτοκάθαρσης» της Siemens. Αυτό και για λόγους προπαγάνδας και για λόγους καθησύχασης των μικρομετόχων της εταιρίας, η οποία την τελευταία διετία δεν «πάει καλά». Οι διοικούντες ένα μονοπώλιο ξέρουν καλά ότι αυτοί που μοιράζουν τις μίζες θα κρατήσουν κομμάτι και για τον εαυτό τους. Αλλωστε, το ίδιο κάνουν κι αυτοί. Ενα στέλεχος δεν κρίνεται από το πόσα έβαλε στην τσέπη του, αλλά από τα αποτελέσματα που έφερε στο τζίρο και τα κέρδη της εταιρίας. Μπορεί να τσακίσουν έναν υπαλληλάκο που πήρε από τα γραφεία ένα πακέτο χαρτί, όμως για την κλίκα των υψηλόβαθμων στελεχών ισχύουν άλλοι κανόνες. Αλλωστε, όπως αποδεικνύεται, αυτά τα στελέχη, όταν συνταξιοδοτούνται, παίρνουν ένα πολύ μεγάλο μπόνους απ’ αυτά τα μυστικά κονδύλια. Ενα μπόνους πολύ καλά «ξεπλυμένο» μέσω του πολυδαίδαλου δικτύου των off shore εταιριών.
Το αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα το σκάνδαλο Siemens θα μας απασχολήσει έντονα. Μπορεί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να θέλουν να το σπρώξουν κάτω από το χαλί, όμως υπάρχει και ο εσωτερικός καπιταλιστικός ανταγωνισμός. Στην Ελλάδα επί πολλά χρόνια το όνομα Siemens πήγαινε πακέτο με το όνομα Κόκκαλης και με τις προμήθειες του ΟΤΕ. Γι’ αυτό και δυο εκδοτικά συγκροτήματα (Αλαφούζου και Τεγόπουλου) «σηκώνουν» το θέμα. Είναι άλλο πράγμα η ποινική του διάσταση και άλλο η πολιτική, που έχει να κάνει με το μοίρασμα της πίτας των μεγάλων προμηθειών και με τα «λόμπι» που οι μεγάλες εταιρίες έχουν δημιουργήσει. Εν αναμονή, λοιπόν.
