Ο Τσίπρας ως Μαυρογιαλούρος στα Καλάβρυτα

Οταν ένας πρωθυπουργός βγαίνει σε περιοδείες υπηρετεί πάντοτε πολιτικούς σκοπούς της συγκυρίας. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να ανακαλύψει κανείς τους πολιτικούς σκοπούς που οδήγησαν τον Τσίπρα στα Καλάβρυτα, σε ένα προσεκτικά σχεδιασμένο προεκλογικό σόου του ΣΥΡΙΖΑ. Πήρε μαζί του τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Αραχωβίτη και την υφυπουργό Τελιγορίδου (ο δεύτερος υφυπουργός Κόκκαλης είναι ανελίτης, γι' αυτό τέθηκε εκτός φιέστας), τους δύο συριζαίους βουλευτές της Αχαΐας (οι υπόλοιποι βουλευτές του νομού δε χρειάζονταν) και τον πασόκο περιφερειάρχη Κατσιφάρα (που για τις προσεχείς περιφερειακές εκλογές στηρίζεται και από τον ΣΥΡΙΖΑ, στο πλαίσιο της γνωστής τακτικής «κρυβόμαστε πίσω από τους επιτυχημένους πασόκους για να δείξουμε… επιτυχίες»).
 
Και βέβαια, το σόου περιλάμβανε κατάθεση κόκκινων λουλουδιών στο μνημείο του ολοκαυτώματος των Καλαβρυτινών από τους χιτλεροναζιστές κατακτητές και κουβεντούλα για τις… γερμανικές αποζημιώσεις. Μιλώντας με τον δήμαρχο Καλαβρύτων, ο Τσίπρας είπε πως «όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου, να δούμε με ένα συντεταγμένο τρόπο πώς θα προχωρήσει αυτή η υπόθεση που είναι πολλών χρόνων, δεκαετιών». Και έδωσε… είδηση: «Εχουμε καταλήξει σε ένα ομόφωνο, από ό,τι καταλαβαίνω, πόρισμα και θα συνεννοηθώ με τον πρόεδρο της Βουλής, αμέσως μόλις ανοίξει μετά τις γιορτές η Βουλή, να βάλει μπροστά, να συζητηθεί στην Ολομέλεια και να πάρουμε τις πρωτοβουλίες που πρέπει»! Αυτά από τον Τσίπρα που στην πρώτη επίσκεψή του στο Βερολίνο ως πρωθυπουργός είπε ενώπιον της Μέρκελ ότι για την Ελλάδα το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων είναι ηθικό και όχι οικονομικό!
 
Ο ένας πολιτικός σκοπός ήταν της γενικής πολιτικής, όπως λέμε. Ο πρωθυπουργός «κατεβαίνει στο λαό», ενημερώνει ότι «βγήκαμε από τα Μνημόνια», πιάνει ακόμα και «καυτά» θέματα όπως οι γερμανικές αποζημιώσεις. Γι' αυτό, άλλωστε, το επιτελείο προπαγάνδας του Μαξίμου επέλεξε τα Καλάβρυτα που έχουν μια ιδιαίτερη φόρτιση για τον κόσμο της Αριστεράς. Πότε με την Καισαριανή και πότε με τα Καλάβρυτα, ο Τσίπρας προσπαθεί να σβήσει τις δυσμενείς εντυπώσεις από τα «κωλοτριψίμματά» του πότε με τον Τραμπ, πότε με τον Νετανιάχου, πότε με τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές ηγέτες (μπορούμε να καταλάβουμε πόσο στενοχωριέται για τα ζόρια του «φίλου Εμανουέλ», τον οποίο είχε καλέσει στην Ελλάδα για να εμφανιστεί από την Πνύκα σαν ο μέγας αναμορφωτής της Ευρώπης, ο οραματιστής μιας Ευρώπης ισότητας και αλληλεγγύης). Ματαιοπονεί, βέβαια, αν νομίζει ότι μ' ένα μπουκέτο λουλούδια στο μνημείο των καλαβρυτινών εκτελεσθέντων και μια ακόμα παπαρολογία για τις γερμανικές αποζημιώσεις, μπορεί να ξαναχτίσει το προφίλ του αριστερού ηγέτη, αλλά αυτό δεν μας αφορά. Δικό μας χρέος είναι μόνο να ξεσκεπάζουμε την υποκρισία του και να δείχνουμε την ουσία της πολιτικής που ακολουθεί.
 
Υπήρχε, όμως, κι ένας δεύτερος πολιτικός σκοπός πίσω από την επίσκεψη Τσίπρα στα Καλάβρυτα. Ενας ειδικός πολιτικός σκοπός, που έχει να κάνει με την οργή του κτηνοτροφικού κόσμου και τα μεγάλα ζόρια που τραβάει ο υπουργός Αραχωβίτης. Ζόρια για τα οποία -πρέπει να το πούμε- έχουμε συμβάλει τα μέγιστα κι εμείς, αποκαλύπτοντας τα βρόμικα παιχνίδια που παίζει η κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων. Την ώρα που ο κτηνοτροφικός κόσμος στενάζει από τη συνεχή πτώση των τιμών του γάλακτος και αντιμετωπίζει το φάσμα της καταστροφής (σε λίγο αρχίζει η γαλακτοκομική περίοδος και θ' αναγκαστούν να χύνουν το γάλα), ο Τσίπρας επέλεξε να κάνει βρόμικη αποπροσανατολιστική προπαγάνδα με το συνεταιρισμό Καλαβρύτων, όπου βρήκε πρόθυμους συμπαίχτες (τους διοικούντες, όχι τους κτηνοτρόφους της περιοχής, η πλειοψηφία των οποίων δεν τον τίμησε με παρουσία στη φιέστα).
 
Σε άλλες στήλες της εφημερίδας αναλύονται όλα τα σχετικά ζητήματα και διεκ-τραγωδούνται τα προβλήματα των φτωχών κτηνοτρόφων, οπότε παρέλκει η επανάληψή τους εδώ. Θα σταθούμε σε ένα μόνο από τα χοντρά ψέματα που του έγραψαν κι ο Τσίπρας τα επανέλαβε: «Προχωράμε στη στήριξη του ελληνικού γιαουρτιού. Για το ελληνικό γιαούρτι το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, αναλαμβάνει άμεσα την σύνταξη φακέλου υποστήριξης και κατοχύρωσής του, ως προϊόν Γεωγραφικής Ενδειξης». Είναι ένα από τα ζητήματα που «πονάνε» τον Αραχωβίτη. Οχι τόσο επειδή η πρότασή του απορρίφθηκε από το ΔΣ του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ (αυτό κάποια στιγμή θα το λύσει, αφού τοποθετήσει πειθήνιους yesman για να στήσει την απαιτούμενη πλειοψηφία) όσο γιατί χάρη στις δικές μας αποκαλύψεις ο κτηνοτροφικός κόσμος έχει καταλάβει ότι τον δουλεύουν κανονικά, γιατί το ελληνικό γιαούρτι δεν μπορεί να κατοχυρωθεί ως ΠΓΕ, όσο βρίσκεται σε ισχύ η ΚΥΑ του 2016, που επιτρέπει την παρασκευή ελληνικού γιαουρτιού με εισαγόμενο εβαπορέ γάλα. Αλλωστε, με τις ευλογίες της κυβέρνησης των Τσιπροκαμμένων, το ελληνικό γιαούρτι έχει υποβιβαστεί στο επίπεδο ενός «τρόπου παρασκευής» και επομένως ελληνικό γιαούρτι μπορεί να βαφτιστεί οποιοδήποτε γιαούρτι παρασκευάζεται μ' αυτόν τον τρόπο, μ' αυτή τη συνταγή, οπουδήποτε στον κόσμο.
 
Μίλησε και για τη φέτα ο αχαλίνωτος ψεύτης. Αυτή τη φέτα που την έχουν ξεπουλήσει στις Βρυξέλλες, οι οποίες -στο πλαίσιο των εμπορικών συμφωνιών που κλείνει η ΕΕ με διάφορες χώρες του πλανήτη- την έχουν επίσης μετατρέψει σε «τρόπο παρασκευής», με πρόταση του πρώην υπουργού Αποστόλου μάλιστα. Ετσι, εκτός από τη «φέτα Καναδά» και τη «φέτα Νότιας Αφρικής», πλέον θα έχουμε και «φέτα Βιετνάμ» και «φέτα Σιγκαπούρης». Και θα υπάρξει και συνέχεια, ασφαλώς. Τη «φάμπρικα» την έχουν βρει, βάσει της πρότασης Αποστόλου: άμα ο παραγωγός οπουδήποτε στη Γη φτιάχνει άσπρο τυρί με πρόβειο ή αιγοπρόβειο γάλα, θα μπορεί να το ονομάζει φέτα!
 
Δεν ξέρουμε αν και σε τι βαθμό θα οφελήσει τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ αυτός ο μοντέρνος μαυρογιαλουρισμός με τις επισκέψεις-φιέστες προχθές στα Καλάβρυτα, χθες στην Κάλυμνο, αύριο και μεθαύριο σε κάποια άλλη πόλη.  Τα ίδια κάνει, άλλωστε, και ο Μητσοτάκης, τα ίδια και οι άλλοι αστοί πολιτικοί αρχηγοί. Σημασία έχει να αποκαλύπτεται το ψέμα πίσω από τις ωραιοποιημένες περιγραφές της πραγματικότητας που κάνουν (δεν πρέπει να θεωρούμε βέβαιο ότι όλος ο κόσμος ξέρει όλα τα ζητήματα), καθώς και τα ψέματα πίσω από τις υποσχέσεις που δίνουν. Για ν' αρχίσει να σπάει -όσο αυτό είναι δυνατό- το κέλυφος του κοινοβουλευτικού κρετινισμού και η λογική της αναμονής λύσεων (έστω και μερικών) από τα αστικά κόμματα εξουσίας.