Κανένα στοιχείο έκπληξης δεν περιείχε η κυριακάτικη πρόταση Σαμαρά. Ούτε ως προς το περιεχόμενό της ούτε ως προς το χρόνο εκδήλωσής της. Ο Σαμαράς έπρεπε να κάνει μια πρόταση, για να μην βρεθεί απομονωμένος και για να αποσείσει την κατηγορία ότι οδηγεί σκόπιμα τις εξελίξεις σε αδιέξοδο και εκλογές, και έπρεπε να την κάνει εκείνη τη μέρα, και για να υπάρχει ένα διήμερο μέχρι τη δεύτερη ψηφοφορία και για να σκεπάσει την μπόχα από την υπόθεση Χαϊκάλη, που θέλοντας και μη ακουμπούσε και τον ίδιο.
Αν ο Σαμαράς πήγαινε μέχρι το τέλος με τις «καθαρές λύσεις» (Δήμας ή εκλογές), ούτε πρόεδρο θα έβγαζε ούτε πολιτικό «κομπόδεμα» ενόψει εκλογών θα δημιουργούσε. Οι πάντες θα επικαλούνταν τη δική του αδιαλλαξία και, μετά τις εκλογές που η ΝΔ θα τις χάσει, το Μητσοτακαίικο (και όχι μόνο) θα τον έστηνε στον τοίχο, κατηγορώντας τον ότι διέλυσε τη ΝΔ και απαιτώντας την παραίτησή του και την ανάδειξη νέας ηγεσίας. Επρεπε, λοιπόν, να κάνει μια πρόταση η οποία θα βρίσκεται σε αρμονία με όσα υποστήριζε ο αντιπρόεδρός του (τώρα αποδεικνύεται ότι υπήρχε συνεννόηση μεταξύ τους και ότι ο Βενιζέλος έδρασε σαν «λαγός») και με όσα ζητούσαν διάφοροι ανεξάρτητοι βουλευτές, μεταξύ των οποίων και η τριπλέτα της ΔΗΜΑΡ (Τσούκαλης, Φούντα, Ψύρρας).
Η βερσιόν του Σαμαρά διαφοροποιείται από τα σενάρια που κυκλοφορούσαν σε μερίδα του «μνημονιακού» τύπου μόνο ως προς το σκέλος της «κυβέρνησης εθνικού σκοπού». Ο Σαμαράς θα κρατήσει την πρωθυπουργία και η κυβέρνηση απλώς θα «διευρυνθεί». Ολα τ’ άλλα είναι τα ίδια: εκλογή προέδρου, ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων με την τρόικα και το Eurogroup, συνταγματική αναθεώρηση, εκλογές στα τέλη του 2015.
Ο πρώτος που έσπευσε να πεταχτεί (σαν πορδοβούλωμα) ήταν ο Στ. Θεοδωράκης, ο οποίος δήλωσε ότι ο Σαμαράς με καθυστέρηση αποδέχεται την πρόταση του Ποταμιού! Ο Θεοδωράκης θέλει εκλογές γρήγορα (όσο ακόμη λειτουργεί η παραμύθα που πουλάει στην πολιτική πιάτσα), δεν μπορεί όμως να πάει κόντρα ούτε στους εκδότες που του ‘φτιαξαν το κόμμα ούτε στην ομάδα Λυκούδη που θέλει να την τραβήξει σε εκλογική κάθοδο με το Ποτάμι (η συνεργασία έχει σχεδόν ανακοινωθεί). Δεν χρειάζεται σχόλιο, φυσικά, όπως δεν χρειάζεται σχόλιο ούτε η δήλωση ικανοποίησης του Βενιζέλου. Αυτός ήταν στο κόλπο από την αρχή. Σχόλιο δεν χρειάζονται ούτε οι δηλώσεις ικανοποίησης του Οικονόμου, του Κουράκου και της Ιατρίδη. Θυμηθείτε ότι εμείς συγκαταλέγαμε στην προεδρική πλειοψηφία τον Οικονόμου από την πρώτη ψηφοφορία ακόμη. Γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο ότι ο πραγματικός αριθμός είναι 166, προσθέτοντας στους 160 τους Μελά, Οικονόμου, Κασαπίδη, Γιοβανόπουλο, καθώς και τους δύο «ανανήψαντες» χρυσαυγίτες Μπούκουρα και Αλεξόπουλο.
Για τον ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά, δεν ετίθετο ζήτημα συναίνεσης. Εκείνο που ζητά ο Σαμαράς είναι να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ συνυπεύθυνος στην ακολουθούμενη πολιτική, χωρίς να έχει πάρει την κυβέρνηση. Να πάθει, δηλαδή, αυτό που έπαθε ο Σαμαράς το 2011, όταν τον υποχρέωσαν να μπει στην κυβέρνηση Παπαδήμου και μετά είδε κι έπαθε να κερδίσει την πρωτιά στις δεύτερες εκλογές του 2012 και να σχηματίσει μια θνησιγενή κυβέρνηση με τους Βενιζέλο και Κουβέλη.
Και ο Καμμένος, επίσης, δεν υπήρχε περίπτωση να δηλώσει συναίνεση. Αν το έκανε, το κόμμα του ενδεχομένως να μην έφτανε στις εκλογές στα τέλη του 2015. Τώρα, παρά το μπάχαλο που προκάλεσε και παρά τον κίνδυνο να χάσει βουλευτές στην τρίτη ψηφοφορία, έχει μια ελπίδα να πιάσει οριακά το 3% και να εξασφαλίσει άλλη μια βουλευτική θητεία, ενδεχομένως και ως αρχηγός κόμματος (αν φτιάξει κοινοβουλευτική ομάδα με 10 βουλευτές).
Ο Κουβέλης, φοβούμενος ότι οι τρεις δικοί του θα είναι οι πρώτοι που θα διαρρεύσουν, έσπευσε να εκδώσει μόνος του ανακοίνωση, απορρίπτοντας την πρόταση Σαμαρά. Την κοινοβουλευτική ομάδα και την εκτελεστική γραμματεία τις συγκάλεσε την επόμενη μέρα, έχοντας ήδη δημιουργήσει τετελεσμένα. Περιττεύει, βέβαια, να σχολιάσουμε την ιταμότητά του που έχει το θράσος να μιλά για λύτρωση μέσω εκλογών. Λύτρωση από τι; Από μια πολιτική που αποφασίστηκε όταν ο ίδιος ήταν στην κυβέρνηση και που στα βασικότερα σημεία της συμφωνήθηκε και από τον ίδιο και υλοποιήθηκε και από τους υπουργούς του (κυρίως τον Μανιτάκη που ήταν σε «μνημονιακό» υπουργείο); Μετά την αποχώρηση του Κουβέλη από την τρικομματική κυβέρνηση ελάχιστα πράγματα θεσπίστηκαν. Τα βασικά είχαν ήδη θεσπιστεί με τη συμμετοχή του.
Στη δεύτερη ψηφοφορία το κοντέρ έγραψε 168. Κλήθηκαν όλες οι εφεδρείες. Και οι έξι που εμείς θεωρούσαμε σίγουρους από την πρώτη ψηφοφορία, μαζί και οι δύο πρώην χρυσαυγίτες. Οι μόνες ουσιαστικές προσθήκες είναι η Ιατρίδη και ο Κουράκος. Βέβαια, το +8 σε σχέση με την πρώτη ψηφοφορία δημιουργεί ένα θετικό κλίμα, αφού πλέον η κυβερνητική πλευρά έχει προσθέσει 13 στους 155 βουλευτές που έχει. Κάλυψε, δηλαδή, το μισό δρόμο μέχρι τους 180. Ομως η απόσταση είναι ακόμη πολύ μεγάλη και τα τελευταία μέτρα είναι τα πιο δύσκολα.
Μπορεί η συγκυβέρνηση να υπολογίζει στη Φούντα, που ανεξαρτητοποιήθηκε από το ΔΗΜΑΡ το πρωί της δεύτερης ψηφοφορίας, και στον Ψύρρα, που απουσίασε την προηγουμένη από τη συνεδρίαση των δημαρίτικων οργάνων; Μπορεί να υπολογίζει στην Κόλλια-Τσαρουχά που απουσίασε από την ψηφοφορία και με επιστολή δήλωσε ότι ψηφίζει «παρών»; Αν σ’ αυτούς τους τρεις προσθέσουμε Καπερνάρο, Πολύδωρα, Τατσόπουλο και Ανδρουλάκη, χρειάζονται πέντε ακόμη για τους 180, που πρέπει να βρεθούν κυρίως από τους ΑΝΕΛ ή από κάποιους ανεξάρτητους που δε θα έχει «βολέψει» ο ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο βέβαιο είναι πως τις μέρες των γιορτών δε θα ψηθούν μόνο γαλοπούλες και γουρουνόπουλα, αλλά και βουλευτές. Το αποτέλεσμα θα το δείξει η… νεκροψία της 29ης Δεκέμβρη.
Αν ο Σαμαράς επιθυμεί διακαώς να βγάλει πρόεδρο, ίσως επιχειρήσει να διαπραγματευθεί κάτι ακόμη: να αλλάξει τον υποψήφιο πρόεδρο και να φέρει πιο μπροστά το χρόνο των εκλογών. Αυτό θα εξαρτηθεί από το τι θα του ζητήσουν στο παρασκηνιακό παζάρι κάποιοι για να έχουν άλλοθι να ψηφίσουν στην τρίτη ψηφοφορία. Οι νύχτες μεταξύ 23ης και 28ης Δεκέμβρη είναι σίγουρα γκαστρωμένες.
