Οσο και αν ζορίστηκαν τα παπαγαλάκια της «γαλάζιας» προπαγάνδας, δεν μπόρεσαν να βγάλουν παραπολιτικό ζουμί από τη συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ. Το ότι ο Τζανακόπουλος πήρε 29 «λευκές» ψήφους, ενώ ο Σκουρλέτης είχε πάρει 18, δε λέει τίποτα. Ολα κύλησαν μια χαρά για τον Τσίπρα. Κι αν κάνετε τον κόπο να διαβάσετε το σκέλος της ομιλίας του που αναφέρεται στα εσωκομματικά, δε θα δυσκολευτείτε να διακρίνετε το άρωμα της ενότητας μεταξύ όλων των φραξιών.
Ο Τσίπρας έψαλε ύμνο στον Σκουρλέτη, ο Σκουρλέτης έψαλε ύμνο στον Τζανακόπουλο, ο Ηλιόπουλος παράτησε τις αντιρρήσεις και αναλαμβάνει το Γραφείο Τύπου, ο Τσίπρας δεν παρέλειψε να εξάρει την πολιτική Τσακαλώτου για το «μαξιλάρι», όλα εγκρίθηκαν όπως ακριβώς τα είχε σχεδιάσει ο Τσίπρας με την ομάδα του. Οπως σημειώσαμε σε πρόσφατο σημείωμα, τις φράξιες του ΣΥΡΙΖΑ τις ενώνει ο πόθος της επανόδου στο μέλι της εξουσίας.
Δεν υπάρχει «σπαρασσόμενος ΣΥΡΙΖΑ», πόσω μάλλον «ΣΥΡΙΖΑ σε σκηνικό κατάρρευσης». Υπάρχει ένα μεγάλο αστικό κόμμα, οι φράξιες του οποίου ιδεολογικοποιούν τον καυγά τους για απόκτηση όσο το δυνατόν μεγαλύτερης εσωκομματικής επιρροής, η οποία θα τους φανεί χρήσιμη για την ανάληψη υπουργείων και λοιπών κρατικών πόστων από τα μέλη της φράξιας, όταν το κόμμα τους ξαναβρεθεί στην εξουσία.
Ούτε το σκέλος της ομιλίας στο οποίο ο Τσίπρας επιτέθηκε στην κυβέρνηση προκάλεσε έκπληξη. Τα λένε σε καθημερινή βάση, ο Τσίπρας απλά τα συμμάζεψε και τα είπε όλα μαζί. Σε κάποιους έκανε εντύπωση η κατακλείδα της προσεκτικά δομημένης ομιλίας που του έγραψαν οι λογογράφοι του. Σ’ εμάς όχι.
Τι είπε; «Είναι βαριά η ευθύνη, αλλά οφείλουμε να την διαισθανθούμε και να ανταποκριθούμε. Και ας μη ξεχνάμε πως και πάλι στους δρόμους του αγώνα θα κριθεί το δίκιο. Και τέτοιοι δρόμοι χωρίς αριστερό κόμμα δυνατό, ενωμένο, δημοκρατικό στη λειτουργία του, συμπαγές και αποτελεσματικό στη δράση του, δεν μπορούν να υπάρξουν. Μπορούν να υπάρξουν αυτοί οι δρόμοι του αγώνα στους οποίους θα κριθεί το δίκιο στον βαθμό που θα καταφέρουμε να πάμε ένα βήμα πιο μπροστά και την εσωτερική μας λειτουργία και την ενότητα μέσα από τη διαφορετικότητα».
Ουδείς από τον αστικό κόσμο ανησύχησε μη τυχόν και ο ΣΥΡΙΖΑ «κατέβει στο πεζοδρόμιο». Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε θέλει ούτε μπορεί να κατεβάσει τον κόσμο στους δρόμους του αγώνα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αστικό κόμμα της κοινωνικής δημαγωγίας, περιμένει να εκμεταλλευτεί τους αγώνες που μπορεί να αναπτυχθούν, για να τους μετατρέψει σε «εκλογική καύσιμη ύλη», επαναλαμβάνοντας -έστω και σε μικρότερο βαθμό- αυτό που έγινε το 2015.
Θα τα καταφέρει; Γιατί να μην τα καταφέρει, αν δεν αλλάξει τίποτα σε κοινωνικό επίπεδο; Οι εκλογές διέπονται πάντοτε από τη λογική του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Η ψήφος μπορεί να δοθεί με βάση την επιλογή του μικρότερου κακού, μπορεί να είναι ψήφος αποδοκιμασίας του κόμματος που κυβερνά και όχι επιδοκιμασίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σ’ αυτές τις παγιωμένες συμπεριφορές ποντάρει πάντοτε η στρατηγική του «ώριμου φρούτου», που χαράζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης: ξεπλενόμαστε από τα κυβερνητικά μας αμαρτήματα και περιμένουμε οι ψηφοφόροι να σιχαθούν αυτούς που κυβερνούν και να ψηφίσουν «αναγκαστικά» εμάς.
Απαραίτητη προϋπόθεση για να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος είναι να υπάρξει επαναστατική πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης.
