Κάποια άλλη εποχή, το ειδύλλιο του Κόκκαλη με την κυβέρνηση της ΝΔ θα ξεσήκωνε και τις πέτρες στον αστικό κόσμο. Θα το έκανε σημαία του ο Βαρδινογιάννης, θα ξεσήκωνε τον κόσμο ο Τεγόπουλος, θα το στηλίτευε ο Λαμπράκης. Θα έκαναν ακόμα περισσότερο θόρυβο απ’ αυτόν που είχαν κάνει επί Σημίτη, γεγονός που είχε αναγκάσει τον τότε πρωθυπουργό να μην τολμήσει να βάλει ελληνικές ομάδες στο «Στοίχημα». Τώρα, έχει μείνει απελπιστικά μόνος ο Αλαφούζος να «κράζει» μέσα από την «Καθημερινή» και τον «Σκάι». Κι αυτός, όμως, τα βάζει μόνο με τον Κόκκαλη και όχι με τον Καραμανλή, ο οποίος παραμένει σταθερά στο απυρόβλητο. Κάθε κριτική κουβέντα που γράφεται έχει ως στόχο τον δύστυχο Ορφανό, που είναι απλά ο κλητήρας της κυβέρνησης, και όχι τον Καραμανλή που έδωσε το «οκέι» για τη νέα συμφωνία με τον «εθνικό προμηθευτή» και ένα εκ των «πέντε νταβατζήδων».
Είναι φανερό ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει στις σχέσεις της κυβέρνησης με τους «βαρόνους των μίντια» ή αλλιώς «πέντε νταβατζήδες». Ενα νέο τοπίο διαμορφώνεται και στα ΜΜΕ και γενικότερα στον επιχειρηματικό κόσμο. Νέοι παίχτες μπαίνουν στο παιχνίδι, νέες συμμαχίες διαμορφώνονται. Τα βασικά δεδομένα αυτής της νέας κατάστασης είναι τα εξής:
Ο Καραμανλής, μετά το στραπάτσο με το «βασικό μέτοχο», που είδε και έπαθε να συγκρατήσει την πολιτική ζημιά, συνειδητοποίησε ότι δεν μπορεί με τον τσαμπουκά να αλλάξει το τοπίο και να το καθορίσει ερήμην των πρωταγωνιστών του.
Οι «βαρόνοι» συνειδητοποίησαν ότι το σενάριο της «δεξιάς παρένθεσης» δεν περπατάει. Ο Καραμανλής είναι πολύ πιο ισχυρός πολιτικά απ’ όσο νόμιζαν, ο δε Γιωργάκης δεν «τραβάει».
Ετσι, και τα δυο μέρη αναζητούσαν ένα συμβιβασμό. Ενα συμβιβασμό που θα περιλάμβανε «λελογισμένες αλλαγές», χωρίς όμως να αλλοιώνονται οι βασικές ισορροπίες και να εξοστρακίζονται βασικοί παίχτες από τη σκηνή (π.χ. Μπόμπολας). Ο συμβιβασμός έχει σίγουρα επιτευχθεί και αυτό δεν έγινε «αυθόρμητα», αλλά δουλεύτηκε πολύ στο παρασκήνιο.
Πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξαν ο Ρουσόπουλος και ο Κυριακόπουλος του ΣΕΒ, που, αν και δεξιός, συγκρούστηκε ανοιχτά με την κυβέρνηση στο ζήτημα του «βασικού μετόχου». Και βέβαια, ρόλο έπαιξαν και άλλα κέντρα, που φανερά δεν έχουν ρόλο, όπως ο Λιακουνάκος της AXXON και η αμερικάνικη πρεσβεία που διατηρεί τις καλύτερες των σχέσεων με τον Κόκκαλη.
Φυσικά, στον κόσμο των επιχειρήσεων και της πολιτικής ισχύος μόνιμη ειρήνη δεν υπάρχει. Ο ανταγωνισμός, το παρασκήνιο, τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη εξακολουθούν και θα εξακολουθούν. Εκείνο που φαίνεται να διαμορφώνεται είναι κάποιοι κανόνες για να μπορέσουν να συμβιώσουν ανταγωνιζόμενοι. Κάποιοι κανόνες τους οποίους φαίνεται πως παρέβη ο Κοντομηνάς, γι’ αυτό και παραδόθηκε στα σαγόνια του Κουρή προς συνετισμόν.
Ποιος είναι ο μεγάλος χαμένος του νέου συμβιβασμού; Ο Γιωργάκης, που βλέπει πως αποκλείεται να έχει από τους «βαρόνους» τη στήριξη που χρειάζεται για να πλησιάσει έστω τον Καραμανλή σε προσωπική δημοτικότητα. Ο εκνευρισμός στο «περιβάλλον» του είναι εμφανής. Μιλούν ανοιχτά ενάντια στα «συγκροτήματα» που πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ, θεωρώντας ότι υποβιβάζουν τον Γιωργάκη και προβάλλουν υπερβολικά στελέχη όπως ο Βενιζέλος και η Διαμαντοπούλου. Ακόμα και ο ίδιος ο Γιωργάκης, μιλώντας στην πρόσφατη συνεδρίαση του ΠΣ του ΠΑΣΟΚ στο Λαύριο, έκανε λόγο για «παιχνίδια της κυβέρνησης με τα ΜΜΕ». Πλην, όμως, δεν μπορεί να κάνει τίποτα, γιατί ο ίδιος είναι δέσμιος των «βαρόνων» περισσότερο απ’ όσο είναι ο Καραμανλής, ο οποίος στο κάτω-κάτω κρατάει και την κουτάλα της εξουσίας και μπορεί να καθορίζει τις μερίδες. Και να θέλει ο Γιωργάκης δεν μπορεί να αντιδράσει. Γνωρίζει, άλλωστε, ότι οι «βαρόνοι» έφτιαξαν τον «μέτριο» Σημίτη «ηγέτη περιωπής» και οι ίδιοι τον ανάγκασαν να την κάνει από κυβερνήτης του πασοκικού σκάφους, παραδίδοντάς το στον Γιωργάκη. Δικό τους δημιούργημα είναι και ο ίδιος και είναι αναγκασμένος να δεχτεί τη μεταχείριση που του επιφυλάσσουν. Για μια ακόμα φορά δικαιώνεται η προφητική ρήση του Πάγκαλου περί «αναλώσιμων ηγετών».
