Ποιος είδε τον Ομπάμα και δεν τον φοβήθηκε; «Πλήγμα για την ίδια τη δημοκρατία» χαρακτήρισε την απόφαση του Ανώτατου Δικαστήριου των ΗΠΑ, που έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο που έθετε περιορισμούς στο ύψος των ενισχύσεων που μπορούν να δίνουν οι επιχειρήσεις στους πολιτι- κούς. Με τον περιορισμό παραβιάζεται η ελευθερία του λόγου των επιχειρήσεων, έκρινε το Ανώτατο Δικαστήριο με οριακή πλειοψηφία (5-4).
Ο Ομπάμα, όμως, γιατί φωνάζει ότι «η απόφαση του Ανώτατου Δικαστήριου άναψε το πράσινο φως στο πολιτικό χρήμα»; Γιατί χαρακτηρίζει την απόφαση «μεγάλη νίκη των πετρελαϊκών εταιριών και της Γουόλ Στριτ, που θα αυξήσει την επιρροή τους στην Ουάσιγκτον σε βάρος των συμφερόντων των απλών πολιτών»; Δεν ήταν αυτός που στην προεκλογική του εκστρατεία κατάφερε να κάνει ρεκόρ είσπραξης οικονομικών ενισχύσεων, σαρώνοντας αρχικά την εσωκομματική του αντίπαλο Χίλαρι Κλίντον και κατόπιν τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικανών; Ουδείς πίστεψε ποτέ ότι τόσο πολιτικό χρήμα υπέρ της καμπάνιας του Ομπάμα μα- ζεύτηκε από «απλούς πολίτες». Οι πάντες γνώριζαν ότι οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις, πέρα από τις νόμιμες χορηγίες στο ύψος που όριζε ο νόμος, χρηματοδότησαν την καμπάνια του Ομπάμα (πολύ λιγότερο του ρεπουμπλικανού αντιπάλου του) διοχετεύοντας χρήμα μέσω ατόμων. Αλλωστε, στις σχετικές λίστες εμφανίζονται οι… υπάλληλοι των μεγάλων επιχειρήσεων να προσφέρουν πολλαπλάσια από την ίδια την επιχείρηση. Γιατί εξανίσταται ο εκλεκτός των μονοπωλίων, που πλέον οι χορηγίες δεν θα χρειάζεται να κάνουν πρώτα μια διαδρομή «ξεπλύματος»;
Ακριβώς γι’ αυτό. Η διαδικασία «ξεπλύματος» ήταν ο μηχανισμός διαμόρφωσης μιας ισορροπίας ανάμεσα στα μονοπώλια και την πολιτική κάστα. Μια ισορροπίας που έδινε τη δυνατότητα στους διάφορους Ομπάμα να χτίζουν τις καριέρες τους και στη συνέχεια να λειτουργούν ως εκπρόσωποι μιας πολιτικής κάστας που έχει ως καθήκον της τη διαχείριση της εξουσίας. Πλέον, οι εταιρίες θα μπορούν κυνικά και απροκάλυπτα να δημιουρ- γούν τα πολιτικά λόμπι τους. Χωρίς να χρειάζονται να έρχονται σε συμφωνίες με τους διάφορους Ομπάμα και να τους αναγνωρίζουν κάποιον ιδιαίτερο ρόλο. Θα μπορούν πιο εύκολα, χρησιμοποιώντας απεριόριστα το χρήμα τους, να τους θέτουν υπό ομηρία. Ετσι, ο ρόλος των αστών πολιτικών θα περιοριστεί ακόμη περισσότερο.
Αυτή είναι μια υπαρκτή τάση, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ. Στην Ευρώπη, όμως, που η πολιτική φοράει φερετζέ, η ισχυροποίηση αυτής της τάσης δημιουργεί γενικότερους κινδύνους για το σύστημα, διότι έτσι βοηθιούνται οι εργαζόμενες μάζες να συνειδητοποιήσουν το ρόλο της αστικής πολιτικής και το χαρακτήρα του κράτους ως οργάνου άσκησης της δικτατορίας του κεφάλαιου. Από την άποψη αυτή, εμείς δεν έχουμε παρά να… χαιρετίσουμε την απόφαση του Ανώτατου Δικαστήριου των ΗΠΑ.
