Στο ίδιο έργο θεατές για μια ακόμη φορά. Στο έργο των εκβιασμών και της τρομοκράτησης που ωθούν στην αδράνεια και την παθητικότητα. «Κρίσιμο τρίμηνο για το μέλλον της Ελλάδας». «Με άγριες διαθέσεις έρχεται η τρόικα, έτοιμη να τα βροντήξει και να φύγει αν δεν γίνουν αμέσως δεκτά αυτά που θα ζητήσει». «Αυστηρές προειδοποιήσεις από Μέρκελ, Σαρκοζί και Λαγκάρντ». «Από μια κλωστή κρέμεται το PSI». «Συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών συγκαλεί ο πρωθυπουργός, προκειμένου να συζητήσουν τις κρίσιμες εξελίξεις». «Αποφασισμένος να πάρει όλα τα σκληρά μέτρα ο πρωθυπουργός, ζητά στήριξη από τα κόμματα που συμμετέχουν στην κυβέρνηση». «‘Η θα υπογράψουμε τη νέα δανειακή σύμβαση και τους όρους που θα τη συνοδεύουν ή μέχρι το Μάρτη θα έχουμε χρεοκοπήσει και σύντομα θα βρεθούμε έξω από το ευρώ». «Κόκκινη γραμμή είναι μόνο η σωτηρία της χώρας, δήλωσε ο πρωθυπουργός». Αυτά και άλλα παρόμοια ακούμε καθημερινά σε άπειρους συνδυασμούς και εκδοχές.
Ο λόγος είναι προφανής. Πλησιάζει ο καιρός που θα υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση και το νέο, ακόμα πιο εφιαλτικό Μνημόνιο, που θα έχει ως στόχο να παγιώσει την «κινεζοποίηση», ώστε η Ελλάδα να καταστεί χώρα επικερδούς τοποθέτησης κεφαλαίων και ταυτόχρονα να εξασφαλίζεται η αποπληρωμή των τοκογλυφικών δανείων με τα οποία έχει φορτώσει τον ελληνικό λαό το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο. Κάθε φορά που ήταν να παρθεί μία από τις έξι προηγούμενες δόσεις του πρώτου δανείου από την τρόικα το ίδιο έργο βλέπαμε. Λογικό είναι να το βλέπουμε σε… σινεμασκόπ τώρα που ετοιμάζεται η υπογραφή ενός νέου Μνημόνιου, πιο επαχθούς, πιο βάρβαρου, μεγαλύτερης διάρκειας και με το λαό πλέον ψυλλιασμένο.
Είναι ακριβώς αυτό το ψύλλιασμα του λαού που προκαλεί έντονη κινητικότητα στο πολιτικό σκηνικό, καθώς κάθε κόμμα πρέπει ν’ αγωνιστεί για την επιβίωσή του.
Τι να κάνει, για παράδειγμα, ο Σαμαράς που βλέπει ότι δεν έχει πολλά περιθώρια να παραμείνει στη συγκυβέρνηση, γιατί θα τον πάρει η κάτω βόλτα; Αν έχει μια ελπίδα να κυνηγήσει την αυτοδυναμία (την οποία δεν του δίνουν τα γκάλοπ), αυτή βρίσκεται σε διεξαγωγή εκλογών σύντομα, όσο το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε πλήρη αποδιοργάνωση και όσο μια μερίδα των «νοικοκυραίων» δεν τον ταυτίζει πλήρως με τη μνημονιακή πολιτική. Το ανομολόγητο δόγμα που καθορίζει την πολιτική της ΝΔ είναι «ναι σε μια ακόμη πιο βάρβαρη πολιτική, αλλά αφού πρώτα πάρουμε την εξουσία».
Γι’ αυτό και η ΝΔ προσπαθεί να δείξει ότι κρατάει άμυνα. Εκοψε για λίγο τη φόρα του Κουτρουμάνη στο θέμα του πετσοκόμματος των επικουρικών συντάξεων, σε λίγες μέρες όμως ηγετικό κλιμάκιο της ΝΔ συμφώνησε με τον Κουτρουμάνη ότι χρειάζεται εξορθολογισμός και επί τούτου σχημάτισαν ειδική επιτροπή. Μέχρι πότε η ΝΔ θα μπορεί να πετάει τη μπάλα στην εξέδρα; Αν η τρόικα απαιτήσει να γίνει τώρα το πετσόκομμα, τι θα κάνει ο Σαμαράς; Θα ζητήσει αυτό να γίνει μετά τις εκλογές; Εχει ελπίδες να του δώσουν την παραμικρή σημασία; Το κάζο της επιστολής-δήλωσης μετάνοιας δεν του αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Ξέρει, άλλωστε, ότι ο ίδιος δεν είναι Μόντι και ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είναι ιταλικός ιμπεριαλισμός, για να μπορεί να πει στους Μερκοζί «έχω ζητήσει βαριές θυσίες από τους ιταλούς πολίτες, αλλά μπορώ να τους πείσω για την αναγκαιότητά τους μόνο αν δουν συγκεκριμένα οφέλη». Ούτε μπορεί να επισείσει, όπως ο Μόντι, τον κίνδυνο «να υπάρξουν διαμαρτυρίες κατά του δογματισμού της Γερμανίας και της Ευρώπης και η Ιταλία να πέσει στα χέρια των λαϊκιστών».
Είναι τόσο ρευστά τα πράγματα στο ελληνικό αστικό πολιτικό σκηνικό που έχει αποκτήσει ρόλο ακόμα και ένας πρώην ιδιοκτήτης γραφείου μοντέλων στο Κολωνάκι, ενώ στα υπουργικά έδρανα φιγουράρουν ένας σοβαροφανής πρώην τραμπούκος της χουντοδεξιάς και ένας τηλεπλασιέ βιβλίων γνωστός στο πανελλήνιο ως Μπουμπούκος! Κάθε μέρα και μια κωλοτούμπα κάνει ο Καρατζαφέρης, όμως αυτός και τα στελέχη του βρίσκονται κάθε μέρα «πρώτο τραπέζι πίστα» στα αστικά ΜΜΕ. Ηταν πραγματικά εύστοχο το καρφί που πέταξε η πικραμένη (μα πολύ πικραμένη) Μπακογιάννη: «Για τον κ. Καρατζαφέρη δεν ξέρω ποια είναι η κατάστασή του σήμερα, θέλει έναν σχολιασμό σε καθημερινή βάση»! Ο Καρατζαφέρης βλέπει τον Σαμαρά να του αρπάζει λίγο-λίγο το ακροδεξιό ακροατήριο και παριστάνει τον έτοιμο να την κάνει από τη συγκυβέρνηση. Ποιος θα του δώσει σημασία, όμως, όταν όλοι ξέρουν ότι δύσκολα θα μπορέσει να αποχωριστεί τη γλύκα της εξουσίας;
Οσο για το ΠΑΣΟΚ, η λέξη τουρλουμπούκι είναι πολύ αδύναμη για να περιγράψει την κατάσταση. Μόνο ο Κίμωνας Κουλούρης δεν έχει ακόμη δηλώσει υποψήφιος αρχηγός, αλλά μετά τις δόξες που γνώρισε αυτή τη βδομάδα δεν αποκλείεται, τη στιγμή που θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, να το έχει κάνει. Η πρόβλεψη για το τι τελικά θα γίνει στο ΠΑΣΟΚ μόνο από εθισμένους στο τζόγο μπορεί να γίνει. Σίγουρα όχι από εμάς, που χρειαζόμαστε κάποιες σταθερές για να κάνουμε πολιτική πρόβλεψη. Υπάρχει, όμως, πολιτική ουσία πίσω απ’ αυτό το τουρλουμπούκι και γι’ αυτή μιλάμε αναλυτικά στη σελίδα 7.
Υπ’ αυτές τις πολιτικές συνθήκες η υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης και του νέου Μνημόνιου ή θα είναι μια εξαιρετικά δύσκολη ή θα είναι μια εξαιρετικά εύκολη υπόθεση. Εξαιρετικά δύσκολη μπορεί να την κάνουν οι τροϊκανοί, αν συμπεριφερθούν ιδεοληπτικά. Αν δηλαδή αντιμετωπίσουν την Ελλάδα σαν μια τυπική αποικία και όχι σαν μια τυπικά ανεξάρτητη χώρα, στην οποία πρέπει να λειτουργεί το κοινοβουλευτικό σύστημα. Αν οι τροϊκανοί φερθούν έξυπνα, θα επιτρέψουν στον Παπαδήμο να υπογράψει τη σύμβαση και το Μνημόνιο και να τα περάσει από τη Βουλή με μια μεγάλη πλειοψηφία. Μετά, θα περιμένουν τις εκλογές για να δουν αν συνομιλητής τους πια θα είναι ο Σαμαράς ή κάποιος άλλος που θα εκπροσωπεί ένα συμμαχικό σχήμα (γιατί όχι ξανά ο Παπαδήμος;). Σε κάθε περίπτωση, όμως, η παγίωση της «κινεζοποίησης» είναι ο στόχος.
