Την τύχη του Τσουκάτου είχε ο Πολυζωγόπουλος την επομένη κιόλας της ολοκλήρωσης του συνέδριου του ΠΑΣΟΚ. Οπως ο πάλαι ποτέ «στρατηγός» του Σημίτη εκδιώχτηκε κακήν-κακώς από το πρωθυπουργικό περιβάλλον (και έκτοτε εξαφανίστηκε πολιτικά), επειδή δεν κατάφερε να βγάλει τους εκλεκτούς του στην κεντρική επιτροπή, έτσι και ο Πολυζωγόπουλος δέχτηκε τα πυρά των διάφορων ομάδων του παπανδρεϊσμού, επειδή έχασε τη μπάλα στα εκλογομαγειρέματα για το εθνικό συμβούλιο, με αποτέλεσμα να δηλώσει ότι δεν επιθυμεί κανένα κομματικό αξίωμα και ότι θα περιοριστεί στα καθήκοντα του προέδρου της ΟΚΕ. Αυτή είναι η μοίρα των σφουγγοκωλάριων. Οταν είναι πολλοί αυτοί που πρέπει να βολέψεις, λογικό είναι στο τέλος κάποιοι να μείνουν παραπονεμένοι και να την πληρώσεις εσύ. Τα «κουκιά» των οπαδών του Γιωργάκη μοιράστηκαν, οι λίστες έσπασαν και έτσι οι «βενιζελικοί», που λειτούργησαν συντεταγμένα και χωρίς τόσες πολλές λίστες, κατάφεραν να εκλέξουν περισσότερους εθνικοσυμβούλους απ’ όσους αρχικά υπολόγιζαν.
Το γεγονός ότι την επομένη του συνέδριου ο καυγάς γίνεται για την κατανομή των εδρών ανάμεσα στους διάφορους τιμαριούχους, δίνει και το μέτρο της ποιότητας αυτού του συνέδριου, που θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως συνέδριο της θλίψης. Aκόμα και το ζωντανό ντεκόρ που στήθηκε (νεολαίοι πίσω από το Γιωργάκη για να χειροκροτούν συνέχεια) έμοιαζε τόσο ψεύτικο και τόσο παλιό. Η θλίψη ήταν κυρίαρχη παντού, το σύνδρομο της ήττας σκέπαζε τα πάντα και τα τελευταία γκάλοπ δεν τους επέτρεψαν ούτε κάποιες στιγμές χαράς να απολαύσουν. Οσο για τη σκηνή που ο Γιωργάκης κάλεσε στο πόντιουμ τους Βενιζέλο και Σκανδαλίδη, χωρίς να τους έχει προενημερώσει κι αυτοί ανέβηκαν δύσθυμα και χαμογελώντας με το ζόρι, ήταν τόσο γκροτέσκα που μόνο χαιρέκακα σχόλια προκάλεσε.
Ο Γιωργάκης, αφού πριν το συνέδριο ξεκαθάρισε στους Πασόκους ότι δεν το κουνάει από την προεδρία με τίποτα (κληρονομικώ δικαιώματι απέκτησε το κόμμα), ανακοίνωσε ότι θα φτιάξει πολιτικό συμβούλιο από μέλη που δεν έχουν διατελέσει υπουργοί ή υφυπουργοί στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, για να προκαλέσει νέα θύελλα αντιδράσεων. Οχι από τους «βαρόνους», που γελούν με τα καμώματά του, αλλά από το σύνολο σχεδόν του κομματικού μηχανισμού, που θεωρεί ότι μ’ αυτό τον τρόπο στοχοποιείται το έργο των κυβερνήσεων όχι μόνο του Σημίτη αλλά και του Ανδρέα.
Τι θα κάνει από δω και πέρα ο Γιωργάκης; Θα παίξει μόνος του. Οποιους και να βάλει στο πολιτικό συμβούλιο, αποκλείεται αυτό να έχει το ειδικό πολιτικό βάρος που απαιτείται. Φαντάζεστε να βγαίνει η Φώφη (που μάλλον θα είναι στην… καθοδήγηση) στα κανάλια για να αντιπαρατεθεί με στελέχη όπως η Ντόρα ή ο Μεϊμαράκης ή ο Βουλγαράκης; Αναγκαστικά, κάποια στιγμή ο Γιωργάκης θα προσφύγει και πάλι στους «βαρόνους», για να βγουν αυτοί μπροστά και να σηκώσουν το βάρος της πολιτικής αντιπαράθεσης και τότε θα ξεχάσουμε ακόμα και τα ονόματα αυτών που θα τοποθετήσει στο πολιτικό συμβούλιο.
Αυτή τη στιγμή, το μέλλον του ΠΑΣΟΚ είναι δυσοίωνο. Μοιάζει με ποδοσφαιρική ομάδα που δεν έχει καμιά ελπίδα να γλιτώσει τον υποβιβασμό και παίζει απλά γιατί πρέπει να παίξει. Η μόνη ελπίδα για τον Γιωργάκη είναι να προσκυνήσει τους μιντιάρχες, ώστε ν’ αρχίσουν σιγά-σιγά να τον ξαναπαίζουν. Το ερώτημα είναι αν αυτοί έχουν καμιά διάθεση να το κάνουν.
