Μπορεί οι γνωστοί «τουρκοφάγοι» να ξαναβγήκαν στα κεραμίδια (παλιά τους τέχνη κόσκινο), όμως ο Σαμαράς πήγε στην Ιστα- μπούλ κουβαλώντας μαζί του σχεδόν ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο, γιατί η ελληνική αστική τάξη απαιτεί να γίνουν μπίζνες με το τουρκικό κεφάλαιο, που ακόμα διανύει φάση σχετικής ανάπτυξης.
Και βέβαια, όταν διοικείς μια χώρα σε βαθιά κρίση, η οποία τελεί υπό καθεστώς διεθνούς οικονομικού ελέγχου, δεν έχεις περιθώρια για εθνικούς τσαμπουκάδες. Ο βαθύτατα εθνικιστής Σαμαράς το ξέρει, γι’ αυτό και πήγε στη συνάντηση με τον Ερντογάν έχοντας βάλει την ουρά στα σκέλια. Αν ποτέ το ελληνικό κράτος φτάσει σε θέματα ΑΟΖ στα ανατολικά του σύνορα, θα έχει πρώτα περάσει από συμφωνία με την Τουρκία. Κι επειδή η Τουρκία είναι σήμερα η δυνατή, ο Σαμαράς έβαλε το θέμα στο ράφι. Με απλά λόγια, δεν τον παίρνει…
