Δεν ξέρουμε αν το δημοσίευμα στο ΤΙΜΕ πληρώθηκε ή αν προήλθε από πρωτοβουλία του συντάκτη, στο περιεχόμενό του όμως ήταν ένα δημοσίευμα γεμάτο προβοκάτσια, που ανέδιδε μια φασιστική μπόχα, ειδικά στα σημεία που εμφανιζόταν ως… αντιφασιστικό. «Ο δήμαρχος της Αθήνας: μια νηφάλια φωνή σε έναν κόσμο των άκρων», ήταν ο τίτλος του δημοσιεύματος του ΤΙΜΕ, το οποίο το Γραφείο Τύπου του Δήμου Αθήνας διένειμε σε όλα τα ελληνικά ΜΜΕ.
Από την πρώτη κιόλας παράγραφό του το δημοσίευμα αναφέρει ότι ο Καμίνης επισκέφτηκε τον Δένδια «προκειμένου να συζητήσει την προταθείσα από το υπουργείο νομοθετική πρόταση για τον κανονισμό που θα διέπει τις μικρές διαδηλώσεις στην Αθήνα». Διότι ο Καμίνης, «ένας μετριοπαθής αριστερός, συνταγματολόγος, δεν είναι υπέρ της καταστολής της διαφωνίας, αλλά έχει φτάσει στα όρια της αντοχής του. Εμποροι και ξενοδόχοι στο κέντρο της πόλης, διαμαρτύρονται εδώ και πολύ καιρό για τη συχνότητα με την οποία το κέντρο της Αθήνας κλείνει, εξαιτίας των συγκεντρώσεων μερικών δεκάδων ανθρώπων»!
Μείζον πρόβλημα της Αθήνας, λοιπόν, είναι οι διαδηλώσεις! Κι αυτό συμβαίνει γιατί, όπως εξηγεί ο Καμίνης, «η πολιτική της (Ελλάδας) είναι έντονα πολωμένη ανάμεσα στους αναθαρρημένους εξτρεμιστές της Δεξιάς και της Αριστεράς». Ο Καμίνης επαναλαμβάνει τη θεωρία «των δύο άκρων» στην πιο αισχρή εκδοχή της. Δεν κάνει κανένα διαχωρισμό. Οπως γράφει το αμερικάνικο περιοδικό, στις τελευταίες δημοτικές εκλογές ήταν «η πρώτη φορά που οι φιλο-νεοναζί του κόμματος της Χρυσής Αυγής κατέλαβαν θέσεις στο δημοτικό συμβούλιο», εκτός δε απ’ αυτούς «στο δημοτικό συμβούλιο συμμετείχαν και τρεις παρατάξεις με μαρξιστική προέλευση» (προφανώς εννοεί τις παρατάξεις του Περισσού, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ)». «Η άνοδος των εξτρεμιστικών πολιτικών στην Αθήνα είναι ένα σύμπτωμα της πρωτόγνωρης δημοσιονομικής και κοινωνικής πρόκλησης», συνεχίζει το περιοδικό, περιγράφοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Καμίνης. Ο οποίος, όμως, δεν διστάζει να τα βάζει με όλους και να έχει «νοικοκυρέψει» το Δήμο, μειώνοντας και το προσωπικό, ακόμα και στο δημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό.
Δεν είναι τυχαίο που ο Καμίνης επιλέγει να προβάλει μια τέτοια εικόνα του έργου του, προσανατολισμένμη κυρίως στην καταστολή και τη λιτότητα. Στόχος του είναι να ξανακερδίσει το Δήμο (ή, αν χάσει, να κάνει πολιτική καριέρα), υιοθετώντας μια ατζέντα φασίζοντος εκσυγχρονισμού, με τη θεωρία «των δύο άκρων» ως βασικό ιδεολογικό καμβά της.
