Ο Αηδόνης φεύγει, ο Κουτσούκος έρχεται. Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγραφεί η εικόνα του σημερινού ΠΑΣΟΚ, στο οποίο μικροί και μεγάλοι τιμαριούχοι προσπαθούν να πάρουν ένα μικρό έστω κομμάτι, ν’ αποκτήσουν «τίτλο ευγενείας», για να μπορέσουν να διαπραγματευθούν από θέση ισχύος σε μια μελλοντική διαδικασία «ανασύνθεσης της σοσιαλδημοκρατίας». Πότε θα έρθει αυτή η ώρα; Οταν «μυρίσουν» εκλογές, γιατί μόνος του ο κάθε τιμαριούχος δεν μπορεί να κάνει τίποτα, πλην του Μπένι ίσως, αν καταφέρει να κρατήσει τον τίτλο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
Ο Λοβέρδος από την Καλαμάτα ανακοίνωσε τη μετεξέλιξη της ΡΙΚΣΣΥ σε κόμμα. Ανακοίνωσε δηλαδή το αναμενόμενο. Οπως είπε, «υπάρχει κενό. Από ΝΔ μέχρι ΣΥΡΙΖΑ. Λείπει ένα ευρωπαϊκό, σοσιαλδημοκρατικό, ριζοσπαστικό, μεταρρυθιμιστικό κόμμα. Αυτό στοχεύουμε να ιδρύσουμε. Και αυτό θα κάνουμε». Μέχρι στιγμής, μοναδικός «επώνυμος» υποψήφιος για το κόμμα Λοβέρδου είναι ο άλλοτε υφυπουργός του στο Υγείας, Χρήστος Αηδόνης, ο οποίος παρέστη στην εκδήλωση της ΡΙΚΣΣΥ. Το αν θα τον διαγράψει ο Μπένι ή θα φύγει μόνος του είναι ένα καθαρά τυπικό θέμα, το οποίο έχει ελάχιστη αξία και από προπαγανδιστική άποψη.
Αντίθετα, οι άνθρωποι του Μπένι σήκωσαν σημαίες για να υποδεχτούν και τον βουλευτή Ηλείας Γιάννη Κουτσούκο, ο οποίος, ακολουθώντας το παράδειγμα του μέντορά του Κώστα Σκανδαλίδη, υπέβαλε αίτηση επανεγγραφής στην Τοπική Οργάνωση Αμαλιάδας του ΠΑΣΟΚ. «Είναι η τελευταία ευκαιρία για να ανασυγκροτήσουμε το Κίνημά μας», έγραψε με πολιτικά ιδιοφυή τρόπο ο πρώην υφυπουργός στην επιστολή που έστειλε στον γραμματέα της ΤΟΑ. Μέλι έσταζαν οι άνθρωποι του Μπένι και για όσα είπε ο Σκανδαλίδης σε ραδιοφωνική συνέντευξή του στον Χατζηνικολάου. Τί είπε; «Να αποφασίσουμε να ξανακάνουμε ένα συλλογικό ΠΑΣΟΚ και να δώσουμε μια καινούργια διάσταση στην πολιτική μας. Και εκεί, αν μπορεί ο Βαγγέλης Βενιζέλος να ηγηθεί αυτής της προσπάθειας, θα είναι μια χαρά να συνεχίσει. Γιατί ο άνθρωπος εκλέχτηκε πριν από 8 μήνες, είναι πολύ εύκολο να λες ότι τίθεται θέμα ηγεσίας».
Είναι προφανές ότι ο Μπένι άφησε τα καουμποϊλίκια και μαζεύτηκε. Γι’ αυτό και ο Σκανδαλίδης (ο παλιός είναι πάντα αλλιώς) με την ομάδα του επανακάμπτουν, κρίνοντας ότι δεν τους παίρνει για εκτός ΠΑΣΟΚ περιπέτειες. Το ίδιο αναμένεται να κάνουν και κάποιοι κουρασμένοι βαρόνοι, όπως ο Ρέππας και ο Παπουτσής, που έχουν επιλέξει ρόλους Κιγκινάτων (μόνο που αυτό αφορά μόνο τους ίδιους και κανέναν άλλο). Εκτός ΠΑΣΟΚ παραμένουν ο Μόσιαλος (που μάλλον δεν έχει καμιά ελπίδα μόνος του), ο Ραγκούσης (το ίδιο ισχύει και για τον πρώην κηπουρό του ΓΑΠ), κάποια τελειωμένα ορφανά του σημιτισμού τύπου Φλωρίδη και Αλέκου Παπαδόπουλου και η Διαμαντοπούλου, που εξακολουθεί να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της, την οποία όμως ουδείς άλλος φαίνεται να συμμερίζεται.
Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, οι διακριτοί πόλοι είναι δύο. Από τη μια το ΠΑΣΟΚ του Μπένι, που πρέπει να προσφέρει τιμάρια σε Σκανδαλίδη, Χρυσοχοΐδη, Ρέππα, Παπουτσή και τινές άλλους, αν δε θέλει να μείνει μόνος με τη Φώφη, τον Πρωτόπαππα και τον Κουκουλόπουλο, και από την άλλη η ΡΙΚΣΣΥ του Λοβέρδου, που φιλοδοξεί να μαζέψει όλους τους λυσσασμένους «μνημονιακούς», τα ορφανά του Γιωργάκη και τα σιτεμένα ορφανά του Σημίτη. Θα τα καταφέρει; Είναι ένα στοίχημα. Σίγουρα υπάρχουν κέντρα του συστήματος που τον «παίζουν», με το σκεπτικό ότι ένα δεύτερο σοσιαλδημοκρατικό σχήμα, μολονότι δεν εκπροσωπεί τίποτα διαφορετικό από το ΠΑΣΟΚ του Μπένι, μπορεί να θολώσει τα νερά και να μαζέψει ένα κομμάτι της διαρροής ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, η οποία σε δημοσκοπικό επίπεδο συνεχίζεται με όλο και πιο έντονο ρυθμό.
Ομως, αν ανοίξει λίγο το κάδρο, θα δούμε ότι στο σοσιαλδημοκρατικό χώρο συνωστίζονται σήμερα πολλοί περισσότεροι. Στον ίδιο χώρο ανήκει και η ΔΗΜΑΡ και η πίεση πολλαπλασιάζεται και πάνω στο σχήμα του Κουβέλη να μπει σε διαδικασίες «ανασύνθεσης της Κεντροαριστεράς». Αυτή τη στιγμή, βέβαια, υπάρχει ένα κλίμα κοινωνικής απογοήτευσης και παθητικότητας, που αμβλύνει την πίεση πάνω στη ΔΗΜΑΡ (τη νύφη πληρώνει το ΠΑΣΟΚ), όμως το εφιαλτικό 2013 κάθε άλλο παρά τους εφησυχάζει. Φοβούνται την κοινωνική έκρηξη, φοβούνται τις οικονομικές εξελίξεις που θα φέρουν νέα μέτρα που θ’ αποτελέσουν καύσιμο για την κοινωνική έκρηξη, φοβούνται ότι θ’ αναγκαστούν να πάνε σε εκλογές. Ολοι αυτοί οι φόβοι, μαζί με τις κινήσεις των διάφορων τιμαριούχων που προσπαθούν να πάρουν καλή θέση ενόψει της τελικής κούρσας, δημιουργούν αναγκαστικά έντονη κινητικότητα στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, με το σκηνικό όμως να παραμένει πάντοτε εξαιρετικά ρευστό, γιατί απ’ όλους λείπουν οι οπαδοί.
