Οταν το ΠΑΣΟΚ, κρυμμένο πίσω από την «πρωτοβουλία των 58», πανηγυρίζει επειδή κατάφερε να γεμίσει ένα θέατρο 800 θέσεων και να μαζέψει και μερικούς απέξω (πόσοι θέλετε να ήταν, 1.500, 2.000;), έχοντας ένα προκλητικό «σπρώξιμο» από τα μεγάλα συγκροτήματα των ΜΜΕ, μπορεί κανείς να καταλάβει το χάλι του. Δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε ένα γήπεδο μεγέθους «Σπόρτινγκ» να γεμίσουν. Δεν μπορούν καν να εκτιμήσουν πόσους μπορούν να μαζέψουν.
Εχει πραγματικά μεγάλη πλάκα, από τη μια ν’ ακούς τον Αλιβιζάτο να λέει πως «τα άσπρα μαλλιά ήταν πολλά» και πως «θέλει πολλή δουλειά και να πείσουμε ότι αυτή η κίνηση είναι όντως η πιο νεανική που θα υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα» και από την άλλη ν’ ακούς τον… νεολαίο Νίκο Μπίστη να διαβεβαιώνει ότι «το λεωφορείο της Κεντροαριστεράς ξεκίνησε» και πως για το «παλαιό πολιτικό προσωπικό» έχει θέσεις από τη μέση και πίσω, ενώ «τις μπροστινές θέσεις δικαιωματικά θα καταλάβει η νέα γενιά». Ο προβληματισμός τους είναι να βρουν κάποιον αχυράνθρωπο να βάλουν μπροστά, ο οποίος να είναι «πρόσωπο άφθαρτο πολιτικά, νέος σχετικά στην ηλικία και κυρίως σε ιδέες», όπως δήλωσε ο Θανάσης Χειμωνάς, φωτογραφίζοντας μάλλον τον εαυτό του.
Ποιον θα ξεγελάσουν, όμως, με μια τέτοια κίνηση; Στο φινάλε μπορεί να το σκεφτούν πιο «ψύχραιμα» και να επιλέξουν κανένα Γιαννίτση, για να επιβεβαιώσουν και τον Πάγκαλο που εξέφρασε την ανησυχία του για «όλο το σημιταριό που έχει συρρεύσει». Είναι τέτοιο το μίσος του Πάγκαλου για τον Σημίτη (από τότε που συνυπήρχαν στην «ομάδα των τεσσάρων», με Βάσω Παπανδρέου και Παρασκευά Αυγερινό, και ο Σημίτης πήρε το χρίσμα που ο Πάγκαλος θεωρούσε ότι δικαιούνταν ο ίδιος), που παραμέρισε ακόμη και την απέχθειά του για τον Βενιζέλο, αποφαινόμενος ότι ο Βενιζέλος καλώς πήγε στη φιέστα του «Ακροπόλ», ενώ ο Σημίτης δεν έπρεπε να πάει. Και μην πείτε «και ποιος είναι ο Πάγκαλος;», γιατί μπορεί η κοινωνία να μη δίνει γενικά σημασία σε ό,τι λέει, όμως στο συγκεκριμένο σχήμα τη ζημιά μπορεί να την κάνει. Οταν «μετράνε» μονοπρόσωπες φράξιες, όπως ο Φλωρίδης και η Διαμαντοπούλου, γιατί να μη μετράει και ο Πάγκαλος;
Ο Βενιζέλος, βέβαια, δεν κρατήθηκε. Οχι μόνο πήγε στη φιέστα, αλλά είχε κανονίσει το βράδυ να βγει στην εκπομπή του Πρετεντέρη, μη τυχόν και περάσει από κανενός το μυαλό, ότι μπορούν να προχωρήσουν χωρίς αυτόν. Περιέγραψε, μάλιστα, και τα επόμενα βήματα της «πρωτοβουλίας», ανακοινώνοντας ακόμη και την ημερομηνία που θα μαζευτούν για να φτιάξουν το ευρωψηφοδέλτιο, που θα είναι υπό τη σημαία του ΕΣΚ.
Εχει κάθε λόγο να είναι ανήσυχος ο Βενιζέλος. Εκανε την ανάγκη φιλοτιμία και ανέθεσε στο «σημιταριό» τις ευρωεκλογές (μπας και γλιτώσει το ΠΑΣΟΚ τη συντριβή), ξέρει όμως πως αυτοί μπορούν να τον πετάξουν σαν στυμμένη λεμονόκουπα σε οποιαδήποτε στροφή του δρόμου, δοκιμάζοντας κάτι άλλο. Γι’ αυτό έβαλε ανθρώπους του στους «58» (Δρέττα. Δερβένη κ.ά.) και φροντίζει να εμφανίζεται ως ο μέγας προστάτης του σχήματος και ιδιαίτερα ως ο άνθρωπος που κρατάει τη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ, το οποίο είναι το μοναδικό στην Ελλάδα κόμμα-μέλος του ΕΣΚ.
Τη χοντροκομμένη ηγεμονική παρέμβαση Βενιζέλου την έπιασαν στη ΔΗΜΑΡ και ο κυρ-Φώτης έβαλε τους πιστούς του ν’ αρχίσουν την αποδόμηση της κίνησης των «58». «Ελιά, Ελιά, με Μπένι βασιλιά», τιτίβισε μέσω twitter η Ρεπούση. «Ο κ. Βενιζέλος παρουσίασε την πρωτοβουλία των 58 ως “ΠΑΣΟΚ και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις”», σχολίασε από ραδιοφώνου ο Μαργαρίτης, ενώ «κύκλοι κοντά στην ηγεσία της ΔΗΜΑΡ» σχολίασαν ότι είναι παραδοξότητα να προτείνεται η κοινή εκλογική κάθοδος ενός κυβερνητικού με ένα αντιπολιτευόμενο κόμμα (sic!) και πως «η παρουσία Βενιζέλου επιβεβαιώνει την εκτίμηση ότι η πρωτοβουλία των 58 συναρτάται με τους πολιτικούς σχεδιασμούς του προέδρου του ΠΑΣΟΚ».
Η ΔΗΜΑΡ έχει συνέδριο, όμως και ενωμένη να βγει απ’ αυτό, θα πρόκειται για κάτι το εντελώς τυπικό. Οι Γεωργάτοι και οι Ψαριανοί έχουν πάρει τις αποφάσεις τους και δεν έχει καμιά σημασία αν θα είναι μειοψηφία. Τις δικές τους θέσεις θα υποστηρίζουν (και όχι του Κουβέλη), στην «Ελιά» θα συμμετέχουν και θα σπρώχνουν τον Κουβέλη να τους διαγράψει, για να τον κατηγορήσουν για αντιδημοκρατισμό και εγκατάλειψη της κουλτούρας της «ανανεωτικής αριστεράς». Θα ζήσουμε σπαρταριστές καταστάσεις το επόμενο δίμηνο, γιατί τα στελέχη που θέλουν τη συμμετοχή στην «Ελιά» δεν είναι Βουδούρης και Μουτσινάς, αλλά παλιά στελέχη, από την εποχή του «εσωτερικού». Αν μάλιστα συνταχθεί μαζί τους και ο Λυκούδης, τότε τα πράγματα θα ζορίσουν πιο πολύ για τον κυρ-Φώτη, που δεν μπορεί να πείσει για τις πολιτικές του προθέσεις, όταν μέχρι τον Ιούλη ήταν στην κυβέρνηση που τώρα κατηγορεί και μόλις έφυγε πήγε και αγκαλιάστηκε με τον πιο στυγνό υπουργό του Γιωργάκη, τον Λοβέρδο, που εμφανιζόταν ως μνημονιακότερος των τροϊκανών (σαν τον Μπουμπούκο ένα πράμα).
Οπως και άλλες φορές έχουμε επισημάνει, το πρόβλημα της λεγόμενης Κεντροαριστεράς, που πλέον εκφράζεται από δύο πόλους, έναν του ΠΑΣΟΚ (με ενίσχυση από ΔΗΜΑΡ) και έναν της ΔΗΜΑΡ (με ενίσχυση από ΠΑΣΟΚ) είναι πως η πίτα έχει μικρύνει εξαιρετικά και οι υποψήφιοι συνδαιτημόνες είναι πάρα πολλοί και με μεγάλες φιλοδοξίες. Τι να μοιράσουν και πώς να το μοιράσουν; Ο καθένας κάνει μια ανάλυση που του λέει ότι μπορεί να σώσει την παρτίδα χωρίς τους άλλους και πορεύεται.
