Το νικητή της αυριανής πασοκομαχίας ήδη τον ξέρουμε. Και να αμφιβάλλει κανείς για την ακρίβεια των γκάλοπ, που επιμένουν να δίνουν το «τρελό» δίπολο «Γιωργάκης αρχηγός – Βενιζέλος καλύτερος για πρωθυπουργός», καλά θα κάνει να πετάξει την αμφιβολία του βλέποντας την κίνηση του πράσινου ιερατείου. Τους είδατε πως ένας-ένας συντάσσονται με το Γιωργάκη; Ερποντας, γλείφοντας και με τα κέρατά τους. Ακόμα και γκεσέμια του σημιτισμού σαν τον Πρωτόπαπα. Πιο σιγουρατζής απ’ όλους αυτός, την έκανε τελευταίος. Αμ’ τι, μαλάκας είναι να πάει με τους χαμένους;
Το μόνο ενδιαφέρον της αυριανής μάχης, λοιπόν, εστιάζεται στο αν θα έχουμε και επαναληπτικό (δηλαδή αν ο Βενιζέλος θα πάει το ματς στην παράταση, για να χάσει πιο αξιοπρεπώς) και στο ποσοστό που θα συγκεντρώσουν οι δυο μονομάχοι. Τζάμπα νομίζετε σπάει τα πόδια του ο Βενιζέλος και έχει κλείσει η φωνή του από την καθημερινή επανάληψη των ίδιων παπαρολογιών; Οσο πιο μεγάλο ποσοστό συγκεντρώσει (το 40% θεωρείται επαρκές σ’ αυτή τη φάση) τόσο μεγαλύτερες υποθήκες θα βάλει για το μέλλον. Κανένας δε θα μπορεί να πει ότι «κάηκε» ένας υποψήφιος του 40% και πως δεν θα δικαιούται να διεκδικήσει την αρχηγία μετά την επόμενη ήττα. Αν υπάρξει ήττα. Γιατί αν ο Γιωργάκης νικήσει, τότε ο Βενιζέλος θα στριμωχτεί σε κάποιο υπουργείο και θα χάσει την αρχηγική δυναμική του. Αυτό, όμως, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον Καραμανλή, που θα επιλέξει το χρόνο των επόμενων εκλογών. Αν τις κάνει σχετικά γρήγορα, όπως φαίνεται ότι «λέει» το επικρατούν αυτή τη στιγμή σενάριο στο επιτελείο του Μαξίμου, τότε έχει μεγάλες πιθανότητες να τις κερδίσει και να στείλει το Γιωργάκη στη σύνταξη.
Ας επανέλθουμε, όμως, στα του ΠΑΣΟΚ. Δεν χρειάζεται να πούμε ότι δεν δόθηκε καμιά προγραμματική μάχη όλο αυτό το διάστημα. Μια απλή πολιτική μάχη δόθηκε και ο Βενιζέλος, που ξεκίνησε σαν αδιαφολονίκητο φαβορί (τόσο που δεν κρατιόταν και έκανε δηλώσεις ξεκινώντας με τη φράση «εγώ, ως αυριανός πρόεδρος του ΠΑ-ΣΟΚ»), την έχασε κατά κράτος. Ο Γιωργάκης, υποχρεωμένος να αμυνθεί στην κατά μέτωπο επίθεση των πρώτων ημερών, βρήκε ξαφνικά μπροστά του ένα άδειο γήπεδο και φτάνει σε μια άνετη νίκη, χωρίς να χρειαστεί να «ματώσει», όπως διεμήνυε τις πρώτες μέρες. Γιατί; Γιατί οι Πασόκοι τα πήραν στο κρανίο από την επιθετικότητα των εκδοτών-νταβατζήδων, που δεν κράτησαν κανένα πρόσχημα, αλλά και από την αλαζονεία του Βενιζέλου, που συμπεριφερόταν ως απόλυτος μονάρχης, συμπεριφορά που ουδέποτε έβγαλε προς τα έξω ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου κι ας ήταν μονάρχης επί της ουσίας.
Ο Βενιζέλος, αιφνιδιασμένος από την απρόσμενη εξέλιξη (νόμιζε ότι θα κάνει περίπατο), αρπάχτηκε από ένα σλόγκαν: «εγώ μπορώ να σας φέρω στην εξουσία». Η αντιμετώπιση αυτού του σλόγκαν, όμως, αποδείχτηκε παιχνιδάκι για την άλλη πλευρά : «Δεν θέλουμε εξουσία για την εξουσία, θέλουμε επιστροφή στις ρίζες». Κάπως έτσι τα ‘λεγαν ο Γιωργάκης και οι υποστηρικτές του. Και κέρδισαν. Γιατί; Το έχουμε ξαναγράψει: γιατί ο Βενιζέλος εμφανίζεται σαν να απευθύνεται στα λαμόγια, που «ψοφάνε» για εξουσία, ενώ ο Γιωργάκης φαίνεται σαν να απευθύνεται στον εργαζόμενο κόσμο, που θέλει αλλαγή πολιτικής, καθώς υποφέρει εδώ και μια δεκαπενταετία σχεδόν, με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Οσο συνέρχονταν από το σοκ της μεγάλης ήττας οι Πασόκοι, τόσο ο «γλυκούλης» Γιωργάκης τους φαινόταν καλύτερος από τον «αγριεμένο» Μπένι (άσε που είναι και γιος του ιδρυτή).
Το ερώτημα που μπορεί να βάλει κάποιος είναι γιατί ο Βενιζέλος επιμένει μέχρι το τέλος στην ίδια τακτική. Εξυπνος άνθρωπος είναι, πολιτικό αισθητήριο διαθέτει, κατάλαβε ότι δεν παίζει για να κερδίσει, αλλά για να εγγράψει υποθήκη για το μέλλον. Προσπάθησε, βέβαια, να το «γλυκάνει» κάπως, έκανε άφθονες επιθέσεις και στην υποτιθέμενη αριστεροσύνη του Γιωργάκη (θύμισε και τη θέση για το άρθρο 16 και τη θέση για την ανασφάλιστη εργασία των νέων), όμως ήταν αναγκασμένος να βάζει σε πρώτη γραμμή το «ποιος μπορεί να νικήσει τον Καραμανλή;», ποντάροντας στην επόμενη εκλογική ήττα. Αν αυτή υπάρξει, θα δικαιωθεί. Αν όχι, θα έχει χάσει οριστικά και θα χρειαστεί να περιμένει πολύ ακόμα.
Το ζήτημα είναι αν θα τον αφήσουν να κάνει το παιχνίδι του. Σίγουρα όχι. Από Δευτέρα (το πολύ από την άλλη Δευτέρα), η εσωτερική μάχη στο ΠΑΣΟΚ θα περάσει σε νέα φάση, η ακριβής μορφή της οποίας δε μπορεί να προβλεφθεί αυτή τη στιγμή. Ο Γιωργάκης, όμηρος των βαρόνων, δε θα μπορεί να λειτουργήσει αυτόνομα κι αυτοί θα τον πιέζουν να ξεφορτωθεί το Βενιζέλο.
