Μέχρι πού θα φτάσει η ξεφτίλα;

Δικαίωμα του αλλουνού να αυτοβαφτίζεται… ουδέτερου φύλου και υπ' αυτή την ιδιότητα (γιατί δεν έχει να παρουσιάσει κάτι άλλο στο κοινωνικό πεδίο) να κατεβαίνει ως υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος του ΣΥΡΙΖΑ (Δούρου) στην Αττική.  Δε θ' ασχοληθούμε με τις διάφορες ιδεολογικές λόξες που έλκουν την «Αριστερά του χαβιαριού». Οταν όμως ακούμε τον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ στο δήμο Αθηναίων να υπόσχεται «ειδικούς χώρους για δημόσιο θηλασμό», μας… γυρίζει το μάτι.
 
Και τι είναι, ρε, η γυναίκα που θηλάζει το μωρό της, ζώο σε τσίρκο, που πρέπει να μπει σε ειδικό κλουβί για να τη βλέπουν οι περίεργοι; Αν μας έλεγαν ότι πρέπει να γίνει καμπάνια υπέρ του θηλασμού, ώστε να διαλυθούν κοινωνικά στερεότυπα και να μπορεί μια γυναίκα να θηλάζει το μωρό της ακόμα κι αν βρεθεί σε δημόσιο χώρο, θα συμφωνούσαμε και θα επαυξάναμε. Αυτό γινόταν σε παλιότερες εποχές στη χώρα μας (όσοι μεγαλώσαμε στην επαρχία θυμόμαστε με τι σεβασμό αντιμετωπίζονταν οι βρεφοκρατούσες που θήλαζαν τα μωρά τους), ενώ το βλέπει κανείς συχνά σε βορειοευρωπαίες γυναίκες, καθώς ο ίδιος ο καπιταλιστικός πολιτισμός κατόρθωσε να σπάσει κάποια στερεότυπα που ο ίδιος είχε δημιουργήσει τις προηγούμενες δεκαετίες.
 
Τα «καμένα» μυαλά του ΣΥ-ΡΙΖΑ, όμως, δεν ενδιαφέρονται για την αποκατάσταση κάποιων προοδευτικών πολιτισμικών προτύπων. Ενδιαφέρονται για κάποια δικά τους παραμάγαζα, που τα βαφτίζουν «κινήματα». Αυτά τα παραμάγαζα δεν μπορούν να υπάρξουν παρά μόνο μέσα από το θέαμα. Και δε διστάζουν να μετατρέψουν σε θέαμα ακόμα και το θηλασμό, τάχα για να λειτουργήσει παραδειγματικά. Αδιαφορούν για το γεγονός ότι μετατρέποντας το θηλασμό σε δημόσιο θέαμα, το αποτέλεσμα θα είναι να δυναμώσουν τα κοινωνικά ταμπού για την πλειοψηφία των γυναικών, οι οποίες δε θέλουν να γίνονται θέαμα όταν θηλάζουν τα παιδιά τους.