Περίπου τριάντα είναι οι συνήγοροι υπεράσπισης στη δίκη της 17Ν. Απ’ αυτούς μόνο δύο βγήκαν να καταδικάσουν το μπουγέλωμα του Ι. Μυλωνά με λύματα. Η «Ελευθεροτυπία», η μόνη εφημερίδα που για ευνόητους λόγους έδωσε έκταση στο θέμα, τους αναζήτησε όλους, πλην όμως δεν κατάφερε να τους μετατρέψει σε χορό που πλαισιώνει τον πρωταγωνιστή Μυλωνά. Αλλοι τόσοι είναι οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής, που επίσης αναζητήθηκαν από την εφημερίδα. Μόλις δύο δέχτηκαν να πάρουν θέση καταδικάζοντας το συμβάν. Νομίζουμε ότι αυτή η απομόνωση από τους συναδέλφους του (ιδιαίτερα αυτούς της υπεράσπισης) είναι η μεγαλύτερη τιμωρία για τον Μυλωνά. Χειρότερη και από το μπουγέλωμα με τα λύματα. Αρνήθηκαν να τον υπερασπιστούν, ακόμα κι εκείνοι που ενδεχομένως αποδοκιμάζουν τέτοιες ακτιβιστικές ενέργειες.
Βρήκε, όμως, ο Μυλωνάς υπερασπιστές εκεί που δεν περίμενε. Στην «Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων» και στον… Κώστα Παπαδάκη. Οι δηλώσεις τους, απαράδεκτες από κάθε άποψη, δεν μπορούν να μείνουν ασχολίαστες, γιατί προέρχονται μέσα από το κίνημα.
Με δήλωσή της η Ε.Π.Δ. «καταδικάζει απερίφραστα τη βάναυση επίθεση που δέχτηκε προχθές το βράδυ ο δικηγόρος Ιππ. Μυλωνάς στο γραφείο του από τέσσερις αγνώστους. Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι αφορμή για την επίθεση φαίνεται πως αποτέλεσε η προβολή των θέσεων των εντολέων του στη δίκη για την υπόθεση της «17 Νοέμβρη». Υπογραμμίζουμε ότι προπηλακισμοί συνηγόρων, επειδή προβάλλουν με τις αγορεύσεις τους θέσεις των εντολέων τους, εκτός από το ότι αποτελούν πρωτόγονη συμπεριφορά, παραπέμπουν ευθέως σε πρακτικές που μόνο στο μετεμφυλιακό ελληνικό κράτος υπήρχαν».
Να ξεκινήσουμε από το τελευταίο, που ξεπερνά κάθε έννοια κριτικής, ακόμα και πολεμικής. Ενα συμβολικό μπουγέλωμα με λύματα, δηλαδή μια πράξη απαξίωσης ενός προσώπου, ταυτίζεται με τις πρακτικές των μοναρχοφασιστών τραμπούκων στη μετεμφυλιακή Ελλάδα. Αλήθεια, δεν έχουν ξαναδεί τέτοιες συμβολικές ενέργειες από τα ανά τον κόσμο κινήματα; Δεν έχουν δει μπουγελώματα με γιαούρτια, τούρτες, ντομάτες, αυγά, μπογιές; Διανοήθηκε ποτέ κανείς να κάνει την ανόσια σύγκριση που κάνει η Ε.Π.Δ.; Θα έπρεπε να αισθάνονται ντροπή που το έγραψαν.
Και τι να πεις για εκείνο το «αφορμή για την επίθεση φαίνεται πως αποτέλεσε η προβολή των θέσεων των εντολέων του στη δίκη για την υπόθεση της «17 Νοέμβρη»». Εδώ πια ξεπερνούν και τον πιο κίτρινο Τύπο σε παραπληροφόρηση. Αλήθεια, δεν ξέρουν τίποτα για το «έγκλημα»; Δύσκολο να το πιστέψουμε, όχι μόνο γιατί συνήθως οι δικηγόροι είναι ενημερωμένοι για το τι γίνεται στις μεγάλες δίκες, όχι μόνο γιατί πολιτικοποιημένα άτομα είναι και διαβάζουν εφημερίδες, αλλά και γιατί μέλη της Ε.Π.Δ. κάθονται στα έδρανα της υπεράσπισης σ’ αυτή τη δίκη και γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα κατορθώματα του Μυλωνά. Παραπληροφορώντας δεν κάνουν τίποτ’ άλλο από το να υιοθετούν αυτή την πρωτότυπη δικηγορική τακτική που λανσαρίστηκε στη δεύτερη δίκη της 17Ν. Να τους θυμίσουμε και κάτι: στη δίκη του ΕΛΑ, ο αστός μεγαλοδικηγόρος Κούγιας δεν υιοθέτησε τα εμέσματα του εντολέα του Κανά κατά του Χρ. Τσιγαρίδα. Διαχώρισε τη θέση του ευθέως. Ο Μυλωνάς έκανε το αντίθετο. Εριξε με τους κουβάδες τη λάσπη πάνω στον Δ. Κουφοντίνα. Η Ε.Π.Δ. έρχεται να τον επιβραβεύσει. Εύγε! Δεν θα έπρεπε, όμως, να μας κάνει εντύπωση. Εξέχων στέλεχος της παράταξης εξακολουθεί να παραμένει άλλος δικηγόρος, που επίσης διακινούσε τη λάσπη κατά Κουφοντίνα (κρυπτόμενος αυτός, ενώ ο Μυλωνάς τουλάχιστον το έκανε δημόσια).
Κι ας έρθουμε στον Κ. Παπαδάκη, που απετέλεσε την (πολύ δυσάρεστη) έκπληξη δηλώνοντας: «Η επίθεση στον Ιπποκράτη είναι ανεπιφύλακτα και απόλυτα καταδικαστέα απ’ όπου κι αν προέρχεται. Το ίδιο και η πολιτική της εκμετάλλευση. Η μεταφορά των αντιπαραθέσεων στο πρόσωπο του δικηγόρου αποπροσανατολίζει. Πλήττει τη θεσμική και λειτουργική ανεξαρτησία του δικηγόρου και τελικά υπονομεύει τα δικαιώματα που η δικηγορία υπηρετεί. Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων, καθώς και η επαναστατική ανατροπή δεν είναι ούτε πόλεμος λάσπης ούτε «τζάμπα μαγκιά». Δυστυχώς απαιτούν μεγαλύτερα κότσια. Αν αυτοί που μιλούν για επαναστάσεις και δικαιώματα αντιδρούν στον αντίθετο λόγο όπως ο λαϊκισμός και οι παραεξουσίες, καλύτερα ας αλλάξουν περιβάλλον. Θα μπορέσουμε και χωρίς αυτούς».
Να μην επαναλάβουμε όσα γράψαμε παραπάνω για την Ε.Π.Δ. Ισχύουν και για τον Κ. Παπαδάκη στο ακέραιο (άλλωστε είναι από τα στελέχη της παράταξης και εκλέγεται πρώτος σε σταυρούς υποψήφιός της). Θέλουμε, όμως, να υπενθυμίσουμε ότι παραιτήθηκε από την υπεράσπιση Τζωρτζάτου σ’ αυτή τη δεύτερη δίκη, γιατί διαφωνούσε με τη λάσπη που ο πρώην πελάτης του έριχνε κατά του Δ. Κουφοντίνα. Τόσο καιρό δεν μίλησε γι’ αυτό το φαινόμενο κι ας ήταν πλήρως ενήμερος για τα έργα και τις ημέρες «του Ιπποκράτη». Μίλησε τώρα, για να καταδικάσει -με ανοίκειο τρόπο μάλιστα- αυτούς που αποφάσισαν να απαξιώσουν τον λασπολόγο. Στάση δυο μέτρων και δυο σταθμών, που σημαίνει πλήρη κάλυψη στον Μυλωνά. Δικαίωμά του να διαφωνεί με την ακτιβιστική ενέργεια, αλλά ας είχε τουλάχιστον την αντικειμενικότητα να «τα ρίξει» και στον Μυλωνά για το βρόμικο ρόλο που αυτός διαδραματίζει. Δεν το έκανε κι αυτό τα λέει όλα. Και βέβαια, καμιά δεοντολογία δεν υπαγορεύει αποχή από την κριτική, όταν πρόκειται για ζητήματα αρχών. Πολύ περισσότερο που ο Κ. Παπαδάκης στη δήλωσή του δεν μιλάει μόνο ως δικηγόρος αλλά και ως αγωνιστής της επαναστατικής ανατροπής. Αλήθεια, η «θεσμική και λειτουργική ανεξαρτησία του δικηγόρου» περιλαμβάνει και την προσπάθεια ηθικής και πολιτικής εξόντωσης αγωνιστών και για τούτο πρέπει να την υπερασπιστούμε λειτουργώντας ως ασπίδα για τους λασπολόγους; Περίεργες απόψεις και για τη δικηγορία (η συντεχνιακή λογική αφήνεται παρασάγγας πίσω) και για το επαναστατικό κίνημα.
Και κάτι τελευταίο. Ο Κ. Παπαδάκης επιλέγει στο τέλος της δήλωσής του τον πληθυντικό αριθμό για να εκφράσει κάποιο «περιβάλλον» το οποίο δεν είναι σε θέση να εκφράσει (και μάλιστα εμφανιζόμενος ως οιονεί πειθαρχικό όργανό του). Ελπίζουμε από τότε που έκανε τη δήλωσή του να ρώτησε σ’ αυτό το «περιβάλλον» (γιατί πριν σίγουρα δεν προλάβαινε να ρωτήσει) και να συνειδητοποίησε σε τι σοβαρό ολίσθημα περιέπεσε. Εκτός αν ο ίδιος έχει αλλάξει «περιβάλλον», οπότε δεν μας πέφτει λόγος.
