Δεν άλλαξε τίποτα με το ιδρυτικό συνέδριο του ΚΙΝΑΛ. Ακόμα και τα παραπολιτικά κουτσομπολιά που προσέφερε ήταν στη σφαίρα του προβλέψιμου. Οι σύνεδροι γέλασαν με τον Δραγασάκη που τους προσφώνησε «συντρόφους και συντρόφισσες», γιούχαραν τον Λεβέντη που την έπεσε στον Γιωργάκη, χειροκρότησαν θερμά τον Κούλη που τους προσέφερε κυβερνητική συνεργασία και οργάνωσαν, ανά φράξια, το χειροκρότημα του δικού τους αρχηγού.
Στη διάρκεια του συνέδριου όλα κύλησαν ανιαρά. Ούτε ο Θεοδωράκης με τις παπάρες για τους ινδιάνους Μοχόκ, που έχτισαν τους ουρανοξύστες του Σικάγο, κατάφερε να διακόψει τα ατελείωτα χασμουρητά των συνέδρων. Οταν του πασόκου του κόβεις την ίντριγκα και το συνεδριακό παρασκήνιο με τις λίστες για την κεντρική επιτροπή, είναι σαν να τον στέλνεις για ύπνο. Σ' αυτό το συνέδριο τέτοια δυνατότητα δεν υπήρχε, αφού -κατά παγκόσμια πρωτοτυπία- την κεντρική επιτροπή δεν την εξέλεξε το συνέδριο («διότι οι σύνεδροι δεν γνωρίζονται μεταξύ τους», όπως είπε ο Θεοδωράκης, «κουφαίνοντας» το σύμπαν), αλλά θα τη διορίσουν οι ομαδάρχες, όπως συμφώνησαν προσυνεδριακά, κυριολεκτικά στο παρά πέντε. Μένει να καθορίσουν την ποσόστωση της μοιρασιάς, που δε θα είναι και τόσο εύκολη, όμως εδώ που έφτασαν δε θα κολλήσουν σ' αυτό.
Το ΚΙΝΑΛ δεν είναι παρά «ΠΑΣΟΚ και συνεργαζόμενοι», όπως έλεγαν παλιά. Μόνο που το ΠΑΣΟΚ έχει μικρύνει τόσο πολύ που οι συνεργαζόμενοι και γλώσσα βγάζουν και απαιτήσεις έχουν. Λένε πως είναι ένα καινούργιο κόμμα, όμως δεν είναι παρά μια ομοσπονδία πολιτικών μορφωμάτων. Οπως ήταν και πριν το συνέδριο, τίποτα δεν άλλαξε. Εδώ διατηρούν ακόμα δυο χωριστές κοινοβουλευτικές ομάδες (ΔΗΣΥ και Ποτάμι). «Υπάρχουν δύο κοινοβουλευτικές ομάδες που έχουν ψηφιστεί από τον ελληνικό λαό. Θα ήταν αντιδημοκρατικό να τις καταργήσουμε. Μιλάμε όμως, συνεννοούμαστε και έχουμε στα περισσότερα θέματα ενιαία τοποθέτηση», δήλωσε ο Θεοδωράκης σε ραδιοφωνική του συνέντευξη τη Δευτέρα, επιβεβαιώνοντας ότι θα πάνε μέχρι το τέλος με δύο χωριστές κοινοβουλευτικές ομάδες. Ο Θεοδωράκης θέλει να έχει τα χέρια του λυμένα, αν του κάτσει καμιά ευκαιρία (από ΣΥΡΙΖΑ μεριά).
Επισήμως, η πολιτική γραμμή του ΚΙΝΑΛ συμπυκνώνεται στον λεγόμενο «διμέτωπο αγώνα» ή την τακτική «ίσων αποστάσεων» από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Ομως, και στο συνέδριο έλαμψε η απουσία σαφούς πολιτικής στρατηγικής, με την πόλωση σε ορισμένες στιγμές να φαίνεται ξεκάθαρη και να επισκιάζει τα πάντα. Ο Βενιζέλος υπήρξε καθαρός: μοναδικός πολιτικός στόχος πρέπει να είναι η ήττα της κυβέρνησης και η στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Εξήγησε, μάλιστα, τι σημαίνει στρατηγική ήττα: «Σημαίνει να μην μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις. Στρατηγική ήττα αντιστρόφως σημαίνει να μπορεί να σχηματιστεί κυβερνητική πλειοψηφία στην οποία θα κληθεί να μετάσχει και ο ηττημένος ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να μπορεί όμως να την μπλοκάρει ή να την ματαιώσει». Αν δεν μπει στην επόμενη κυβέρνηση ο ηττημένος ΣΥΡΙΖΑ, τότε θα πρέπει να συνεργαστούμε κυβερνητικά με τη ΝΔ. Φυσικά, ένας ηττημένος ΣΥΡΙΖΑ δε θα έχει καμιά διάθεση να μπει σε μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη ή κάποιον άλλο δεξιό. Θα προτιμήσει να μείνει στην αντιπολίτευση για να μπορέσει να ανακάμψει. Πρακτικά, λοιπόν, εκείνο που λέει ο Βενιζέλος είναι ότι το ΚΙΝΑΛ πρέπει να στηρίξει μια κυβέρνηση Μητσοτάκη και να μην αφήσει τη χώρα να οδηγηθεί σε νέες εκλογές, όπως θα επιδιώξει ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκρουσε μάλιστα το κουδούνι του μεγάλου κινδύνου «να εκπεμφθούν από το δικό μας χώρο ασαφή μηνύματα, να παράγεται αβεβαιότητα».
Στο άλλο άκρο εμφανίστηκε ο Ραγκούσης, που είπε ότι «ιστορικά, στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, δύο κι όχι τρεις ήταν οι μεγάλες παρατάξεις. Η αριστερά και η δεξιά. Η προοδευτική παράταξη και η συντηρητική». Με βάση αυτόν τον διαχωρισμό, κάλεσε το ΚΙΝΑΛ να αποφασίσει όχι στον διμέτωπο, που -όπως είπε- «ως πολιτική στρατηγική είναι σαν να πατάς το γκάζι και το φρένο μαζί». Και το είπε όσο πιο ωμά μπορούσε: «Θα δώσουμε ψήφο εμπιστοσύνης μετεκλογικά στη Νέα Δημοκρατία ή θα οδηγήσουμε τη χώρα σε δεύτερες εκλογές με απλή αναλογική;».
Ο Ραγκούσης δεν είναι στη Βουλή, ούτε διαθέτει καμιά μεγάλη ομάδα για να επηρεάσει τις εξελίξεις στο ΚΙΝΑΛ. Ο Βενιζέλος, όμως, και στη Βουλή είναι, και μηχανισμό έχει δημιουργήσει, και το πολιτικό εκτόπισμα να «δημιουργήσει γεγονότα» διαθέτει. Θα πιέζει, λοιπόν, συνεχώς στην κατεύθυνση της σύσφιξης των σχέσεων με τη ΝΔ, αδιαφορώντας για το αν αυτό βλάπτει την εμφάνιση του ΚΙΝΑΛ και την προσπάθεια να επαναπατρίσει πασοκικές ψήφους που από το 2012 και μετά πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ.
Υποτίθεται ότι η επίσημη ίδρυση του ΚΙΝΑΛ θα τάραζε τα λιμνάζοντα πολιτικά νερά, θα δημιουργούσε πολιτική κινητικότητα, θα…, θα…, θα…. Τίποτ' απ' όλ' αυτά δεν έγινε. «ΠΑΣΟΚ και συνεργαζόμενοι», σε σμίκρυνση, εξακολουθεί να είναι το σχήμα.
