Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν μπορούσε να επαναληφθεί στην πρώτη επέτειό του. Αν επαναλαμβανόταν, δεν θα ήταν ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός. Δεν μπορούσε, όμως, να περάσει και με λιτανείες για τον δολοφονημένο 15χρονο. Αυτό πια θα ήταν η άμεση ενσωμάτωσή του στην κυρίαρχη ιδεολογία. Είναι νωπό το αίμα, νωπές οι μνήμες, ακέρια η οργή, για να μπορέσουν να ενσωματώσουν ένα τέτοιο γεγονός. Γι’ αυτό και δεν τα κατάφεραν, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που κατέβαλαν αστική πολιτική ηγεσία και ΜΜΕ. Η βία –περισσότερο συμβολική αυτή τη φορά– ήταν και πάλι παρούσα το τριήμερο 5-6-7 Δεκέμβρη και τίμησε με το δικό της απαράμιλλο τρόπο και τη μνήμη του δολοφονημένου Αλέξη και το εξεγερτικό πνεύμα του Δεκέμβρη.
Σε κατάσταση αμόκ ο Χρυσοχοΐδης, έχοντας την κάλυψη όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά όλων των δυνάμεων του συστήματος, αποφάσισε να επιβάλλει ένα καθεστώς που θύμιζε χούντα. Εκατοντάδες προληπτικές συλλήψεις, που ονομάζονται «προσαγωγές». Εισβολή στο στέκι του «Ρεσάλτο» και στήσιμο δικογραφίας με κακουργήματα, χωρίς το παραμικρό εύρημα. Εισβολή στο δημαρχείο Κερατσινίου και σύλληψη όλων των διαμαρτυρόμενων καταληψιών, χωρίς να ρωτηθεί η αρμόδια δημαρχιακή αρχή. Ολ’ αυτά παρουσιάζονταν από τα ΜΜΕ με τον τρόπο που ήθελε ο Χρυσοχοΐδης, που βρισκόταν σε διαρκή επικοινωνία με τα διευθυντικά στελέχη καναλιών, ραδιοσταθμών και εφημερίδων.
Στόχος ήταν να βασιλέψει παντού ο τρόμος, για να μην κατέβει κόσμος στη διαδήλωση του μεσημεριού της Κυριακής. Τελικό μέτρο ήταν τα αστυνομικά μπλόκα σε όλους τους σταθμούς του μετρό στις γειτονιές και οι «προσαγωγές» πολλών παιδιών, με σκοπό να φοβηθούν οι υπόλοιποι και να μη κατέβουν στη διαδήλωση. Δεν κατάφεραν τίποτα. Ηταν πολύς ο κόσμος που αψήφισε την τρομοκρατία και κατέβηκε. Πρέπει να ήταν περισσότεροι από 15.000. Οι νέοι πλειοψηφούσαν εμφανώς.
Αυτό το ανθρώπινο ποτάμι πορεύτηκε μαχητικά στην κλασική διαδρομή: Προπύλαια-Ομόνοια-Σύνταγμα-Προπύλαια. Και βέβαια, ΑΥΤΗ η διαδήλωση δεν θα μπορούσε να περιοριστεί μόνο στα συνθήματα. Και τζαμαρίες έσπασαν και συνεχής σύγκρουση με την Αστυνομία υπήρξε. Παρά τους τόνους των χημικών, που άρχισαν να πέφτουν από την Ομόνοια, δεν ήταν λίγες οι φορές που οι μπάτσοι αναγκάστηκαν να τραπούν σε φυγή στα στενά, ύστερα από σφοδρό πετροπόλεμο.
Γι’ αυτό και στο Σύνταγμα αποφάσισαν να δράσουν καθαρά δολοφονικά. Εμφανίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας «Δέλτα» με μηχανές και μηχανάκια και άρχισαν να μαρσάρουν, δείχνοντας ότι θέλουν να επιτεθούν (το είχαν προηγουμένως επιχειρήσει αποτυχημένα στα Χαυτεία). Οι διαδηλωτές άρχισαν το πετροβόλημα. Επεσαν ξανά χημικά. Τότε, τα μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΕΚ, ακολουθώντας τη γραμμή της μη αντίστασης, έκοψαν την πορεία στα δύο. Εστριψαν προς τη Μεγάλη Βρετανία, ενώ το προηγούμενο κομμάτι της πορείας βάδιζε στη Φιλελλήνων, έστριβε στην Οθωνος και ξανά στην Αμαλίας. Το μπλοκ του ΕΕΚ ήταν το τελευταίο σ’ αυτό το πρώτο κομμάτι της πορείας και δέχτηκε τη δολοφονική επίθεση με τις μηχανές και τα μηχανάκια. Αν η πορεία παρέμενε συμπαγής, θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τους Γκοτζαμάνηδες, ακόμα και στον ανοιχτό χώρο της πλατείας Συντάγματος. Εκεί στο Σύνταγμα έγιναν και οι περισσότερες συλλήψεις. Είδαμε με τα μάτια μας πολλούς διαδηλωτές να χτυπιούνται ανελέητα, ακόμα και δεμένοι πισθάγκωνα. Συλλήψεις, βέβαια, έγιναν και σε άλλα σημεία.
Την επομένη, στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο, ο κόσμος ήταν περισσότερος. Σύμφωνα με υπολογισμούς μπορεί να έφτασε και τις 25.000. Μαθητές στην πλειοψηφία τους, που κατέβηκαν οργανωμένοι με τα σχολεία τους ή και ανοργάνωτοι. Η τρομοκρατία πολλών διευθυντών σχολείων δεν έπιασε. Από το πρωί, σε πάρα πολλές γειτονιές, οι μαθητές οργάνωσαν διαδηλώσεις και «στόλισαν» τα αστυνομικά τμήματα με νεράτζια και πέτρες. Υστερα, κατέβηκαν στην κεντρική πορεία. Αυτές οι μαχητικές μαθητικές εκδηλώσεις, που έγιναν σε όλη την Ελλάδα, ήταν το πιο παρήγορο σημάδι αυτών των ημερών. Εδειξαν ότι η μαθητική νεολαία δεν ξεχνά και δεν τρομοκρατείται. Οτι στους κόλπους της παραμένει ζωντανό το πνεύμα του Δεκέμβρη και ψάχνει ευκαιρίες για να εκδηλωθεί. Σίγουρα τα πράγματα δεν είναι όπως το Δεκέμβρη του 2008, σίγουρα η αστική ιδεολογία του πασιφισμού και της μη-βίας έχει κερδίσει έδαφος (βοηθούν σ’ αυτό και τα σάπια ψευτοαριστερά κόμματα με τις συνεχείς παρεμβάσεις τους), υπάρχει όμως ένα δυναμικό που έστω και με πρωτόλειο, καμιά φορά και με τυφλό τρόπο φωνάζει το «παρών» στην αμφισβήτηση μιας τάξης που σκοτώνει τη ζωή.
Φυσικά, και το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο χτυπήθηκε. Και πάλι, όμως, υπήρξε αντίσταση. Ιδιαίτερα από τα παιδιά που κατέβηκαν από τις γειτονιές αποφασισμένα να συγκρουστούν με τη μπατσοκρατία. Συλλήψεις είχαμε και πάλι. Από το σωρό όπως πάντα. Με τους μπάτσους να στήνουν εκ των υστέρων δικογραφίες με το γνωστό τρόπο: ανά δύο μπάτσοι χρεώνονται ένα συλληφθέντα και καταθέτουν ότι τον είδαν να πετάει πέτρες ή μολότοφ. Οι κατηγορίες ακολουθούν την πάγια κλιμάκωση: κακούργημα για τις μολότοφ, πλημμελήματα για τις πέτρες. Αν κάποιοι φορούσαν κασκόλ ή φούτερ με κουκούλα, τα πλημμελήματα μετατράπηκαν αυτόματα σε κακουργήματα, βάσει του «κουκουλονόμου», που… θα καταργηθεί. Ο Χρυσοχοΐδης εφάρμοσε μια τακτική που οι δεξιοί προκάτοχοί του δεν τόλμησαν να εφαρμόσουν: απαγόρευσε κάθε επαφή των συλληφθέντων με δικηγόρους. Κάποιους συλληφθέντες της Δευτέρας τους μετέφεραν στο Μεταγωγών, στην Πέτρου Ράλλη, όπου και πάλι δεν επέτρεψαν στους δικηγόρους να έρθουν σε επαφή μαζί τους. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβε η αστική Δικαιοσύνη. Οι εισαγγελείς επικύρωναν τα κατηγορητήρια που υπεδείκνυαν τα διαβιβαστικά της ασφάλειας, ενώ δικαστές έριξαν καταδίκες κουρελιάζοντας θεμελιώδεις δικονομικούς κανόνες: οι μπάτσοι απουσίαζαν (σκόπιμα) από τα αυτόφωρα και οι δικαστές διάβαζαν τις καταθέσεις τους, αφαιρώντας από τους κατηγορούμενους το δικαίωμα να αντικρούσουν στο ακροατήριο τις στημένες μαρτυρίες τους. Πολλές υποθέσεις έχουν αναβληθεί, λόγω της προκλητικής απουσίας όλων των μπάτσων, ενώ τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές εκκρεμούν αποφάσεις για προφυλάκιση ή μη. Το γεγονός που αποκαλύφτηκε στη Θεσσαλονίκη, χάρη σε ερασιτεχνικές τηλεοπτικές λήψεις, με τους μπάτσους να συλλαμβάνουν ένα φοιτητή που δεν συμμετείχε στην πορεία αλλά διαμαρτυρήθηκε επειδή συνέλαβαν μια κοπέλα, και να του βάζουν μετά δίπλα ένα σακίδιο με μολότοφ, είναι δηλωτικό του τρόπου με τον οποίο έστησαν όλα τα κατηγορητήρια.
Ο Χρυσοχοΐδης ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Ντοπάρισε τους μπάτσους και τους ξαμόλυσε πάνω στη νεολαία. Ο ίδιος μίλησε, σ’ ένα από τα παραληρήματά του, για «απαράμιλλο φρόνιμα των αστυνομικών που οδηγεί σε αποτελεσματικότητα». Τον χειροκρότησαν ένθερμα τα φασισταριά του ΛΑΟΣ. Τον χειροκρότησε η ακροδεξιά της ΝΔ («αξίζουν συγχαρητήρια στον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ο οποίος προληπτικά και κατασταλτικά περιόρισε τις ζημιές» δήλωσε ο Β. Μιχαλολιάκος). Οι Πασόκοι δεν βγήκαν δίπλα του στο κάδρο κι αυτό τον έκανε έξω φρενών. Ζήτησε και πήρε κάλυψη από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο την επομένη κιόλας του δολοφονικού οργίου των Δελτάδων. Τον κάλυψε και ο ίδιος ο Παπανδρέου, στο… «ριάλιτι του πρωθυπουργού» (τις τηλεοπτικές αναμεταδόσεις κάποιων συνεδριάσεων του υπουργικού συμβούλιου, όπου μιλάει μόνο ο Παπανδρέου). Πάνω απ’ όλα τον κάλυψαν τα αστικά ΜΜΕ, που ψέλλισαν μόνο κάποιες κριτικές για «ακρότητες», τις οποίες δεν είχε κανένα πρόβλημα να ενσωματώσει ο Χρυσοχοΐδης, όταν η μπόρα είχε περάσει.
Το σκηνικό στήθηκε. Και θα ‘χει συνέχεια. Βεβαίως, πρέπει να το καταγγείλουμε. Ας μην εστιάσουμε, όμως, στις καταγγελίες για τις παραβιάσεις των αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων. Ας προετοιμαστούμε για να σπάσουμε πραγματικά την τρομοκρατία στο δρόμο του αγώνα.
