Κατάντια

Ομόφωνα αθώος κρίθηκε από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας ο κάποτε διάσημος εισαγγελέας Ιωάννης Διώτης. Θυμίζουμε ότι πρωτόδικα είχε καταδικαστεί, πάλι ομόφωνα, από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων σε κάθειρξη δέκα ετών για απιστία. Φυσικά, δεν κάθησε ούτε μια μέρα στη φυλακή, γιατί η έφεση που άσκησε είχε ανασταλτικό χαρακτήρα. Τότε, είχε εκφράσει «ντροπή και οργή για την εκδοθείσα απόφαση, που μόνο προϊόν της αποδεικτικής διαδικασίας δεν είναι», χαρακτηρίζοντας την απόφαση «απροκάλυπτη καταπάτηση κάθε έννοιας νομιμότητας και κράτους δικαίου». Υπαινίχτηκε, δηλαδή, ότι η απόφαση ήταν προϊόν πολιτικών διεργασιών με την καθοδήγηση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.
 
Στο δεύτερο βαθμό ο Διώτης είχε μάρτυρα υπεράσπισης τον Βενιζέλο, ο οποίος υποστήριξε ότι η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ κινήθηκε για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας και πως ο Διώτης δεν έβλαψε το ελληνικό δημόσιο με τους χειρισμούς του. Το δικαστήριο, όμως, έκρινε ότι ο Διώτης, ως επικεφαλής του ΣΔΟΕ, με δόλο έβαλε στην άκρη τη λίστα Λαγκάρντ, για να μην ελεγχθούν όσοι περιλαμβάνονταν σ' αυτή. Αντίθετα, ο Διώτης υποστήριζε ότι δεν ασχολήθηκε με τη λίστα Λαγκάρντ (έδωσε πάντως στικάκι με αντίγραφό της στον Βενιζέλο), διότι έκρινε ότι το περιεχόμενό της ήταν μη αξιοποιήσιμο, καθώς ήταν «παρανόμως αποκτηθέν» (προϊόν υποκλοπής).
 
Φτωχόπαιδο, γιος αριστερής πολυμελούς οικογένειας που από το Αγρίνιο βρέθηκε στα Νέα Λιόσια, κνίτης ως φοιτητής με ιδιαίτερη δράση στο κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, επέλεξε το εισαγγελικό σώμα και από εκεί τη μεγάλη καριέρα. Συνδέθηκε με το ΠΑΣΟΚ, τον έκαναν εισαγγελέα της Αντιτρομοκρατικής (οι δικαστικοί συντάκτες θυμούνται με πόσο απαξιωτικό τρόπο αναφερόταν σ' αυτόν ο Παπαγγελόπουλος, γκεσέμι της ΝΔ και προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθήνας) και έκανε το «μεγάλο άλμα προς τα πάνω», όταν μετατράπηκε σε βασανιστή ανακρίνοντας τον ημιθανή και υπό την επήρεια «φαρμάκων» Σάββα Ξηρό στην Εντατική του «Ευαγγελισμού».
 
«Δεν μετανιώνω που ανάλωσα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου και έδωσα την ψυχή μου, για την απονομή της Δικαιοσύνης», έλεγε ο Διώτης όταν καταδικάστηκε σε δεκαετή κάθειρξη. Το έγκλημα του «Ευαγγελισμού» το επιβεβαιώνει.
 
Ο Διώτης, με τις δάφνες που του επιδαψίλευσε το σύστημα για τις ασφαλίτικου τύπου υπηρεσίες του και με τους στενούς δεσμούς που ανέπτυξε με το ΠΑΣΟΚ, ονειρεύτηκε ότι μπορεί να κάνει πολιτική καριέρα. Αποδείχτηκε ολίγιστος ως φιλόδοξος αστός πολιτικός. Κάηκε στο τσιγάρισμα. Το ΠΑΣΟΚ είχε πάρει την κατηφόρα, ο ίδιος χρησιμοποιήθηκε ως «παιδί για όλες τις δουλειές» και κανένα αστικό κόμμα δε θα έπαιρνε στις τάξεις του έναν άνθρωπο που κατηγορούνταν ότι έθαψε τη λίστα Λαγκάρντ κάνοντας πλάτες σε φοροφυγάδες καπιταλιστές. Τώρα δηλώνει δικαιωμένος. Για την κατάντια του κάποτε αριστερού νεολαίου δε θλίβεται καθόλου. Ηταν συνειδητή επιλογή του.