Πόσο σοβαρά μπορεί να πάρει κανείς τις καθημερινές διαψεύσεις του υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, ότι δεν πρόκειται να γίνει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, όταν ο ίδιος εμφανίζεται, μόλις ένα τρίμηνο μετά την καταρχήν απόφαση για την επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ από την τρόικα, να ζητά… επιμήκυνση της επιμήκυνσης;
Το έκανε αρχικά με δηλώσεις στη γαλλική Liberation και στη συνέχεια το «αποσαφήνισε» στην Αθήνα, λέγοντας πως αυτή δεν είναι επίσημη πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά μια εξέλιξη που θα ήταν επιθυμητή. Εκφράζω μια ελπίδα, είπε στους δημοσιογράφους στην Αθήνα και γέλασε και το παρδαλό κατσίκι. Διότι λίγο πριν συνεργάτες του Παπακωνσταντίνου έλεγαν πως στη Liberation ο Παπακωνσταντίνου μίλησε για την επιμήκυνση που έχει ήδη αποφασιστεί, αλλά τα μπέρδεψε το Ρόιτερς που αναμετέδωσε την είδηση σχολιάζοντας ότι για πρώτη φορά «έλληνας αξιωματούχος ρίχνει την ιδέα περαιτέρω χαλάρωσης των όρων της βοήθειας των 110 δισ. ευρώ». Ο ίδιος ο Παπακωνσταντίνου, όμως, επιβεβαίωσε τα όσα είπε στη Liberation, δηλώνοντας: «Εγώ απλώς, στην ερώτηση περί βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, εξέφρασα την ελπίδα ότι θα μπορέσουμε σε ένα μεταγενέστερο χρονικό διάστημα να έχουμε μια ακόμη καλύτερη διευθέτηση ακριβώς αυτού του χρέους των 110 δισ. Τίποτε παραπάνω».
Την αναμενόμενη απάντηση έδωσαν οι περιβόητες «αγορές», οι οποίες μετά τη δήλωση Παπακωνσταντίνου και το μπάχαλο ανάμεσα στον ίδιο και τους συνεργάτες του, έδωσαν μια ακόμη γερή κλοτσιά στα ελληνικά ομόλογα, διευρύνοντας ακόμη περισσότερο τα spreads τους από τα γερμανικά.
Οι πάντες κατάλαβαν ότι η δήλωση Παπακωνσταντίνου, περιβεβλημένη με το γελοίο μανδύα της «ελπίδας» δεν ήταν παρά η πρώτη, μισοεπίσημη παραδοχή, ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει ούτε με την επιμήκυνση και γι’ αυτό πρέπει να γίνει κάτι. Τι θα έπρεπε να κάνουν τα τσακάλια των «αγορών», οι άνθρωποι που διαχειρίζονται το χρηματιστικό κεφάλαιο, όταν ακούν τον αρμόδιο υπουργό να κάνει τέτοιες δηλώσεις, ενώ γνωρίζουν πως στα μισά του 2012 η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αναζητήσει δάνεια ύψους περίπου 27 δισ. ευρώ, επειδή τα 110 δισ. δεν φτάνουν για να αποπληρωθούν τα παλιά δάνεια; Τι θα κάνατε εσείς αν βρισκόσασταν στη θέση τους; Θα συνεχίζατε την πίεση στα ελληνικά ομόλογα, ώστε να φράξετε κάθε δυνατότητα δανεισμού της ελληνικής κυβέρνησης σε «λογικά» επίπεδα επιτοκίων. Και ταυτόχρονα, θα βάζατε κεφάλαια στα CDS, τα ασφάλιστρα κινδύνου, για να κερδίσετε από αυτό το «προϊόν».
Ετσι, είτε δοθεί η επιμήκυνση της επιμήκυνσης είτε όχι, το βέβαιο είναι πως στα μισά του 2012 το ελληνικό κράτος θα βρεθεί εκεί που βρισκόταν τον Απρίλη του 2010. Θα έχει απέναντί του «αγορές» με άγριες διαθέσεις και απαγορευτικά επιτόκια δανεισμού και δίπλα του τον προσωρινό ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης EFSF, ο οποίος μπορεί μεν να αγοράσει κρατικά ομόλογα στην πρωτογενή αγορά, όμως γι’ αυτό χρειάζεται πολιτική απόφαση. Χρειάζεται, δηλαδή, να πει το «ναι» το Βερολίνο.
Εκείνο που κάνει η κυβέρνηση Παπανδρέου με την έκφραση της «ελπίδας» για επιμήκυνση της επιμήκυνσης είναι ότι απευθύνεται στους «μεγάλους» της ΕΕ και ιδιαίτερα τη Γερμανία και τους λέει ν’ αποφασίσουν αυτοί. Είτε θα δώσουν μια παραπέρα επιμήκυνση της αποπληρωμής και νέο δανεισμό από τον EFSF ή θα προχωρήσουν σε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους με «κούρεμα» των ομολόγων. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση ζητά μια ήπια μορφή αναδιάρθρωσης. Αυτό ακριβώς σημαίνει η επιμήκυνση της επιμήκυνσης.
Μπορεί ένα τέτοιο αίτημα να τεθεί στο τραπέζι των ευρωπαίων ηγετών, είτε σε λίγες μέρες στο Eurogroup είτε τον Ιούνη στη σύνοδο κορυφής; Κομματάκι δύσκολο, αν σκεφτούμε το κλίμα που επικρατεί. Δεν μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να ζητά και να παίρνει (έστω και άτυπα μέχρι στιγμής) μια επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους και πριν ακόμα αυτή εφαρμοστεί να ζητά μια καινούργια, ανοίγοντας το δρόμο να ζητήσει το ίδιο και η Ιρλανδία. Επομένως, μάλλον προπαρασκευή για τη σκληρή αναδιάρθρωση κάνει ο Παπακωνσταντίνου.
Μια αναδιάρθρωση για την οποία μιλούν συνέχεια οι σύμβουλοι της γερμανικής κυβέρνησης, πέρα από τα διεθνή έντυπα και διάφορους οικονομολόγους, ενώ την ίδια στιγμή δηλώνουν αντίθετοι άλλοι παράγοντες της ΕΕ, όπως ο Ρεν και ο Τρισέ. Είναι προφανές ότι η μάχη ανάμεσα στα διάφορα ευρωπαϊκά ιμπεριαλιστικά κέντρα για το πώς θα κατανεμηθεί το κόστος της αναδιάρθρωσης ανάμεσα στα διάφορα πιστωτικά ιδρύματα ακόμη δεν έχει φτάσει σε σημείο συμφωνίας. Οσο θα υπάρχει ασυμφωνία τόσο η αναδιάρθρωση θα αναβάλλεται.
Ομως, ανεξάρτητα από τον τύπο αναδιάρθρωσης του χρέους που θα επιλεγεί τελικά, τα αντιλαϊκά και αντεργατικά προγράμματα θα συνεχιστούν. Γι’ αυτό και στο κυβερνητικό επιτελείο περισσότερο ασχολούνται με τα νέα «πακέτα», ενόψει της ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος 2012-2015, παρά με την κυοφο- ρούμενη αναδιάρθρωση του χρέους. Κι αυτό είναι που έχει σημασία για τον ελληνικό λαό. Ας πολεμήσουμε, λοιπόν, το παραμύθιασμα με το χρέος και ας διαλύσουμε την αχλύ του εθνικού κινδύνου που σηκώνουν όλοι οι παράγοντες του συστήματος (κυβέρνηση, αντιπολίτευση, ΜΜΕ κ.λπ.).
ΥΓ: Δεν πρόλαβαν να δημοσιοποιηθούν οι δηλώσεις Παπακωνσταντίνου στη Liberation και ήρθαν τα… καλά νέα από τη Γερμανία. Η συζήτηση για την αναθεώρηση των όρων αποπληρωμής των δανείων διάσωσης από την Ελλάδα είναι συνετή, δήλωσε διακεκριμένο μέλος του γερμανικού κοινοβουλίου. Αναγνώρισαν, δηλαδή, ότι η ελληνική κυβέρνηση μπήκε στη συζήτηση για την αναδιάρθρωση. Για να πάρει πρόσθετη βοήθεια, η Ελλάδα θα πρέπει να προσφέρει ως αντάλλαγμα περισσότερες μεταρρυθμίσεις, δήλωσε ο Μίκαελ Μάιστερ, αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των Χριστιανοδημοκρατών της Μέρκελ.
