Αφήνοντας στην άκρη το εξουσιαστικό παιχνίδι στο εσωτερικό του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, μέρος του οποίου είναι η «υπόθεση Κοροβέση», οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως ο Περικλής με τις δηλώσεις του κατάφερε το ακατόρθωτο: (ξανα)ένωσε τον Κύρκο (και τους ανανεωτι-κούς του ΣΥΝ) με την ηγεσία του Περισσού. Αυτούς πήραν τα σκάγια των δηλώσεών του, αυτοί άρχισαν να σκούζουν και να ζητούν την κεφαλήν του επί πίνακι. Η ζημιά, όμως, έγινε και ανεξάρτητα από τα παιχνίδια ισορροπιών στο εσωτερικό του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, τις κριτικές στον Κοροβέση και τα στρογγυλέματα, η ουσία παραμένει. Ο Κοροβέσης απλώς μας θύμισε μερικά περιστατικά του «βρόμικου ‘89». Τότε που ο ενιαίος Συνασπισμός, εκπροσωπούμενος από τους Φλωράκη και Κύρκο, πήρε μέρος σε δυο διαδοχικές κυβερνήσεις. Στην κυβέρνηση Τζαννετάκη (με τη ΝΔ του Μητσοτάκη) και στην κυβέρνηση Ζολώτα (με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου).
Η φιλολογία για μίζες που μοίρασε η Siemens στα τρία κόμματα δεν είναι καινούργια, αλλά παλιά. Αποδείξεις με τη δικαστική έννοια του όρου δεν υπάρχουν. Ούτε αντίγραφα επιταγών εμφανίστηκαν ποτέ ούτε αριθμοί λογαριασμών με καταθέσεις. Μήπως, όμως, εμφανίστηκαν τέτοια στοιχεία για όσα λέγονται για τις μετέπειτα μίζες σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ; Το αναφέρουμε αυτό, γιατί η ουσία δεν είναι οι αποδείξεις για τις μίζες, αλλά οι πολιτικές αποφάσεις που πάρθηκαν τότε. Αυτή η επισήμανση αφορά ιδιαίτερα την ηγεσία του Περισσού, η οποία κάθε φορά που ξεσπά ένα σκάνδαλο ζητά να σταματήσει η σκανδαλολογία, ως αποπροσανατολιστική, διότι το ζήτημα έγκειται στην πολιτική που ακολουθούν τα κόμματα εξουσίας. Αυτό, λοιπόν, θα κάνουμε και εμείς. Θα δούμε την πολιτική που εφάρμοσαν τότε τα κόμματα εξουσίας, μεταξύ των οποίων και ο Περισσός και ο σημερινός ΣΥΝ. Μάλιστα, θα σχολιάσουμε την επιχειρηματολογία που σήμερα παρουσιάζει απολογούμενη η ηγεσία του Περισσού, όπως αυτή συμπυκνώθηκε σε κεντρικό άρθρο στο «Ριζοσπάστη» της περασμένης Τρίτης.
Είναι σωστό πως το δρόμο στο κονσόρτσιουμ Siemens-Inrtacom-Ericson για την άλωση του ΟΤΕ είχε ανοίξει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τις πρώτες συμφωνίες για απευθείας ανάθεση σ’ αυτές τις εταιρίες της προμήθειας των ψηφιακών κέντρων του ΟΤΕ. Γιατί, όμως, δεν μας λένε πως ήταν οι δικοί τους συνδικαλιστές στον ΟΤΕ που έσκουζαν επί χρόνια και ζητούσαν να σταματήσει η απευθείας ανάθεση στο συγκεκριμένο κονσόρτσιουμ, γιατί ο ΟΤΕ θα γίνει έρμαιο στα χέρια των συγκεκριμένων εταιριών. Οι ίδιοι πρότειναν να γίνει διεθνής διαγωνισμός και να διαφοροποιηθούν οι πηγές προμήθειας των ψηφιακών κέντρων.
Φτάνουμε έτσι στην κυβέρνηση Ζολώτα. Την περίοδο εκείνη ο ΟΤΕ τίθεται υπό τον έλεγχο του ενιαίου ΣΥΝ, με πρόεδρο τον Τ. Μήνη και διευθύνοντα σύμβουλο τον Κ. Κιουλάφα. Ο τελευταίος φερόταν σαν άνθρωπος της οικογένειας Μητσοτάκη, έκτοτε όμως έδρασε πάντοτε σαν άνθρωπος του Περισσού. Εμφανιζόταν παντού ως προβεβλημένος συνεργαζόμενος επιστήμονας και μάλιστα το 2002 ήταν υποψήφιος νομαρχιακός σύμβουλός τους, με ιδιαίτερη προβολή από το «Ριζοσπάστη».
Υπουργός Μεταφορών σε κείνη την κυβέρνηση ήταν ο Γ. Κεφαλογιάννης, γαμπρός των Βαρδινογιάννηδων και αντίπαλος του Μητσοτάκη. Λέει όχι στην επικύρωση της σύμβασης από τον ΟΤΕ, θεωρώντας πως θα έχει συμμάχους τη διοίκηση του ΟΤΕ (λόγω ΣΥΝ) και τους συνδικαλιστές, οι οποίοι είχαν καταφέρει, φτάνοντας ακόμη και στην κατάληψη των γραφείων της διοίκησης του ΟΤΕ, να υποχρεώσουν την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να μην υπογράψει τη σύμβαση, τρεις μόλις μέρες πριν τις εκλογές του Ιούνη του 1989.
Κι ενώ ο Ζολώτας αποφασίζει να προκηρύξει διεθνή διαγωνισμό, σύμφωνα με τα όσα εισηγούνταν ο Κεφαλογιάννης και υποστήριζαν προεκλογικά οι συνδικαλιστές (Στρατούλης και Χριστοφορίδης ήταν οι δυο εκπρόσωποι της ΟΜΕ στο ΔΣ του ΟΤΕ), εμφανίζονται οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί (Μητσοτάκης-Παπανδρέου-Φλωράκης) κραδαίνοντας «μελέτη» της διοίκησης Μήνη-Κιουλάφα, σύμφωνα με την οποία το κονσόρτσιουμ των τριών εταιριών μείωνε το κόστος της σύμβασης κατά 6 δισ. δρχ. Επιπρόσθετα, επικαλού-νταν ότι αν η σύμβαση δεν υπογραφόταν, οι εταιρίες θα έσερναν τον ΟΤΕ σε δικαστήρια και θα έπαιρναν αποζημιώσεις, ενώ θα καθυστερού-σε και το πρόγραμμα ψηφιοποίησης του ΟΤΕ.
Αυτά έρχεται και μας λέει ως επιχειρήματα σήμερα ο «Ριζοσπάστης» (τα ίδια, αλλά στο πιο ήπιο, έγραψε και ο Στρατούλης στην «Αυγή»).
Και εμείς αναρωτιόμαστε: δεν τα ήξεραν αυτά οι Συνασπισμένοι και έβαζαν πριν τις εκλογές τους συνδικαλιστές τους να οργανώνουν απεργίες και καταλήψεις των γραφείων της Διοίκησης του ΟΤΕ, ζητώντας την ακύρωση της σύμβασης; Γράφει τώρα ο «Ριζοσπάστης» ότι «η σχετική απόφαση του ΔΣ του ΟΤΕ, του μόνου αρμόδιου οργάνου να κρίνει με ολοκληρωμένη οικονομοτεχνική ανάλυση κατά πόσο υπερασπίζονται τα συμφέροντα του Οργανισμού και κατ’ επέκταση του κοινωνικού συνόλου, ήταν ομόφωνη»! Και η προηγούμενη απόφαση (επί Τόμπρα – ΠΑΣΟΚ) ομόφωνη ήταν, πλην των δυο εκπροσώπων των εργαζόμενων. Και όλες οι σκανδαλώδεις αποφάσεις δημόσιων φορέων και οργανισμών ομόφωνες είναι. Σημαίνει αυτό ότι δεν είναι σκανδαλώδεις; Είναι πραγματικά εκπληκτικό το επιχείρημα περί ομοφωνίας του ΔΣ του ΟΤΕ, όταν ξέρουμε πολύ καλά ότι οι διοικήσεις εκτελούν κυβερνητικές εντολές, ενώ εν προκειμένω οι δυο εκπρόσωποι της ΟΜΕ-ΟΤΕ άλλαξαν άποψη όταν το κόμμα τους (ο ΣΥΝ) βρέθηκε στην κυβέρνηση.
Για να μην το πολυβασανίζουμε (γιατί ο καθένας καταλαβαίνει τι μεσολάβησε για να γίνει η κωλοτούμπα) παραθέτουμε ένα έγγραφο που υπάρχει στη σημερινή δικογραφία για το σκάνδαλο Siemens και αφορά τον τότε δι-ευθύνοντα σύμβουλο του ΟΤΕ και στη συνέχεια εκλεκτό σύμμαχο του Περισσού Κ. Κιουλάφα. Στις 6.10.1977 ο προφυλακισμένος Γεωργίου γράφει στον άφαντο Καραβέλα το εξής ενημερωτικό σημείωμα: «Υποβοηθητικές ενέργειες του κ. Κιουλάφα (βλέπε συνημμένα). Μου έχει γίνει τον τελευταίο καιρό στενός κορσές. Πάντως, είναι αλήθεια ότι με τις ενέργειές του βοηθά στη γενικότερη διαμόρφωση του κλίματος. Γι’ αυτό το συνέδριο (ημερίδα) στη Σάμο. Την ουσιαστική βοήθεια θα την έχει από το χωριό. Από μας ζήτησε γύρω στο ένα-δύο εκατ. δραχμές. Φρονώ ότι δεν μπορούμε να αρνηθούμε». Αλήθεια, ποιο είναι το «χωριό» από το οποίο θα έχει την «ουσιαστική βοήθεια» ο Κιουλάφας, ο οποίος εξακολουθεί να «βοηθά στη γενικότερη διαμόρφωση του κλίματος» υπέρ της Siemens; Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει.
Το πιο εκπληκτικό επιχείρημα του «Ριζοσπάστη», όμως είναι αυτό που αφορά τη δικαστική δίωξη που ακολούθησε κατά όλων των διοικήσεων του ΟΤΕ: «υπήρξε αμετάκλητο απαλλακτικό βούλευμα του αρμόδιου δικαστικού συμβουλίου»! Οποιος απαλλάσσεται με δικαστική απόφαση είναι άσπιλος, αμόλυντος, άφθαρτος, τελεία και παύλα! Τότε γιατί κατηγο- ρούν τις πασοκικές διοικήσεις για σκάνδαλα; Αφού με το ίδιο βούλευμα, που βγήκε επί Μητσοτάκη το Μάρτη του 1993 (επ’ αυτού δεν χρειάζεται σχόλιο) απαλλάχτηκαν όλοι: Μαντέλης, Τόμπρας, Μήνης, Κιουλάφας!
Τέλος, ας μην αφήσουμε ασχολίαστο το επιχείρημα περί επαναδιαπραγμάτευσης της σύμβασης, που επέφερε έκπτωση 6 δισ. δρχ. στη σύμβαση. Σημειώνουμε μόνο πως οι καταγγελίες που απευθύνονταν προς την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τη διοίκηση Τόμπρα μιλούσαν για τίμημα τριπλάσιο από τις τιμές της διεθνούς αγοράς. Οσο για την έκπτωση των 6 δισ. αυτή ήταν το τυράκι για να δολωθεί η φάκα. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που γίνεται. Οταν αλλάζει κυβέρνηση, συχνά γίνεται επαναδιαπραγμάτευση μιας σύμβασης την οποία η νέα κυβέρνηση είχε καταγγείλει σαν σκανδαλώδη, όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Βάζουν καμιά εκπτωσούλα, πέφτουν οι μίζες και στη νέα κυβέρνηση και η δουλειά προχωρά. Το έκανε το ΠΑΣΟΚ με τη σύμβαση με τη «Χόχτιφ» για το αεροδρόμιο, το έκανε η ΝΔ με το C4i, για ν’ αναφέρουμε μόνο δυο παραδείγματα.
Οι κύριοι του Περισσού και του σημερινού ΣΥΝ άσκησαν κυβερνητική εξουσία. Βρομίστηκαν με τη διαχείριση της αστικής εξουσίας. Κι επειδή αυτά τα πράγματα γίνονται πάντοτε με το «αζημίωτο», θα κουβαλούν πάντα την κατηγορία για μίζες. Την ίδια περίοδο, δόθηκαν οι άδειες στους καναλάρχες της ιδιωτικής τηλεόρασης. Απ’ αυτό το σκάνδαλο δεν χρειάστηκε να πάρουν μίζες (μολονότι τίποτα δεν αποκλείεται). Αρκεί η υποστήριξη που θα είχαν από το κλαμπ των μεγαλοεκδοτών, που βρέθηκαν με κανάλια στα χέρια τους, εντελώς παράνομα.
Τέλος, για τους νεότερους να θυμίσουμε ότι ο υπουργός Εσωτερικών του ενιαίου ΣΥΝ, Θ. Κατριβάνος, ήταν αυτός που αποφάσισε την πολιτική επιστράτευση των απεργών των ΟΤΑ, που απεργούσαν για να αποτρέψουν τις απολύσεις χιλιάδων συμβασιούχων συναδέλφων τους, που ο… αριστερός υπουργός είχε εισηγηθεί στην κυβέρνηση. Ηταν τότε που ο «οικουμενικός» πρωθυπουργός Ζολώτας λανσάριζε τον όρο «άγριες και αντικοινωνικές απεργίες».
