Από το «αγγίζουν τα όρια της προβοκάτσιας» φτάσαμε στη σκέτη «προβοκάτσια». Ο λόγος για τις περιπέτειες της δημοτικής αρχής του Περισσού στη Νίκαια, που βρίσκεται αντιμέτωπη με κινητοποιήσεις των συμβασιούχων. Εμείς να δεχτούμε ότι η ΠΑΣΚΕ κάνει σπέκουλα. Να δεχτούμε ακόμα ότι μαζί της συμπαρατάσσονται η ΔΑΚΕ και η παράταξη του ΣΥΝ. Μπορεί, όμως, να γίνει σπέκουλα χωρίς να υπάρχει πρόβλημα; Τι στο διάολο, πρόβατα είναι οι συμβασιούχοι και τους σέρνουν κάποιοι συνδικαλιστές σε κινητοποιήσεις ενάντια σε μια φιλεργατική δημοτική αρχή, που τους έχει λύσει όλα τα προβλήματα; Σαν να μη μας τα λένε καθόλου καλά οι άνθρωποι του Περισσού.
Το πρώτο που θα έπρεπε να σημειώσει κάποιος είναι η αντίληψή τους για τους συμβασιούχους: «Οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι που κληροδότησε στην αγωνιστική δημοτική αρχή ο δήμαρχος του ΠΑΣΟΚ Β. Τράπαλης είναι περίπου 100» («Ριζοσπάστης», 13.6.07). «Κληροδότησε»! Λες και μιλάνε για ντουλάπες και γραφεία και όχι για ανθρώπους της δουλειάς. Με την ίδια λογική, έχει δίκιο η κυβέρνηση για τη συμπεριφορά της απέναντι στους συμβασιούχους, αφού όλους τους έχει «κληροδοτήσει» στη σημερινή κυβέρνηση η προηγούμενη. Ακόμα και αν παραβλέψουμε το γεγονός ότι ο Μπενετάτος του Περισσού διανύει ήδη τη δεύτερη τετραετία στη Νίκαια, αρκεί και μόνο η χρήση του συγκεκριμένου ρήματος για να αποδείξει ότι αντιμετωπίζουν τους συμβασιούχους σαν περιττό βάρος που τους κληροδότησε η προηγούμενη δημοτική αρχή.
Οι συγκεκριμένοι συμβασιούχοι προχώρησαν σε κινητοποιήσεις, ζητώντας να εξοφλήσει ο Δήμος όλες τις οφειλές του σε δεδουλευμένα και υπερωρίες, να πληρώσει τα αναδρομικά που κερδήθηκαν με τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις, να καθορίσει τις ειδικότητες εκείνων που έχουν τακτοποιηθεί, να προσλάβει γιατρό εργασίας, να επαναπροσλάβει εργάτη που ακρωτηριάστηκε κατά τη διάρκεια της εργασίας του, να τους καταβληθούν οι παροχές σε είδος. Ζήτησαν, δηλαδή, πράγματα που ζητούν οι συμβασιούχοι σε πλείστους όσους Δήμους. Τα μέλη και οι οπαδοί του Περισσού ουδέποτε πληροφορήθηκαν για ποια αιτήματα απήργησαν οι συμβασιούχοι της Νίκαιας. Το μόνο που έμαθαν ήταν ότι δεν απήργησαν αλλά έκαναν «αποχή από την εργασία χωρίς αντικείμενο» («Ριζοσπάστης», 14.6.07). Ανατριχιάζεις και μόνο που το διαβάζεις, γιατί σε παραπέμπει στη λογική των καπιταλιστών και των κυβερνήσεων, που πάντοτε χαρακτηρίζουν τις απεργίες «αδικαιολόγητη αποχή από την εργασία».
Ο Δήμος-εργοδότης πλήρωσε μερικά από τα χρωστούμενα (οι κινητοποιήσεις είχαν γίνει το Μάη και από την εξέλιξη δικαιώθηκαν), αλλά δεν πλήρωσε τα μεροκάματα των ημερών της απεργίας. Το αίτημα για την καταβολή τους απετέλεσε την αιχμή των νέων κινητοποιήσεων. Πώς απάντησε ο Δήμος; Ιδού η ανακοίνωσή του, μνημείο εργοδοτικού τραμπουκισμού: «Αυτοί που ευθύνονται για την αδικαιολόγητη απώλεια ημερομισθίων εργαζομένων, τώρα εκμεταλλεύονται το αποτέλεσμα της ανευθυνότητάς τους για να δημιουργήσουν νέα προβλήματα. Πού ακούστηκε διοίκηση συλλόγου εργαζομένων να απαιτεί την καταβολή ημερομισθίων και περισσότερο μιας αδικαιολόγητης και βουτηγμένης στη σκοπιμότητα απεργίας;»!!!
Ελα μου ντε, πού ξανακούστηκε αυτό που αποτελεί πάγιο αίτημα του εργατικού κινήματος εδώ και δεκαετίες, δηλαδή να καταβάλλονται τα μεροκάματα των ημερών απεργίας και που όποτε έχει κατακτηθεί (τις λιγότερες φορές, είν’ αλήθεια) προβλήθηκε δικαίως ως σημαντική κατάκτηση; Και τι να πεις για τη λογική των «υποκινητών», που παρουσιάζει τους εργάτες σαν άβουλα όντα που κάποιοι τους υποκινούν σε απεργία;
Η διαχείριση τμήματος έστω της αστικής εξουσίας είναι εξ ορισμού αντεργατική, γιατί η αστική εξουσία έχει οικονομικό αντικείμενο, έχει εργάτες που τους εκμεταλλεύεται. Αυτό αποδεικνύεται για μια φορά ακόμη στην περίπτωση του «κόκκινου» δημάρχου Νίκαιας. Γι’ αυτό και το κόμμα του κατέληξε και στην προπαγάνδα του συμψηφισμού (γιατί δεν γίνονται κινητοποιήσεις στον Πειραιά, το Κερατσίνι, το Πέραμα, που οι συμβασιούχοι έχουν μεγαλύτερα προβλήματα, ρωτάει ο «Ριζοσπάστης», 13.6.07) και -το χειρότερο- του κοινωνικού αυτοματισμού. Προσπαθούν να φέρουν τους εργάτες αντιμέτωπους με τους κατοίκους του Δήμου, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το κάνουν οι κυβερνήσεις σε περιπτώσεις ισχυρών κοινωνικών αγώνων (ναυτεργάτες, αγρότες κ.ά.). Διαβάστε το τελευταίο για να φρίξετε και πάλι: «Ξεδιπλώνεται μια επιχείρηση που αντικειμενικά αποβαίνει σε βάρος του λαού της πόλης και των εργαζομένων, μόνο και μόνο για να συκοφαντηθεί η αγωνιστική δημοτική αρχή»!!! («Ριζοσπάστης», 14.6.07).
