Το αλισβερίσι είχε αρχίσει εδώ και καιρό. Από την εποχή της «σκληρής διαπραγμάτευσης» ήδη. Τότε που ο Ολάντ είχε πάψει να είναι «Ολαντρέου» και είχε γίνει «ο καλύτερος φίλος της Ελλάδας και ο σταθερότερος σύμμαχος της κυβέρνησης της Αριστεράς». Εδώ και καιρό αποτελούσε κοινό μυστικό ότι η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, παρά τη γκρίνια αρχικά του Βενιζέλου και μετά της Γεννηματά, είχε αποφασίσει να δώσει στον Τσίπρα το «καθεστώς Χριστόφια». Δηλαδή, ο μεν ΣΥΡΙΖΑ να είναι μέλος της ευρωομάδας της «Αριστεράς», ο ηγέτης του, όμως, ως πρωθυπουργός, να συμμετέχει με την ιδιότητα του παρατηρητή στις συνόδους κορυφής του ΕΣΚ (Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα), που γίνονται πριν τις συνόδους κορυφής της ΕΕ (τέτοιες συνόδους κορυφής κάνουν και οι συντηρητικοί του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος).
Αυτό συνέβαινε με τον Χριστόφια, όσο ήταν πρόεδρος της Κύπρου, το ίδιο αποφασίστηκε να γίνει και με τον Τσίπρα. Δεν είναι και πολλοί οι σοσιαλδημοκράτες πρωθυπουργοί και αρχηγοί κρατών στην ΕΕ, οπότε οι σοσιαλδημοκράτες χρειάζονται ενισχύσεις. Από την άλλη, με το ΠΑΣΟΚ σε χαμηλό μονοψήφιο νούμερο και το Ποτάμι χωρίς μέλλον, η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έχει κάθε λόγο να επενδύσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Και ο Τσίπρας, έχει κάθε λόγο να «φωλιάσει» στην αγκαλιά της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, του Ολάντ, του Ρέντσι και του Γκάμπριελ, γιατί ξέρει ότι από τώρα και μετά μόνο ζόρια θα έχει. Για τον ίδιο λόγο, το ΠΑΣΟΚ επιδιώκει να μπλοκάρει τις σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Φιλοδοξεί να ζήσει την αντίστροφη πορεία: να δει τα συγκοινωνούντα δοχεία να λειτουργούν και πάλι, φέρνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε μονοψήφιο εκλογικό ποσοστό και το ΠΑΣΟΚ στα παλιά μεγαλεία, σε κόμμα εξουσίας και πάλι.
Στο επίπεδο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας τα πράγματα μάλλον δεν είναι δύσκολα για τον Τσίπρα αυτή τη στιγμή. Θα τον δεχτούν. Το μόνο που απομένει είναι να φτιάξει και ένα αφήγημα (παραμύθι δηλαδή) για τον κάθε συριζαίο που είχε συνηθίσει να θεωρεί την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία φορέα του νεοφιλελευθερισμού. Το αφήγημα λέει ότι χάρη στον ΣΥΡΙΖΑ… η Ευρώπη αλλάζει. «Στην Ευρώπη διαμορφώνεται ένα μέτωπο κατά της λιτότητας που διευρύνεται συνεχώς» είπε ο Τσίπρας στη συνέντευξή του στην «Αυγή» της περασμένης Κυριακής. Το περιέγραψε κιόλας αυτό το… μέτωπο: «Η δυναμική είναι με το μέρος μας και ενισχύεται σταθερά. Το τοπίο αλλάζει στην Πορτογαλία και στην Ισπανία. Υπάρχει πλέον μια πιο ξεκάθαρη στάση της ιταλικής κυβέρνησης και μια νέα δυναμική στην Ιρλανδία. Το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα διαμορφώνει μια πιο επιθετική ατζέντα κατά της λιτότητας. Αυτά είναι βήματα που έχουν γίνει τους τελευταίους μήνες. Η ελληνική κυβέρνηση αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ παίζουν ξεχωριστό ρόλο στη διαμόρφωση αυτού του μετώπου».
Κι αφού περιέγραψε το ανύπαρκτο μέτωπο κατά της λιτότητας, τους πέταξε την προειδοποίηση να μην τολμήσουν να αντιταχθούν στο σχέδιο συγχώνευσης του ΣΥΡΙΖΑ με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία: «Και οφείλω να πω ότι στις συμμαχίες δεν κοιτάμε τους άλλους στα δόντια ούτε ζητάμε πιστοποιητικά ιδεολογικής καθαρότητας. Μας αρκούν αυτά που μας ενώνουν – και είναι πολλά. Η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει και το μέτωπο της αλλαγής αυτής κερδίζει κάθε μέρα και περισσότερο έδαφος». Θυμίζει την περίοδο, πριν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβερνητικό κόμμα, που οι Λαφαζανικοί και οι «57» έβαζαν ενστάσεις στις αθρόες μετεγγραφές πασόκων στον ΣΥΡΙΖΑ και οι Τσιπραίοι τους κατηγορούσαν ότι έχουν πιάσει το «αριστερόμετρο» και εμποδίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ να διευρύνει την επιρροή του και να γίνει κόμμα εξουσίας.
Θα σώσει η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία τον ΣΥΡΙΖΑ από την κατάρρευση; Αυτό είναι άλλης τάξης ζήτημα. Οπως δεν μπόρεσε να σώσει το ΠΑΣΟΚ, που πλήρωσε σκληρά την έναρξη της μνημονιακής περιόδου, έτσι δε θα μπορέσει να σώσει και τον ΣΥΡΙΖΑ, που θα πληρώσει σκληρά τη διάψευση των ελπίδων τόσων ανθρώπων, στους οποίους πούλησε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Αυτά είναι εσωτερικά ζητήματα, δεν τα καθορίζουν ο Ολάντ, ο Ρέντσι, ο Σουλτς και ο Πιτέλα, όσες δηλώσεις υπέρ του Τσίπρα και αν κάνουν.
