Ο Ζορμπάς δεν μίλησε προεκλογικά για το σκάνδαλο με το ομόλογο του ΤΣΠΕΑΘ, όμως τα στοιχεία που έχει διαρρεύσει είναι αρκετά για να κάνουν ζημιά στην κυβέρνηση, η οποία από τη μεριά της τηρεί ένοχη σιωπή, ενώ ο Αλογοσκούφης (επειδή ξέρει πως η κυβέρνηση έχει λερωμένη τη φωλιά της) έσπευσε να δηλώσει ότι δεν υπάρχει τέτοιο σκάνδαλο (βλέπε διπλανή στήλη)!
Τα στοιχεία αποκαλύπτουν ένα πολυπλόκαμο σύστημα μοιράσματος μιζών ανάμεσα σε διάφορα κέντρα, μέσω τραπεζών του εξωτερικού και off shore εταιριών. Χάνεται όποιος προσπαθήσει να βγάλει άκρη. Τα πρόσωπα που φέρονται να πρωταγωνιστούν σ’ αυτόν τον τρελό χορό είναι ο (ακόμη και τώρα!) πρόεδρος του ΤΣΠΕΑΘ Ν. Καπράνος (ο μόνος που βγαίνει δημόσια και δηλώνει ότι δεν είναι ένοχος και δεν φοβάται τίποτα), ο γνωστός Γ. Παπαμαρκάκης, ο Α. Τρουλινός (στέλεχος της ΝΔ και κουμπάρος του Καραμανλή), ο Ν. Δεσποτόπουλος, επίσης στέλεχος της ΝΔ και διορισμένος απ’ αυτή πρόεδρος του νοσοκομείου «Μεταξά» στον Πειραιά, ο Δ. Παστελάκος, διάφορες εταιρίες τις οποίες διαχειρίζονται κάποιοι από τους προηγούμενους καθώς και τα στενά συγγενικά τους πρόσωπα.
Ποινικά, όμως, αμφιβάλλουμε αν θα βγει οποιαδήποτε άκρη. Γιατί το να διακινούνται χρήματα ανάμεσα σε λογαριασμούς εταιριών ή και μεταξύ εταιριών και ιδιωτών δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο. Πρέπει να αποδειχτεί ότι τα χρήματα αυτά προέρχονται από μίζες. Για να γίνει αυτό θα πρέπει κάποιος κρίκος του κυκλώματος να σπάσει και να δώσει τους άλλους. Θα γίνει αυτό; Τίποτα δεν μας οδηγεί σε θετική απάντηση. Η ομερτά μεταξύ των λαμόγιων θα λειτουργήσει και πάλι. Ο,τι και να γράψει, λοιπόν, ο Ζορμπάς στο νέο πόρισμά του, που μάλλον θα το δώσει μετά τις εκλογές, όταν (και αν) η υπόθεση φτάσει στο δικαστήριο, θα πρέπει να υπάρξουν αποδείξεις.
Τι πρέπει να κρατήσουμε, λοιπόν, απ’ αυτή την υπόθεση. Πως μια σειρά λαμόγια, συνδεδεμένα με την κυβέρνηση της ΝΔ, έπεσαν πάνω στο δημόσιο χρήμα και το καταξέσκισαν. Και βέβαια, κανένας δε μπορεί να πιστέψει ότι όλα τούτα έγιναν πίσω από τις πλάτες της κυβέρνησης. Αλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που γίνονται. Τα ίδια έχουν ξαναγίνει στο παρελθόν και θα συνεχίσουν να γίνονται. Θυμάται μήπως κανείς τα περιβόητα «νέα τζάκια» του ΠΑΣΟΚ; Θυμάται ποια ήταν η περιουσιακή κατάσταση αυτών που μπήκαν νεαροί στην πολιτική τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης και ποια είναι σήμερα;
Η ρεμούλα και η διαπλοκή δεν είναι κάποια παθογένεια που εμφανίζεται σε εξαιρετικές περιπτώσεις και αφορά λίγους «επιλήσμονες του καθήκοντος». Είναι δομικό στοιχείο της καπιταλιστικής διαχείρισης. Αυτό είναι που πρέπει να συγκρατήσουμε. Κι αν θέλουμε να το επικαιροποιήσουμε, τότε αύριο πρέπει να τους μαυρίσουμε όλους. Να στρέψουμε την πλάτη στο πολιτικό τους σύστημα, δίνοντας υπόσχεση αγώνα για την ανατροπή του, όχι μέσα από ήρεμους κοινοβουλευτικούς περιπάτους, αλλά μέσα από σκληρούς ταξικούς και επαναστατικούς αγώνες. Θυμηθείτε ότι αυτοί που με τόση μαεστρία «ξαλαφρώνουν» τα ταμεία των ασφαλιστικών οργανισμών σε λίγο θα ζητήσουν σκληρά μέτρα, επικαλούμενοι τα ελλείμματα.
