Αν γυρίσουμε οχτώ μήνες πίσω, στην Κυριακή 12 Νοέμβρη του 2017, θα βρούμε τον Σταύρο Θεοδωράκη να συμμετέχει στις εκλογές για αρχηγό του νέου φορέα της «Κεντροαριστεράς» (ακόμα δεν τον είχαν βαφτίσει ΚΙΝΑΛ) και να βγαίνει τέταρτος και καταϊδρωμένος (πίσω από Γεννηματά, Ανδρουλάκη και Καμίνη), με ποσοστό μόλις 9,81%. Παρά ταύτα, ο Θεοδωράκης εμφανιζόταν ως συναρχηγός του νέου κόμματος, αντλώντας δύναμη από την ύπαρξη της κοινοβουλευτικής ομάδας του Ποταμιού, η οποία σχηματίστηκε με το 4,09% που πήρε το Ποτάμι στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015. Αντλούσε δύναμη από ένα υπόλειμμα του παρελθόντος, το οποίο όλοι γνώριζαν και γνωρίζουν ότι πλέον δεν υφίσταται.
Σιγά-σιγά ο Θεοδωράκης και η παρέα του συνειδητοποίησαν ότι για τους πασόκους δεν ήταν παρά ένα αναγκαίο προπαγανδιστικό συμπλήρωμα, με ημερομηνία λήξης. Ημερομηνία λήξης μέχρι τις επόμενες εκλογές, στις οποίες το πολύ να σωζόταν ο Θεοδωράκης (μέσω ψηφοδελτίου Επικρατείας), ενώ οι υπόλοιποι θα έψαχναν την ψήφο τους, καθώς ούτε κύρος διαθέτουν, ούτε μηχανισμό, ούτε σχέσεις με τους ψηφοφόρους. Η Γεννηματά δεν τους έκανε καν την τιμή να τους ρωτήσει για αποφάσεις πολιτικής που ανακοίνωνε. Κι όταν διαμαρτύρονταν, οι πασόκοι τους απαντούσαν ότι «η πρόεδρος είναι το μόνο εκλεγμένο όργανο του Κινήματος, επομένως και η μόνη που δικαιούται να χαράζει πολιτική»!
Λογικό ήταν, λοιπόν, ν' αρχίσουν ν' αναζητούν «εναλλακτικές λύσεις» πολιτικής επιβίωσης. Και είναι βέβαιο ότι τις βρήκαν σε κάποια παρασκηνιακή συμφωνία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλιώς δε θα το κουνούσαν ρούπι από το ΚΙΝΑΛ και θα προσπαθούσαν να βελτιώσουν τη θέση τους μέσα σ' αυτό. Ευνόητο είναι πως αυτού του τύπου οι παρασκηνιακές συμφωνίες ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που «γίνονται και δεν λέγονται». Αναμενόμενες είναι, λοιπόν, οι καθημερινές διαψεύσεις από πλευράς Ποταμιού.
Το ότι η πρόταση Θεοδωράκη για αποχώρηση από το ΚΙΝΑΛ εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία (97 υπέρ, 16 κατά, 5 λευκά) από το οιονεί συνέδριο του Ποταμιού δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη. Αυτή η Μεγάλη Συνάντηση των Αντιπροσώπων δεν είναι παρά ένα τυχάρπαστο μάζεμα ανθρώπων που επικοινωνούν μέσω των «κοινωνικών δικτύων». Δεν πρέπει να υπάρχει πιο απολίτικο μόρφωμα στην αστική πολιτική. Ενα «φαν κλαμπ» του Θεοδωράκη είναι, που ξαφνικά απέκτησε υπόσταση και στάτους πολιτικού κόμματος. Λογικό να τον ακολουθεί όπου πάει. Αρχικά στο ΚΙΝΑΛ, τώρα εκτός ΚΙΝΑΛ, αύριο κάπου αλλού. Το μόνο βέβαιο είναι πως το Ποτάμι ως κοινοβουλευτικό κόμμα έχει ημερομηνία λήξης την ημέρα διάλυσης της σημερινής Βουλής.
ΥΓ1. Οι ΜΕΤΑρρυθμιστές του Λυκούδη συνεδρίασαν ξεχωριστά, αποφάσισαν να αποχωρήσουν από τα όργανα του ΚΙΝΑΛ, καθώς είχαν πάρει πόστα μέσω του Ποταμιού, τόνισαν όμως ότι διατηρούν την πολιτική αυτονομία τους και κρατούν τις πόρτες ανοιχτές προς όλες τις πλευρές. Παλιός στο παιχνίδι του πολιτικού οπορτουνισμού ο Λυκούδης, δε θέλει να γίνει εξάρτημα του Θεοδωράκη και των προσωπικών του παιχνιδιών. Η παρέα Λυκούδη τίθεται «σταντ μπάι» και θα καθορίσει τη στάση της ανάλογα με τις εξελίξεις και το τι συμφέρει περισσότερο την ίδια. Στόχος είναι να ξαναβγεί ο Λυκούδης βουλευτής.
ΥΓ2. Φήμες επιμένουν ότι ο Θεοδωράκης θα κατέβει ως υποψήφιος για το Δήμο Αθήνας, τυπικά ως ανεξάρτητος, με την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, όμως. Στόχος να καλύψει το κενό του Καμίνη. Θα δούμε αν θα του βγει το σχέδιο.
