Την Τετάρτη 7 Μάη θα ξεκινήσει η σε δεύτερο βαθμό δίκη για την υπόθεση του ΕΛΑ. Θα έχουμε συνεκδίκαση των δυο εφέσεων (των κατηγορούμενων για την πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση στην πρώτη δίκη και της εισαγγελίας για την πρωτόδικη αθωωτική απόφαση στη δεύτερη δίκη). Κατηγορούμενοι θα είναι οι Χρήστος Τσιγαρίδας, Κώστας Αγαπίου, Ειρήνη Αθανασάκη και Αγγελέτος Κανάς, αφού ο Μιχάλης Κασίμης αθωώθηκε ομόφωνα δυο φορές και ο Γιάννης Σερίφης αθωώθηκε ομόφωνα στη δεύτερη δίκη. Η κατηγορία σε βάρος του τελευταίου ήταν από τα τραγελαφικά της τρομοϋστερίας, γι’ αυτό και η ίδια η Αντιτρομοκρατική φρόντισε ν’ «αδειάσει» τον αυτόκλητο ψευδομάρτυρα-χαφιέ Κορωναίο, στέλνοντας δυο αξιωματικούς της –τους μοναδικούς που εμφανίστηκαν σε όλες τις δίκες «τρομοκρατίας»– να καταθέσουν ουσιαστικά σαν μάρτυρες υπεράσπισης του Σερίφη για το σκέλος που τον έφερε ως μέλος και του ΕΛΑ (αυτοί τον ήθελαν μόνο στη 17Ν).
Δυο είναι τα βασικά επίδικα αυτής της δίκης.
Το πρώτο έχει να κάνει με την ποινική της έκβαση. Ως προς αυτό υπάρχει ένας εφησυχασμός που καλλιεργήθηκε από δυο γεγονότα. Πρώτο, από την αθωωτική απόφαση της δεύτερης δίκης και δεύτερο από το γεγονός ότι όλοι οι καταδικασθέντες αποφυλακίστηκαν με όρους, γεγονός που εκτιμήθηκε ως αποφόρτιση της υπόθεσης. Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας, όμως, η μειοψηφία της αθωωτικής απόφασης (που επέτρεψε και την άσκηση έφεσης από τον εισαγγελέα), η οποία ήταν στην ίδια κατεύθυνση με την καταδικαστική απόφαση της πρώτης δίκης. Ακόμη, το γεγονός ότι, μολονότι όλοι οι κατηγορούμενοι είναι ελεύθεροι, η δίκη διεξάγεται και πάλι στην αίθουσα υψίστης ασφαλείας των φυλακών Κορυδαλλού, με όλους τους συμβολισμούς που αυτή «κουβαλάει». Τέλος, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας το γεγονός ότι διανύουμε ακόμη τη φάση του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», ενώ στα δικαστικά μας πράγματα έχουμε μια ακόμα πιο συντηρητική στροφή (μέχρι διώξεις διαφωνούντων δικαστών προωθεί το δίδυμο Χατζηγάκη-Σανιδά).
Επομένως, κάθε εφησυχασμός είναι επικίνδυνος. Δεν πρόκειται να έχουμε μια τυπική-διεκπεραιωτική διαδικασία που θα ολοκληρωθεί με μια αθωωτική απόφαση, μόνο και μόνο επειδή το αποδεικτικό υλικό είναι εντελώς ανύπαρκτο. Για όσους ενδεχομένως δεν θυμούνται τα δεδομένα της υπόθεσης, αναφέρουμε ότι έχει κριθεί πως ο ΕΛΑ σταμάτησε τη δράση του το 1995. Επομένως, δεν υπάρχει καταδίκη για συμμετοχή (έχει παραγραφεί και για τον Χρ. Τσιγαρίδα που ανέλαβε την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής του). Αν αυτό επαναληφθεί, ποινικά ακυρώνονται και οι καταθέσεις των τεσσάρων γελοίων ψευδομαρτύρων (Κυριακίδου, Τόγκα, ζεύγος Πομώνη), που μόνο για το αδίκημα της συμμετοχής θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν. Μένει, όμως, το εφεύρημα της «ψυχικής συνδρομής», το οποίο απετέλεσε τη βάση για την εφαρμογή της ναζιστικού τύπου αρχής της «συλλογικής ευθύνης»: αφού εμείς κρίναμε ότι υπήρξατε μέλη του ΕΛΑ, δε μπορούμε μεν να σας καταδικάσουμε για συμμετοχή στην οργάνωση, ούτε για συμμετοχή σε κάποια ενέργειά της, αφού δεν έχουμε κανένα στοιχείο, σας καταδικάζουμε όμως ως απ- λούς συνεργούς σε όλες τις ενέργειες της οργάνωσης, διότι ενθαρρύνατε… ψυχικά εκείνους που έκαναν τις ενέργειες!
Αυτό το εφεύρημα είναι κρίσιμο για τους συγκεκριμένους κατηγορούμενους (περίπου 12 αιώνες φυλάκιση «μάζεψε» ο καθένας τους στην πρώτη δίκη, κατά συγχώνευση 25 χρόνια), αποκτά όμως και μια ευρύτερη σημασία. Πολύ σωστά έθεσε το ζήτημα ο Χρ. Τσιγαρίδας, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στο «Ποντίκι» της περασμένης Πέμπτης:
«Η καταδικαστική απόφαση της πρώτης δίκης συνιστά ένα δικαστικό και πολιτικό σκάνδαλο. Οχι μόνο ως προς τους συγκατηγορούμενούς μου, που δεν έχουν καμιά σχέση με την υπόθεση, αλλά και ως προς εμένα, που ανέλαβα την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή μου στον Επαναστατικό Λαϊκό Αγώνα. Μη έχοντας το παραμικρό αποδεικτικό στοιχείο για τη συμμετοχή οποιουδήποτε σε οποιαδήποτε μαχητική ενέργεια του ΕΛΑ, το έκτακτο τρομοδικείο διατάχτηκε να εφαρμόσει τη ναζιστική αρχή της συλλογικής ευθύνης. Ενοχοι όλοι ως απλοί συνεργοί σε όλες τις ενέργειες του ΕΛΑ, λόγω… ψυχικής συνδρομής σε άγνωστους δράστες!
Η απόφαση αυτή δεν αφορά μόνο τους κατηγορούμενους αυτής της δίκης. Αφορά το σύνολο των αγωνιζόμενων ανθρώπων της κοινωνίας μας, που μπορούν να βρεθούν με ανάλογες καταδίκες στην πλάτη για τη συμμετοχή τους στα κινήματα και τους αγώνες. Θα έπρεπε να αφορά και κάθε οπαδό της αστικής δημοκρατίας. Ειδικά όσους καμαρώνουν για τον ευρωπαϊκό “νομικό πολιτισμό”. Οι αντιδράσεις τους σ’ αυτό το ναζιστικό τερατούργημα ήταν από ανύπαρκτες έως υποτονικές. Εχουν, πάντως, το χρόνο να το πράξουν τώρα. Εκτός αν οι αναφορές τους στο “νομικό πολιτισμό” δεν είναι παρά το φύλλο συκής πίσω από το οποίο κρύβουν την υποταγή τους στις διαταγές του “μεγάλου αφεντικού”, την ευθυγράμμισή τους με τις ντιρεκτίβες του “παγκόσμιου πολέμου κατά της τρομοκρατίας”, στο όνομα του οποίου δικαιολογούνται τα πάντα, φτάνει να οδηγούν στην εξόντωση του πολιτικού αντιπάλου».
Επομένως, και το ποινικό σκέλος αυτής της δίκης έχει ξεκάθαρα πολιτικό χαρακτήρα. Πρέπει να δοθεί μάχη. Και στη μάχη πρέπει να πάρουν μέρος πολλοί. Ανεξάρτητα από τη θέση που έχουν για τη δράση του ΕΛΑ. Ας αφήσουν, λοιπόν, τα πολιτικά «τσαλιμάκια», ας πάψουν να παριστάνουν τη στρουθοκάμηλο και ας πάρουν καθαρά θέση.
Το δεύτερο επίδικο αφορά το ιδεολογικοπολιτικό φορτίο αυτής της δίκης. Σ’ αυτό το πεδίο όσοι υπερασπίζονται τις επαναστατικές ιδέες αισθάνονται ότι βγήκαν νικητές από την πρώτη κιόλας δίκη. Κι αυτό χάρη στον Χρ. Τσιγαρίδα, που ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή του στον ΕΛΑ και υπερασπίστηκε την επαναστατική τιμή της οργάνωσής του και την προσωπική του αγωνιστική διαδρομή. Ο Δ. Κουφοντίνας και ο Χρ. Τσιγαρίδας ζωντάνεψαν στην αίθουσα των έκτακτων τρομοδικείων τις καλύτερες παραδόσεις του κομμουνιστικού κινήματος. Είμαστε σίγουροι ότι ο Τσιγαρίδας θα πράξει και πάλι το ίδιο, ενώ την προσπάθεια αυτή θα ενισχύσουν και οι μάρτυρες υπεράσπισής του, που ελπίζουμε αυτή τη φορά να είναι περισσότεροι. Ο ΕΛΑ και η επαναστατική παράδοση θα βγουν νικητές στο ηθικοπολιτικό πεδίο και αυτή τη φορά. Η προσπάθεια απαξίωσης των οργανώσεων που στη δράση τους χρησιμοποίησαν και ένοπλη επαναστατική βία δε θα περάσει.
Υπάρχει, δυστυχώς, και ένα τρίτο επίδικο. Είναι βέβαιο ότι θα αντιμετωπίσουμε και πάλι μια προσπάθεια σπίλωσης και του Τσιγαρίδα και του κινήματος αλληλεγγύης, με φερέφωνα τον Κανά και το νέο δικηγόρο του. Θα την αντιμετωπίσουμε κι αυτή όπως και τις προηγούμενες. Η δική μας θέση είναι καθαρή: τα πράγματα πρέπει να λέγονται με τ’ όνομά τους και οι επαγγελματίες λασπολόγοι πρέπει να παίρνουν απαντήσεις. Είναι κι αυτός ένας πόλεμος στον οποίο κάποιος πρέπει να νικήσει. Εντιμη ειρήνη με ανθρώπους αποφασισμένους να μετέλθουν τα πιο πρόστυχα μέσα δε μπορεί να υπάρξει. Οσο περισσότεροι το συνειδητοποιήσουν αυτό και εγκαταλείψουν τις ταλαντεύσεις τους τόσο το καλύτερο για το κίνημα.
