Δεν περιλάμβανε εκπλήξεις, όπως αναμενόταν άλλωστε, η τριήμερη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης που ζήτησε η συγκυβέρνηση από τη Βουλή. Δεν μπορεί καν να θεωρηθεί νέο στοιχείο η «απειλή» του Τσίπρα ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δε θ’ αναγνωρίσει τυχόν συμφωνία για το χρέος που θα κάνει η συγκυβέρνηση με τους δανειστές. Κάτι τέτοιοι παλικαρισμοί δεν ανησυχούν κανένα και γίνονται μόνο για εσωτερική κατανάλωση.
Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται πλέον τις δύο δανειακές συμβάσεις και απλά δηλώνει πρόθεση επαναδιαπραγμάτευσής τους, όταν διακηρύσσει ότι δεν πρόκειται να κάνει καμιά μονομερή ενέργεια, αλλά θα αποπληρώνει κανονικά τα τοκοχρεολύσια, ποιον μπορεί να φοβίσει με την απειλή ότι δε θ’ αναγνωρίσει μια νέα συμφωνία; Οταν ο Σταθάκης δηλώνει πως η επιμήκυνση (αυτό θα είναι το περιεχόμενο της νέας αναδιάρθρωσης του χρέους) «είναι θετική αλλά δε φτάνει», όταν ο Σκουρλέτης την αντιμετωπίζει ως «εναλλακτική πρόταση για κάποιο ενδιάμεσο διάστημα», ποιος μπορεί να πάρει στα σοβαρά τον παλικαρισμό; Αλλωστε τέτοιου τύπου παλικαρισμούς έχει εκστομίσει πολλούς ο Τσίπρας και πλέον μόνο θυμηδία προκαλούν. Δε χρειάζεται να θυμηθούμε την προειδοποίηση στον Σαμαρά «να μην διανοηθεί» να διορίσει διοικητή στην ΤτΕ και επίτροπο στην Κομισιόν χωρίς να διαβουλευτεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, που κατέληξε σε ευχές προς τον Αβραμόπουλο για καλή θητεία και σε επίσκεψη του οικονομικού επιτελείου του ΣΥΡΙΖΑ στον Στουρνάρα, για να διαμαρτυρηθεί για την απρέπεια του Μπουμπούκου. Χρειάζεται, όμως, να θυμηθούμε μια άλλη, ουσιαστική προειδοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, που πλέον την έχει κάνει γαργάρα. Μιλάμε για την προειδοποίηση για τις συμβάσεις ιδιωτικοποίησης, τις οποίες υποτίθεται ότι θα ακύρωνε ο ΣΥΡΙΖΑ. Λέξη δεν υπάρχει γι’ αυτό το ζήτημα στο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», λέξη δεν ακούστηκε από το στόμα του Τσίπρα ή άλλων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στο τριήμερο της κοινοβουλευτικής συζήτησης.
Μοιραία, στον απόηχο αυτής της κοινοβουλευτικής διαδικασίας συζητιέται το θέμα της αριθμητικής της προεδρικής εκλογής. Και θα εξακολουθούσε να συζητιέται, αν δεν είχαμε τη μνημειώδη γκάφα του Σκουρλέτη, που έγινε διαφημιστής του Κουρή και πρόσφερε στον Σαμαρά μια ευκαιρία να βγει από τη δύσκολη θέση που έτσι κι αλλιώς βρίσκεται. Η εξασφάλιση των 180 φαίνεται αυτή τη στιγμή ανέφικτη για τη συγκυβέρνηση. Δεν το λέμε κάνοντας τη γελοία εξίσωση των θετικών ψήφων που πήρε το βράδυ της περασμένης Παρασκευής με τις ψήφους που θα πάρει στην προεδρική εκλογή, την οποία έκανε ο Τσίπρας, αλλά μερικές απλές μαθηματικές πράξεις.
Η συγκυβέρνηση έχει 155 και οι ανεξάρτητοι βουλευτές είναι 23. Και όλους να τους πάρει, πάλι θα χρειαστεί άλλους δύο, από τη ΔΗΜΑΡ και/ή τους ΑΝΕΛ (εκτός αν στο λογαριασμό μετράνε και οι «ανανήψαντες» χρυσαυγίτες Αλεξόπουλος και Μπούκουρας). Ο λογαριασμός, όμως, δεν μπορεί να γίνει έτσι, γιατί απλούστατα κάποιοι από τους 23 έχουν ανοιχτό νταραβέρι με τον ΣΥΡΙΖΑ (Βουδούρης) και κάποιοι άλλοι θεωρείται σίγουρο ότι θα μεταπηδήσουν σ’ αυτόν (Τζάκρη, Παραστατίδης, ενδεχομένως και Μουτσινάς με Μπόλαρη). Επομένως, η συγκυβέρνηση πρέπει να βρει από πέντε μέχρι εφτά βουλευτές από ΔΗΜΑΡ και ΑΝΕΛ για να φτάσει στους 180.
Στη ΔΗΜΑΡ ο Κουβέλης έχει πια μόνο τον εαυτό του, άντε και τους Τσούκαλη και Γιαννακάκη. Οι υπόλοιποι (δεν βάζουμε αυτούς που έχουν ανεξαρτητοποιηθεί) κοιτάζουν προς ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά για να μετρηθούν στους 180 ο Κουβέλης με τους άλλους δύο, θα πρέπει υποψήφιος πρόεδρος να είναι ο Κουβέλης. Κι αν γίνει αυτό, θα πρέπει να φύγουν και μερικοί ακόμη από τον Καμμένο. Οπως καταλαβαίνετε, τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα για τη συγκυβέρνηση, έτσι όπως διαγράφονται αυτή τη στιγμή.
Δεν είναι, όμως, και τόσο εύκολα και για την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ. Για να μην ψηφίσει πρόεδρο της Δημοκρατίας οποιοσδήποτε από τους ανεξάρτητους πρώην Πασόκους και τους «φιλο-σύριζα» της ΔΗΜΑΡ, θα πρέπει να εξασφαλίσει θέση στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, στην εκλογική περιφέρεια που επιθυμεί. Αλλιώς δεν έχει κανένα λόγο να παρατήσει ενάμιση χρόνο θητείας μόνο και μόνο για να δώσει στον ΣΥΡΙΖΑ την ευκαιρία να κερδίσει τις εκλογές. Μιλάμε για καμιά δεκαριά «βαριά ονόματα» στις εκλογικές τους περιφέρειες, η ένταξη των οποίων θα προκαλέσει σίγουρα εσωτερικό καυγά στον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί αυτές οι έδρες θα αφαιρεθούν από κάποιους άλλους. Φυσικά, ο καυγάς θα ενδυθεί την υπεράσπιση πολιτικών και ιδεολογικών αρχών, θα αναφέρεται σε ανθρώπους που ψήφισαν τα Μνημόνια και τώρα τους δίνει συγχωροχάρτι ο ΣΥΡΙΖΑ και τα παρόμοια. Ηδη, τα όργανα άρχισαν να βαράνε, με άρθρο στελέχους της πολιτικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα των Λαφαζανικών Iskra.
Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, πάντως, δείχνει αποφασισμένη να τους επιβάλει έστω και πραξικοπηματικά. Το υπαινίχτηκε ευθέως ο διευ-θυντής του πολιτικού γραφείου του Τσίπρα, Ν. Παππάς, που δήλωσε την περασμένη Τρίτη σε ραδιοφωνικό σταθμό: «Εάν κάποιος δεν θεωρήσει ότι είναι σημαντικό να τερματιστεί αυτή η πολιτική και ψηφίσει για πρόεδρο της Δημοκρατίας, κόβει τις γέφυρες συνεργασίας μαζί μας». Αυτό είναι κλείσιμο του ματιού προς ανεξάρτητους και ΔΗΜΑΡίτες για να κάνουν το αντίθετο, εισπράττοντας ως αντάλλαγμα τη «συνεργασία» με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορέσει να τους εγγυηθεί την επανεκλογή τους, τότε πρέπει να θεωρού-με σίγουρο ότι όλος αυτός ο συρφετός θ’ αναζητήσει άλλο τρόπο για να «πουλήσει» την ψήφο του.
Αν ο Βενιζέλος δεν έχει δυνατότητες να δελεάσει τους πρώην Πασόκους, γιατί ξέρουν ότι με το ΠΑΣΟΚ αποκλείεται να επανεκλεγούν, ο Σαμαράς έχει τη δυνατότητα να δελεάσει τους δεξιούς, είτε προέρχονται από τη ΝΔ και τους ΑΝΕΛ είτε είναι ακόμη στους ΑΝΕΛ. Χωρίς να λογαριάσουμε αυτά που παίζονται «κάτω από το τραπέζι» και η παράταση της βουλευτικής θητείας (είναι κάμποσα τα λεφτά, φανερά και «κρυφά») και μια θέση στα ψηφοδέλτια της ΝΔ αποτελεί δέλεαρ για όλους αυτούς τους τύπους και τις τύπισσες. Ειδικά αν τα γκάλοπ δείχνουν ότι το κόμμα του Καμμένου εξακολουθεί να είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, τα πράγματα θα γίνουν πιο εύκολα για τον Σαμαρά, για να μαζέψει όχι μόνο τους «αδέσποτους» δεξιούς, αλλά και μερικούς μέσα από το κόμμα του Καμμένου. Και πάλι, όμως, θα χρειαστεί το κομπρεμί με τον Κουβέλη, για να πέσουν στο λογαριασμό οι ελάχιστοι Κουβελικοί και να σχηματιστεί το 180, οριακά έστω.
Η εξίσωση, λοιπόν, δεν είναι καθόλου απλή. Τα παζάρια θα συνεχίζονται μέχρι την τελευταία στιγμή και ορισμένοι «παίχτες» θα καθορίσουν τη θέση τους όταν μετρήσουν το πολιτικό κλίμα και τις τάσεις που θα διαμορφωθούν μέχρι τα τέλη του χρόνου. Ο ίδιος ο Κουβέλης έριξε τις πρώτες τροχιοδεικτικές βολές, βάζοντας τον τελευταίο μπιστικό που του έχει μείνει (μέχρι στιγμής, γιατί αύριο κανείς δεν ξέρει) στην κοινοβουλευτική ομάδα, τον Ν. Τσούκαλη, να δηλώσει σε ραδιοσταθμό πως «αν φύγει η τρόικα, συν επιπλέον μια διευ-θέτηση του χρέους, συν μια ευτυχής κατάληξη στα θέματα των τραπεζών, είναι κάποιες αλλαγές, κάτι διαφορετικό που θα εξεταστεί». Αυτό είναι προσφορά με δύο αποδέκτες. Εξαρτάται πώς θα την πάρουν, πώς θα την εκτιμήσουν και τι «τιμή» θα προσφέρουν. Γι’ αυτό εμείς δεν βιαζόμαστε να κάνουμε προβλέψεις.
