Μπορεί η εξεταστική επιτροπή για το «μαϊμούδισμα» των στατιστικών στοιχείων κατά την περίοδο 2004-2009 να αργήσει να πιάσει δουλειά, καθώς οι Πασόκοι δε θέλουν να φορτίσουν το πολιτικό κλίμα, όμως ήδη βρίσκονται και οι ίδιοι αντιμέτωποι με την κατηγορία ότι έκαναν «λογιστικές αλχημίες» για να πετύχουν την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Γι’ αυτό και με μπροστάρηδες τους «εκσυγχρονιστές» της περιόδου Σημίτη, στους οποίους συγκαταλέγεται και η σημερινή πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών (Παπακωνσταντίνου και Σαχινίδης ήταν στο επιτελείο των Παπαντωνίου-Χριστοδουλάκη) προσπαθούν να περάσουν στην αντεπίθεση, με δυο τρόπους: πρώτο με το επιχείρημα ότι τα swaps ήταν τότε νόμιμη πρακτική (από άποψη κοινοτικού δικαίου) και δεύτερο με στοιχεία για τη «δημιουργική λογιστική» που εφάρμοζαν τότε και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Οπως αποδεικνύεται από τα στοιχεία που διοχετεύουν και όπως γνωρίζουμε όλοι όσοι παρακολουθούσαμε τότε τη συγκρότηση της ΟΝΕ, αυτό συνέβαινε. Γιατί η ΟΝΕ ήταν πρωτίστως μια πολιτική απόφαση του γαλλογερμανικού ιμπεριαλιστικού άξονα, γι’ αυτό και οι κοινοτικές υπηρεσίες έκαναν τα στραβά μάτια όταν οι κυβερνήσεις «τσίμπαγαν» λίγο τα στοιχεία, προκειμένου να φανεί ότι έχουν πιάσει όλες τις απαιτήσεις του Μάαστριχτ.
Για παράδειγμα, η Ιταλία και swaps έκλεισε και έσοδα επόμενων ετών εμφάνισε ως εισπραχθέντα. Η Γαλλία έβγαλε έξω από τον προϋπολογισμό το κόστος ασφάλισης των υπαλλήλων της France Telecom που ιδιωτικοποιήθηκε. Ισπανία, Βέλγιο και Πορτογαλία δεν κατέγραφαν τις ετήσιες δαπάνες για τα δημόσια έργα, αλλά τα κατέγραφαν με την παραλαβή κάθε έργου.
Ετσι, την κρίσιμη χρονική περίοδο μείωσαν τεχνητά το έλλειμμα. Ακόμη και η Γερμανία, η ατμομηχανή της ευρωζώνης, έκανε τις δικές της λογιστικές αλχημίες, μη εμφανίζοντας στο έλλειμμα σημαντικότατες δαπάνες που προέκυψαν μετά την ενοποίηση.
Τα ίδια, όμως, μπορεί να υποστηρίξει και η ΝΔ για τη δική της «δημιουργική λογιστική». Μπορεί να θυμίσει τα συγχαρητήρια που μοίραζε στην κυβέρνηση Καραμανλή και στον Αλογοσκούφη ο περιβόητος Χ. Αλμούνια. Οταν ο Αλογοσκού-φης έκανε την «απογραφή» και ουσιαστικά έσπρωξε την Ελλάδα στην «επιτήρηση», για να ξεφορτωθεί η κυβέρνηση τις προεκλογικές της υποσχέσεις, ήταν ο Αλμούνια που συνέχαιρε δημοσίως την κυβέρνηση για τη βελτίωση του έργου της Στατιστικής Υπηρεσίας. Οταν η κυβέρνηση παρουσίασε το έλλειμμα κάτω από 3%, ήταν ο Αλμούνια που έκρινε «αξιόπιστη και βιώσιμη» τη μείωση, προβλέποντας μάλιστα ότι αυτή θα διατηρηθεί και το 2008 «μετά τη σαφή διόρθωση». Κι ας φώναζαν τότε οι Πασόκοι πως η κυβέρνηση είχε περάσει στα έσοδα του 2006 έσοδα που εισπράχθηκαν το 2007 και δεν είχε γράψει τις δαπάνες των νοσοκομείων. Ας μιλούσε ο Παπανδρέου για «πολιτικά κριτήρια» με τα οποία η Επιτροπή έβγαλε την Ελλάδα από την «επιτήρηση» (για να πάει ο Καραμανλής με αβάντα σε εκλογές).
Δεν ανακάλυψαν, λοιπόν, τώρα τις λογιστικές αλχημίες τα κοινοτικά όργανα. Τις ήξεραν πολύ καλά, σε όλες τις φάσεις. Και την περίοδο Σημίτη και την περίοδο Καραμανλή. Τώρα, απλά τις χρησιμοποι-ούν σαν όπλο εκβιασμού. Ο Παπακωνσταντίνου, όμως, γιατί «έσπρωξε» τον Παπανδρέου στη συγκρότηση της εξεταστικής επιτροπής; Μόνο για να δώσει εξετάσεις στα κοινοτικά επιτελεία; ‘Η μήπως για να δικαιολογήσει το απότομο φούσκωμα του ελλείμματος που έκανε τον περασμένο Νοέμβρη, θέλοντας έτσι να «καθαρίσει» τα βιβλία και να δείξει επιτυχίες το 2010; Μπορούσε να συνεχίσει τη «δημιουργική λογιστική» χωρίς κανείς να του πει τίποτα. Ομως, ήθελε να «φορτώσει» όλο το έλλειμμα στην περίοδο της ΝΔ (το ίδιο είχε κάνει και ο Αλογοσκούφης με την «απογραφή»), χωρίς καν να σκέφτεται το ενδεχόμενο ότι η Ελλάδα θα επιλεγεί από τα κοράκια του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου ως το εύκολο θύμα για τα κερδοσκοπικά τους παιχνίδια με τα κρατικά ομόλογα και το ευρώ.
Τα κοινοτικά όργανα από τη μεριά τους, με την καθοδήγηση κυρίως της Γερμανίας, βρήκαν την ευκαιρία για να εισάγουν ολόκληρη την ευρωζώνη στον αστερισμό της «νέας εποχής». Μιας εποχής στη διάρκεια της οποίας θα γίνει πράξη η «στρατηγική της Λισαβόνας» στην πιο σκληρή αντεργατική της εκδοχή. Η Ελλάδα επελέγη ως η χώρα-στόχος, προκειμένου να προωθηθούν ευρύτατες ανατροπές όχι μόνο στη δημοσιονομικό αλλά και στον εργασιακό τομέα. Γι’ αυτό και δηλώνουν έκπληκτοι για τις λογιστικές αλχημίες.
