Την περασμένη εβδομάδα, η «Κόντρα» αποχώρησε από τη «Δράση για την ελευθερία», το μετωπικό σχήμα για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατούμενων, του οποίου υπήρξε συνιδρύτρια. Ηταν κάτι που δεν το επιλέξαμε, αλλά μας επιβλήθηκε εκ των πραγμάτων.
Το «Δίκτυο» υπέβαλε στη «Δράση» ένα ιταμό τελεσίγραφο: «ή η Κόντρα ή εμείς, διότι δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε με όσους μας κατηγορούν ότι ξεπουλήσαμε τον αγώνα των 300 μεταναστών απεργών πείνας»! Μετέφερε, δηλαδή, σε ένα μετωπικό σχήμα, το οποίο δεν είχε καμιά ανάμιξη στην απεργία πείνας των 300 μεταναστών, η δε συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων σ’ αυτό δεν επέδειξε το παραμικρό πολιτικό ή προσωπικό ενδιαφέρον για έναν τόσο σημαντικό αγώνα, την αντιπαράθεση που ξέσπασε μετά το τέλος της απεργίας πείνας.
Ομως, κι αυτή η μεταφορά δεν έγινε με όρους πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά με οπορτουνιστική κουτοπονηριά, η οποία περιλάμβανε και προσυνεννόηση με άλλα μέλη της «Δράσης», όπως έγινε φανερό από τη συζήτηση που έγινε. Ζητήθηκε από την «Κόντρα» ή ανασκευή των απόψεών της ή… παροχή εξηγήσεων με τελεσιγραφικό τρόπο: «Πείτε μας γιατί τους λέτε πουλημένους, αλλά χωρίς να γίνει συζήτηση για ό,τι συνέβη στην Υπατία»!
Ηταν μια συζήτηση ξέχειλη από υποκρισία, η οποία αποκάλυπτε ένα κλίμα παρέας και όχι μια πολιτική λειτουργία. Για μας η «Δράση» ήταν ένα μετωπικό σχήμα, ένας χώρος μαζικής (με όλη τη σχετικότητα του όρου) παρέμβασης και δράσης, στον οποίο ουδέποτε προσπαθήσαμε να μεταφέρουμε το σύνολο των πολιτικών και ιδεολογικών μας απόψεων, σεβόμενοι τη σχετική του αυτονομία που καθοριζόταν από τον θεματικό του άξονα. Γι’ αυτό και, μολονότι έχουμε συγκεκριμένη άποψη για το τι συνέβη στην Υπατία και για το πώς έληξε άδοξα η απεργία πείνας των 300 μεταναστών, άποψη που δημοσιεύσαμε καταρχήν και εξακολουθούμε να ντοκουμεντάρουμε με τα δημοσιεύματά μας, δεν θελήσαμε να τη μεταφέρουμε στη «Δράση» ή σε οποιοδήποτε άλλο μετωπικό σχήμα.
Δεν ήμασταν διατεθειμένοι, όμως, ούτε το βέτο του «Δικτύου» να δεχτούμε (που θύμιζε το «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης»), ούτε να συζητήσουμε με τελεσιγραφικούς όρους. Καταστήσαμε σαφές ότι αν η «Δράση» θέλει να κρίνει, τότε πρέπει να μπει στην ουσία, να συζητήσει επί της ουσίας και όχι να κρύβεται υποκριτικά πίσω από κάποιο… κινηματικό σαβουάρ-βιβρ. Απευθυνόμασταν, όμως, εις ώτα (στην πλειοψηφία τους) μη ακουόντων. Ετσι, δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να αποχωρήσουμε, γιατί τέτοιους όρους ποτέ δεν δεχτήκαμε ούτε πρόκειται να δεχτούμε. Η ευθύνη για τη μετατροπή ενός μικρού, αλλά ελπιδοφόρου, πολιτικού εγχειρήματος σε παρέα δεν βαραίνει εμάς, αλλά εκείνους που έκαναν αυτή την επιλογή.
Δεν είναι η πρώτη φορά που το «Δίκτυο» προσπαθεί μ’ αυτό τον τρόπο να δημιουργήσει αναχώματα. Τώρα είχε έναν παραπάνω λόγο, καθώς έχει τη φωλιά του λερωμένη. Το ίδιο έκανε και όταν αποχώρησε από τις «Κινήσεις Αλληλεγγύης στους Πολιτικούς Κρατούμενους», χωρίς να δώσει καμιά εξήγηση, αλλά ψιθυρίζοντας δεξιά κι αριστερά ότι χολώθηκε από άρθρο πολεμικής που γράφτηκε στην «Κόντρα» για το «Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ». Αλλη φορά, πάλι στις «Κινήσεις Αλληλεγγύης» έθεσε ζήτημα συνύπαρξης με σύντροφο (όχι της «Κ»), επειδή κάποιος είπε, ότι κάπου κάτι είπε για το «Δίκτυο».
Σε ό,τι μας αφορά, ο αγώνας για την αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους μέχρι την απελευθέρωσή τους αποτελεί συστατικό στοιχείο της πολιτικής μας, το οποίο έχει κατά κόρον εξηγηθεί. Δεν εξαρτάται από την ύπαρξη της «Δράσης», όπως δεν εξαρτήθηκε από την ύπαρξη προηγούμενων μετωπικών σχημάτων. Θα θυμίσουμε μόνο, ότι δώσαμε εντελώς μόνοι τον αγώνα στο εφετείο για την υπόθεση του ΕΛΑ, όταν οι πάντες απείχαν προκλητικά. Αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε και στο εξής. Ο χρόνος θα το δείξει.
