Αρκετά πριν ο Μητσοτάκης κηρύξει (σχεδόν επίσημα) την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, ως παππούς του πολιτικού συστήματος, είχαν ήδη σχηματιστεί τα δίπολα που θα κονταροχτυπηθούν για τα μάτια της ωραίας κάλπης.
ΝΔ-ΠΑΣΟΚ το πρώτο δίπολο, με το νικητή να παίρνει ως έπαθλο την εξουσία. Ηδη άρχισαν το σκληρό ροκ και ποιος τους πιάνει. Εδώ μέχρι και ο Αλογοσκούφης είπε τον Γιωργάκη «κανακάρη του ξένου και ντόπιου κατεστημένου». Τι έχουν ακόμα να δουν τα μάτια μας και ν’ ακούσουν τ’ αυτιά μας. Πάντως, δεν πάμε για ντέρμπι. Αυτό το έχουν ξεχάσει ακόμα και τα φιλικά προς το ΠΑΣΟΚ μίντια. Στάνταρ άσος είναι το αποτέλεσμα κι αν θέλετε να τζογάρετε παίξτε στο σκορ. Με πόσες μονάδες διαφορά θα κερδίσει η ΝΔ;
ΚΚΕ-ΣΥΝ το δεύτερο δίπολο. Στάνταρ άσος κι εδώ, γιατί η διαφορά καλπικής κλάσης είναι μεγάλη. Λίγο ενδιαφέρον παρουσιάζει το σκορ, το οποίο ενδεχομένως να οδηγήσει σε περιορισμένες αλλαγές στο ρόστερ των ομάδων. Ο αγώνας, πάντως, προδιαγράφεται και πάλι ανιαρός. Ολο τα ίδια και τα ίδια, όσο και αν ο ΣΥΝ προσπαθεί να κάνει ένα μικρό λίφτινγκ, μεταγγίζοντας λίγο περισσότερο «κόκκινο» στη μόστρα του, σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές. Θα ‘χει πλάκα, πάντως, καθώς οι «κόκκινοι» εταίροι θα προσπαθούν να περάσουν ΣΥΡΙΖΑ από τις χοντροδεξιές θέσεις της ηγεσίας του ΣΥΝ. Χρειάζεται βιρτουοζιτέ για να καταφέρεις κάτι τέτοιο και επειδή οι παίχτες δεν το διαθέτουν, αναμένονται στραμπουλήγματα και άλλου τύπου τραυματισμοί.
ΛΑΟΣ-ΔΗΜ.ΑΝ ή Καρατζαφέρης-Παπαθεμελής το τρίτο δίπολο. Στάνταρ άσος και εδώ το αποτέλεσμα. Είναι σαν να πυγμαχούν ένας των βαρέων βαρών με έναν της κατηγορίας μύγας. Πόσους γύρους, όμως, θα αντέξει ο… μύγας; Αν καταφέρει ν’ αποφύγει τα χτυπήματα του χοντρού και του καταφέρει μερικά τσιμπηματάκια στα πλευρά, ο χοντρός θα μείνει εκτός νυμφώνος και ο άλλος χοντρός θα μαζέψει όλο το χαρτί.
Κι εκεί που θα περίμενε κανείς να τελειώσουμε με τα δίπολα, όλως αιφνιδίως μας προέκυψε και ένα τελευταίο, προερχόμενο από τους κόλπους της… ριζοσπαστικής αριστεράς. Δυο συγκεντρώσεις με το ίδιο περιεχόμενο έγιναν το περασμένο Σάββατο στην Αθήνα: πώς θα εκφραστεί εκλογικά η ριζοσπαστική αριστερά; Ελα μου ντε. Μιλάμε για μείζονος σημασίας -σχεδόν ιστορικής- ερώτημα. Για να εξομολογηθούμε την αμαρτία μας, δεν το πολυπαρακολουθήσαμε το θέμα, αλλά η σύντομη ενασχόλησή μας μ’ αυτό δεν στάθηκε ικανή να διαγνώσουμε τις διαφορές. Τι λέει η κάθε πλευρά, βρε αδερφέ. Δε μπορέσαμε να καταλάβουμε πώς, ας πούμε, τα βρίσκουν σε χώρους σχετικά προνομιακής παρέμβασης (όπως το φοιτητικό κίνημα) και δε μπορούν να τα βρουν σε γήπεδο που είναι χαμένοι από τα αποδυτήρια (εκτός αν θεωρήσουμε ότι ελάχιστες χιλιάδες ψήφοι έχουν ξεχωριστή σημασία, οπότε ο νικητής (οι νικητές καλύτερα) θα αποκτήσουν στρατηγικό πλεονέκτημα και θα πρέπει να τους αναγνωριστεί η ιδεολογικοπολιτική ηγεμονία.
Επίσης, δεν μπορούμε ακόμα να καταλάβουμε ποιο ακριβώς είναι το ζητούμενο της διεκδίκησης της ψήφου (ίσως να φταίει η μαρξιστικολενινιστική μας παιδεία και κουλτούρα). Ολοι θα σου πουν ότι πρωτίστως τους ενδιαφέρει η ζύμωση των ριζοσπαστικών, ανατρεπτικών, επαναστατικών και ό,τι άλλο θέλετε ιδεών και όχι οι ψήφοι. Τότε προς τι η διεκδίκηση των ψήφων πρωτίστως; (Και μη μας πει κανείς όχι, γιατί για χάρη της ψήφου χαλάνε φιλίες, συνεργασίες και συμμαχίες). Οποιος θέλει να παρέμβει στις εκλογές κάνοντας επαναστατική ζύμωση και ανοίγοντας μέτωπο στον αστισμό, επιλέγει τη γραμμή που θα κάνει διακριτή τη ρήξη με το πολιτικό σύστημα. Στις παρούσες συνθήκες, η γραμμή ρήξης μπορεί να συνοψιστεί μόνο στο «αποχή-άκυρο».
ΥΓ: Αν υλοποιηθεί τελικά το νεόκοπο ριζοσπαστικό μέτωπο Νο 2, έχει να πέσει πολύ γέλιο. Γιατί ο βασικός εταίρος (ΣΕΚ) έχει ένα πλούσιο παρελθόν ντούρου αντικαπιταλισμού. Ας πούμε, στις τελευταίες δημοτικές εκλογές στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησε με Μπουτάρη (ναι, τον γνωστό βιομήχανο κρασιών και μπίρας) και κατέληξε στο δεύτερο γύρο με Αράπογλου, διότι «θέλουμε την ήττα των υποψηφίων της ΝΔ και θα την επιβάλουμε έστω χρησιμοποιώντας τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ στο δεύτερο γύρο». Ευτυχώς για σας, παιδιά, που οι βουλευτικές εκλογές δεν έχουν δεύτερο γύρο…
