Ο Θεοχαρόπουλος αποδεικνύεται γνήσιο τέκνο του κυρ-Φώτη του Κουβέλη. Κατάφερε να τον βγάλει βουλευτή το ΠΑΣΟΚ τον Σεπτέμβρη του 2015 (όταν η ΔΗΜΑΡ του τον Γενάρη της ίδιας χρονιάς είχε πάρει μόλις 0,48%). Τι «πούλησε» στο ΠΑΣΟΚ για να εξασφαλίσει μια έδρα άκοπα (επικεφαλής στο Επικρατείας); Την ταμπέλα ΔΗΜΑΡ, την οποία τόση ανάγκη είχε το ΠΑΣΟΚ εκείνη την περίοδο. Και την «πούλησε» ακριβά, αν σκεφτούμε ότι εκτός από την έδρα που πήρε άκοπα, επέβαλε και την αλλαγή του ονόματος του συνδυασμού σε «Δημοκρατική Συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ».
Τώρα, «πουλάει» το ίδιο όνομα στον ΣΥΡΙΖΑ, σε μια περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βάλει μπροστά το «πρότζεκτ Προοδευτική Συμμαχία» και χρειάζεται κάποια ονόματα. Θα υποτιμούσαμε τη νοημοσύνη σας αν ασχολούμασταν με την… «προγραμματική συμφωνία ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ». Αυτά είναι κωλόχαρτα για προπαγανδιστική χρήση. Μένει να μάθουμε αν η συμφωνία προβλέπει και μια εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ για τον Θεοχαρόπουλο. Γιατί με σταυρό δεν τον βλέπουμε να ξαναμπαίνει στη Βουλή.
Εννοείται πως η συμφωνία δεν έγινε τις τελευταίες μέρες. Εχει γίνει πριν από καιρό. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ισχυροί παράγοντες του παρασκηνίου (από τις γνωστές πρεσβείες μέχρι ισχυρούς καπιταλιστές) έδωσαν εντολή στον Θεοχαρόπουλο να ψηφίσει υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών. Οι επαφές με τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είχαν γίνει από τότε, γι' αυτό και η Γεννηματά έσπευσε να τον διαγράψει, αφήνοντας υπαινιγμούς ότι υπάρχει κομπρεμί. Στη συνέχεια, ο Θεοχαρόπουλος με τον Χατζησωκράτη έστησαν τη «Νέα Αρχή», παρέα με τον Λυκούδη, για να επανεκκινήσουν υποτίθεται την «ανανεωτική Αριστερά». Ηταν ένα διαπραγματευτικό χαρτί για ν' ανεβάσουν την τιμή πώλησής τους στον ΣΥΡΙΖΑ. Μόλις εξασφάλισαν την πώληση, παράτησαν στα κρύα του λουτρού τον Λυκούδη, που τώρα «σκούζει» (με… αξιοπρέπεια, όμως, όπως ταιριάζει σ' έναν παλιό «εσωτερικάκια»), μιλώντας για «δυσάρεστο θέαμα πολιτικής συναλλαγής» (μένει να μάθουμε τι θα κάνει ο ίδιος – οι πόρτες του ΚΙΝΑΛ είναι πάντοτε ανοιχτές).
Ολ' αυτά αναδεικνύουν μιαν αφόρητη μπόχα. Αυτή η μπόχα, όμως, είναι παλιά. Πάντοτε μ' αυτόν τον τρόπο κυλούσε η αστική πολιτική. Ετσι διέλυσε ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος την Ενωση Κέντρου, «αγοράζοντας» έναν-έναν τους βουλευτές της, έτσι βρέθηκαν κάτι πρωτοκλασάτοι δεξιοί (Μπούτος και σία) στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, έτσι βρέθηκαν οι νεοφιλελεύθεροι Μάνος και Ανδριανόπουλος στο ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη, έτσι διέλυσε το ΛΑΟΣ ο Καραμανλής ο νεότερος, «αγοράζοντας» τα γκεσέμια του (Βορίδη, Γεωργιάδη, Πλεύρη) κτλ. κτλ. Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την τετράχρονη κυβερνητική συνεργασία με το ακροδεξιό κόμμα του Καμμένου, που κατέληξε με το «ξεψείρισμα» τόσων βουλευτών και στελεχών του (Κουντουρά, Κουίκ, Κόκκαλης, Παπαχριστόπουλος, τώρα και ο πρώην γενικός γραμματέας των ΑΝΕΛ Μοίρας, που ορίστηκε από τη Δούρου εκπρόσωπος Τύπου της προεκλογικής της εκστρατείας), οι τελευταίες «μεταγραφές» μπορεί να θεωρηθούν και παρονυχίδα.
ΥΓ. Ο «ειδικών αποστολών» Παπαχρήστος των «Νέων» έγραψε την περασμένη Δευτέρα πως ο Θεοχαρόπουλος, μετά την εκλογή του ως επικεφαλής της ΔΗΜΑΡ το καλοκαίρι του 2015, του ζήτησε συνάντηση, στην οποία -εκτός των άλλων- του είπε να τον βοηθήσει να συναντήσει τον Ψυχάρη. «Με την υπόλοιπη διαπλοκή έχεις κάνει τίποτε; του έριξα το δόλωμα», γράφει ο Παπαχρήστος. Και συνεχίζει: «Τσίμπησε – Ναι αμέ. Την Τρίτη που μας πέρασε, συναντήθηκα με τον κύριο Βαρδή». Και καταλήγει: «Το παλικάρι είχε βάλει πλώρη για μεγάλα πράγματα. Αν δύο ημέρες μετά την εκλογή του ως πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ είχε επιζητήσει, και επιτύχει, μια συνάντηση με τον κ. Βαρδή, ήταν φανερό ότι δεν θα τον σταματούσε τίποτε πλέον…».
Αρμόδιος για να διαψεύσει ή να επιβεβαιώσει (λέμε τώρα) τον Παπαχρήστο είναι ο Θεοχαρόπουλος. Εμείς απλώς ρωτάμε: γιατί ο Παπαχρήστος «αποκαλύπτει» αυτόν τον διάλογο τέσσερα χρόνια μετά; Οσο ο Θεοχαρόπουλος ήταν στη ΔΗΣΥ και στο ΚΙΝΑΛ ήταν καλός και τώρα που πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ έγινε ένας πουλημένος στη «διαπλοκή» αριβίστας;
