Διαβάζαμε τα πρακτικά της Βουλής (16.5.08) και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Σύμπασα η κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ κατέθεσε επερώτηση με θέμα τα μέτρα που λαμβάνονται για την προστασία από τις φυσικές καταστροφές (σεισμούς, πλημμύρες, δασικές πυρκαγιές) και η συζήτηση εξελίχτηκε σε μια συναινετική σούπα, όπου κυβέρνηση και αντιπολίτευση συναγωνίζονταν σε αναζήτηση των καλύτερων λύσεων προς όφελος του ελληνικού λαού. Ηταν από τις στιγμές εκείνες που το αστικό κοινοβούλιο εμφανίζεται ως πραγματικά υπερταξικός «εκπρόσωπος του έθνους».
Το στίγμα έδωσαν οι ίδιοι οι ομιλητές του ΚΚΕ, συμπεριλαμβανόμενης της Παπαρήγα, που χρησιμοποίησαν χαμηλούς τόνους και αναλώθηκαν κυρίως σε «θετικές προτάσεις», υπό το πρίσμα των οποίων άσκησαν την όποια κριτική. Οι τρεις υφυπουργοί που ανέλαβαν να απαντήσουν (Θ. Ξανθόπουλος, Π. Χηνοφώτης, Κ. Κιλτίδης) «έπιασαν το νόημα» και απέφυγαν κάθε αντιπαράθεση, αλλά και κάθε κομπασμό. Ειδικά ο Ξανθόπουλος δεν είχε κανένα πρόβλημα να μιλήσει για ελλείψεις, για λάθη, για καθυστερήσεις, να κάνει ακόμη και… αντικαπιταλιστική κριτική από τεχνοκρατική σκοπιά. Στην ίδια ρότα της αναγνώρισης των ελλείψεων κινήθηκε και ο Χηνοφώτης, ενώ ο Κιλτίδης πέρασε μάλλον απαρατήρητος, γιατί δεν έχει ούτε τα φόντα, ούτε την κατάρτιση, ούτε το κύρος του Ξανθόπουλου. Στο ίδιο συναινετικό μήκος κύματος κινήθηκε και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ.
Κι ενώ θα περίμενε κανείς στις δευτερολογίες ν’ ανέβουν οι τόνοι, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Αχ. Κανταρτζής ξεκίνησε το κλείσιμό του ως εξής: «Νομίζω ότι ήταν πραγματικά και χρήσιμη η συζήτηση που έγινε και επίκαιρη. Νομίζω ότι ήταν καλή η συζήτηση. Ειπώθηκαν πράγματι πολλά στοιχεία και από τους υπουργούς που πήραν το λόγο για να μιλήσουν»! Οσο για την «κριτική» προς την κυβέρνηση, συμπυκνώθηκε στα εξής εκπληκτικά: «Εγώ δεν αμφισβητώ ότι πάρθηκαν όλα αυτά τα μέτρα τα οποία αναφέρθηκαν και όσον αφορά τη δασοπυρόσβεση και όσον αφορά τα αντιπλημμυρικά έργα τα οποία σχεδιάστηκαν και όσον αφορά τα έργα τα οποία σχεδιάζονται στην αντισεισμική προστασία και αντισεισμική θωράκιση. Ομως, όπως κι εσείς οι ίδιοι το είπατε, ένας σχεδιασμός για την αντισεισμική προστασία θέλει ένα βάθος χρόνου, ένας σχεδιασμός για την αντιπλημμυρική προστασία θέλει ένα βάθος χρόνου»! Ο επόμενος ομιλητής (Κ. Αλυσανδράκης) ξεκίνησε με ευχαριστίες προς «τους υπουργούς και τον εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ για τη συμμετοχή τους στη συζήτηση» (!), για να εξάρει στη συνέχεια την «ειλικρίνεια του κ. Ξανθόπουλου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι υπόλοιποι ήταν λιγότερο ειλικρινείς»! Η κατακλείδα της τοποθέτησής του πρέπει να γραφεί με χρυσά γράμματα στο βιβλίο του παγκόσμιου οπορτουνισμού: «Η διαφορά μας με τον κ. Ξανθόπουλο εδώ είναι, από ό,τι κατάλαβα, ότι αυτός πιστεύει ότι μπορεί μέσα στην τωρινή φάση του καπιταλιστικού συστήματος να γίνει μακρόχρονος σχεδιασμός. Εμείς, από ό,τι έχουμε δει για τον τρόπο που λειτουργεί τώρα το καπιταλιστικό σύστημα, θεωρούμε ότι είναι ανάγκη του ίδιου του συστήματος να προχωρήσει σε μια σειρά από αναδιαρθρώσεις, που αποκλείουν τη δυνατότητα ενός μακρόχρονου σχεδιασμού και εκεί ακριβώς βρίσκεται ένα βασικό στοιχείο του προβλήματος της αντιμετώπισης των καταστροφών».
