Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι 420.000 ευρώ (τόσο κάνουν 1.000.000 μάρκα) είναι μεγάλο ποσό. Αν αναλογιστούμε, όμως, ότι η Siemens, σύμφωνα με όσα καταθέτουν τα στελέχη της, έδινε το 2% του τζίρου της σε μίζες, τότε τα 420.000 ευρώ δε φτάνουν ούτε το μισό τοις εκατό του συνολικού ποσού των μιζών και ο Τσουκάτος δεν είναι παρά ο ψιλικατζής της υπόθεσης (κάτι σαν Κυριάκος επί τρία). Είτε τα συγκεκριμένα λεφτά ήταν για το ΠΑΣΟΚ (όπως υποστηρίζει ο ίδιος) είτε ήταν για την πάρτη του (όπως υποστηρίζει το ΠΑΣΟΚ), σημασία έχει ότι πρόκειται για ελάχιστο τμήμα του συνόλου των μιζών που καταβάλλονταν επί σειρά ετών και μόνο από μία εταιρία.
Από την άλλη, τα στοιχεία της δικογραφίας δείχνουν ότι σχεδόν εξαπλάσια μίζα έφυγε από τα ταμεία της Siemens για να «δέσει» η σύμβαση για το C4I, επί κυβέρνησης ΝΔ. Για τη συγκεκριμένη μίζα ακόμα δεν έχουμε πρόσωπα, αλλά μόνο off shore εταιρίες. Αλλάζει μήπως τίποτα; Με την ευκαιρία που αναφερόμαστε στη ΝΔ και τον «αδιάφθορο» πρωθυπουργό της, ας θυμηθούμε μια όχι και τόσο παλιά ιστορία. Ο εφοπλιστής και μεγαλοεκδότης Αρ. Αλαφούζος κατέθεσε, ότι έδωσε στον πρωθυπουργό της ΝΔ Κ. Μητσοτάκη επιταγή ύψους 1 εκατ. δολαρίων. Ο Μητσοτάκης πήγε να τον διαψεύσει, στο τέλος όμως αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι πήρε τα λεφτά, αλλά τα έβαλε στο ταμείο της ΝΔ. Ο Εβερτ, που διαδέχτηκε το Μητσοτάκη μετά την ήττα του τελευταίου στις εκλογές του 1993, δήλωσε ότι στα ταμεία της ΝΔ δε βρέθηκε να έχει μπει τέτοιο ποσό. Ο Καραμανλής, που διαδέχτηκε τον Εβερτ, δεν σκάλισε την υπόθεση, αυτή θάφτηκε σε κάποια δικαστικά αρχεία και όλοι ζουν έκτοτε ευτυχισμένοι. Και ο Μητσοτάκης και ο Εβερτ και ο Καραμανλής και ο Αλαφούζος. Αλλάξτε τα ονόματα, βάλτε στη θέση τους μερικούς από τους σημερινούς «πράσινους» πρωταγωνιστές του σίριαλ «Μίζενς» και δεν θα χρειαστεί ν’ αλλάξετε τίποτ’ άλλο στο σενάριο.
Ολόκληρο το πολιτικό σύστημα θέλει το όλο πρόβλημα να περιοριστεί στον Τσουκάτο, άντε και σε μερικούς άλλους. Αντε να μιλήσουν μερικοί αρθρογράφοι και πολιτικοί σχολιαστές και για «πολιτικές ευθύνες» κομμάτων και πολιτικών. Οταν δίνουν τον τόνο άνθρωποι που προσκυνούσαν τον Τσουκάτο, όταν ήταν ο παντοδύναμος «στρατηγός» του Σημίτη («κόμμα και κράτος, Θόδωρος Τσουκάτος» κραύγαζαν εν χορώ τα λαμόγια στο «συνέδριο της νίκης του εκσυγχρονισμού» το 2000), όπως ο Φλωρίδης που μιλά για «πέντε-δέκα λαμόγια που πάντα υπάρχουν» και η Διαμαντοπού-λου που με γεμάτο στόμα μιλά για «συμπεριφορές ατόμων και μάλιστα απομάχων», το χειρότερο λάθος που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να επικεντρωθούμε στον Τσουκάτο και να εστιάσουμε την προσοχή μας στις αστυνομικοδικαστικές εκδοχές αυτής της υπόθεσης. Αλλωστε, όπως και σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις έχουμε γράψει, ένα από τα εργαλεία που βοηθάει στη συγκάλυψη ενός σκανδάλου είναι ο καθημερινός βομβαρδισμός με χιλιάδες λεπτομέρειες, ονόματα, αριθμούς λογαριασμών, διασυνδέσεις εταιριών με ξένα ονόματα κ.λπ. Ο βομβαρδιζόμενος αναγνώστης χάνεται στις λεπτομέρειες, μπερδεύεται, πελαγώνει, στο τέλος τα παρατάει έχοντας χάσει την ουσία. Την ουσία που δε βρίσκεται στις ποινικές ευθύνες του ενός ή του άλλου, στους οποίους επικεντρώνεται η σκανδαλολογία, αλλά στις ουσιαστικές πολιτικές και οικονομικές πτυχές της υπόθεσης. Εμείς θεωρούμε βέβαιο, ότι ο Τσουκάτος στο τέλος θα καθαρίσει ποινικά. Την έχει δέσει την υπόθεση, μερικοί από το ταμείο του ΠΑΣΟΚ έχουν εκτεθεί ανεπανόρθωτα κάνοντας συναντήσεις με τον ίδιο κα το δικηγόρο του και συμφωνώντας στην υπερασπιστική γραμμή που αυτός χάραξε, οπότε με τι στοιχεία να καταδικαστεί; Αμφιβάλλουμε αν θα βρεθεί καν κατηγορούμενος.
Τι είναι ο Τσουκάτος; Τυπικό δείγμα σφουγγοκωλάριου που επέδειξε ικανότητα στη βρόμικη δουλειά. Αυτό ήταν το προσόν του, γι’ αυτό τον επέλεξε ο Σημίτης και τον έκανε «αντ’ αυτού», πανίσχυρο πολιτικό στέλεχος που έλυνε και έδενε, όχι μόνο στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και στον κρατικό μηχανισμό. Οποια εκδοχή κι αν δεχτούμε για τη συγκεκριμένη μίζα, στο ίδιο αποτέλεσμα φτάνουμε. Αν δεχτούμε ότι ο Χριστοφοράκος ήθελε να χρηματοδοτήσει το ΠΑΣΟΚ, πήγε στον Τσουκάτο και όχι στον γραμματέα του κόμματος, γιατί αυτός ήταν ο «καθ’ ύλην αρμόδιος». Αν ήθελε να τα χώσει στον ίδιο τον Τσουκάτο, σημαίνει ότι ήταν βέβαιος ότι αυτός θα του κάνει κάποια ή κάποιες δουλειές.
Και οι υπουργοί; Δεν ήξεραν τίποτα; Πώς θα εκτελούσαν τις εντολές του Τσουκάτου, αν δεν ήταν βέβαιοι ότι αυτές είναι οι εντολές του πρωθυπουργού; Υστερα, δε θα ζητούσαν κι αυτοί το «κατιτίς» τους; Απλά εκτελεστικά όργανα του Τσουκάτου ήταν; Κι ο Σημίτης; Αυτός απλά… προήδρευε, ανυποψίαστος για το τι γινόταν πίσω από την πλάτη του; Υπήρχε περίπτωση ο όποιος Τσουκάτος να πάρει μόνος του τέτοιες «πρωτοβουλίες»; Οποιος είναι αφελής ας πιστέψει όλ’ αυτά που γράφονται για τον «έντιμο» Σημίτη, που τον κατηγορούν μόνο για «πολιτική ευθύνη», ξέροντας πως έτσι κι αλλιώς πολιτικά είναι τελειωμένος. Κι ο Γιωργάκης και όλα τα υπόλοιπα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ, δεν άκουσαν τίποτα, δεν είδαν τίποτα, δεν υποψιάστηκαν τίποτα;
Δείτε με πόσο φυσικό τρόπο περιγράφει ο Τσουκάτος την υπερασπιστική του γραμμή: με επισκέφτηκε ο Χριστοφοράκος, μου πρότεινε 1 εκατ. μάρκα για το ΠΑΣΟΚ, τα δέχτηκα και έφτιαξα μηχανισμό για να τα «ξεπλύνω» και να τα βάλω στο ταμείο του ΠΑΣΟΚ. Ενα τόσο μεγάλο ποσό από ένα μονοπώλιο που αλώνιζε στην ελληνική οικονομία και «χτυπούσε» τις μεγαλύτερες κρατικές προμήθειες και έργα, θεωρείται απολύτως φυσιολογικό γεγονός. Προσέξτε, επίσης, ότι κανείς απ’ όσους απαντούν στον Τσουκάτο δεν ενοχλείται απ’ αυτό. Το πρόβλημα γι’ αυτούς είναι ότι ο Τσουκάτος παντελόνιασε τα λεφτά. Αν τα πήγαινε στο ΠΑΣΟΚ, δε θα είχαν πρόβλημα. Ο Αυγερινός και η Παπαχρήστου πήγαν σε σύσκεψη με τον Τσουκάτο στο γραφείο του Γκούσκου και «χτένισαν» μαζί τη δήλωση που θα έκανε. Διότι αυτοί ξέρουν καλά τι «πακέτα» έμπαιναν στο ταμείο, τα οποία βέβαια δεν προέρχονταν από φίλους και οπαδούς, αλλά από καπιταλιστές που είτε είχαν «ευεργετηθεί» και ξεπλήρωναν είτε προπλήρωναν για να «ευεργετηθούν» την επόμενη φορά. Ο Αθανασάκης τους μάζεψε (αυτός είναι ο εξωθεσμικός παράγοντας για τον οποίο μίλησε ο Γκούσκος), αλλά επειδή προφανώς ο Τσουκάτος έχει τα «ατού» του, όταν πήγαν στον εισαγγελέα, φρόντισαν να του δώσουν το άλλοθι που ζητούσε: «μαζεμένο το ποσό δεν το έφερε, αλλά δεν αποκλείουμε να το έφερε σε δόσεις, διότι έφερνε μεγάλα ποσά». Αυτό ταιριάζει απόλυτα με την υπερασπιστική γραμμή του Τσουκάτου και με τις καταθέσεις εκείνων που τον βοήθησαν να «ξεπλύνει» τη μίζα (οι αντιφάσεις είναι επιμέρους και εύκολα «μαζεύονται» από τους έμπειρους δικηγόρους).
Γι’ αυτό λέμε πως είναι λεπτομέρεια, που αφορά το ΠΑΣΟΚ και μόνο το ΠΑΣΟΚ, αν τα λεφτά πήγαν στο κομματικό ταμείο ή στην τσέπη του Τσουκάτου. Ξέρουν πολύ καλά, ότι οι μίζες (που βαφτίζονται «προσφορές» και «χορηγίες») έπεφταν σαν το χαλάζι. Στο κόμμα και σε πρόσωπα που επηρέαζαν αποφάσεις. Πώς νομίζετε ότι φτιάχτηκαν όλες αυτές οι περιουσίες, από ανθρώπους που είχαν μόνο ένα μισθουλάκο;
Τα ίδια ισχύουν και για τη ΝΔ. Εκτός αν πιστεύει κανείς ότι οι μίζες που αποδεδειγμένα δόθηκαν τουλάχιστον για το C4i πήγαν σε κάποια στελέχη της εν Ελλάδι Siemens, όπως αρχικά προσπάθησαν να μας πείσουν ο Χατζηγάκης με το Σανιδά, που τώρα έχουν πάθει αφωνία. Δεν είναι τυχαίο που στις αρχές της εβδομάδας όλες οι δεξιοφυλλάδες είχαν πανομοιότυπα «ρεπορτάζ», σύμφωνα με τα οποία ο Καραμανλής φώναξε το Βουλγαράκη και το Λιάπη στο Μαξίμου και τους έβαλε τις φωνές, ζητώντας να του πουν όλη την αλήθεια, μη τυχόν και έχουν πάρει μίζες ή «δωράκια» και πως αυτοί τον διαβεβαίωσαν ότι τάχα είναι καθαροί.
Η στόχευση είναι ολοφάνερη: κι αν βγει κάτι για τους υπουργούς, ο Καραμανλής θα τους διώξει και θα καθαρίσει. Πού να φανταστεί κι αυτός ότι θα ξέπεφταν τόσο πολύ. Οταν πείστηκε, όμως, δε δίστασε ούτε στιγμή. Την ίδια άμυνα για λογαριασμό της ΝΔ κρατάει και ο Ζαγορίτης: για το κόμμα μπορώ να διαβεβαιώσω ότι δεν πήρε δεκάρα, για πρόσωπα δε μπορώ να εγγυηθώ. Αν σβήσετε τα ονόματα Καραμανλής, Βουλγαράκης, Λιάπης, ΝΔ και βάλλετε στη θέση τους Παπανδρέου, Μαντέλης, Βερελής, ΠΑΣΟΚ δε χρειάζεται ν’ αλλάξετε τίποτ’ άλλο. Αρχάγγελος της κάθαρσης και ο Γιωργάκης, ξεφορτώνεται τους λερωμένους – καθαρό το ΠΑΣΟΚ, δεν πήρε λεφτά.
Μοναδικό τους μέλημα είναι να σώσουν το πολιτικό σύστημα και ειδικά το δικομματισμό. Γι’ αυτό και ο Καραμανλής, που μέχρι στιγμής δεν τον έχουν πάρει τα σκάγια, κάνει μεγαλόψυχες δηλώσεις του τύπου «η δημοκρατία δεν ωφελείται από κορόνες και δεν είναι στις προθέσεις μου να αναζητήσω κομματικά οφέλη». Γι’ αυτό ο Ρουσόπουλος δεν απαντά με οξύτητα στις κορόνες που αμολάει ο Γιωργάκης, δείχνοντας έτσι κατανόηση για τη δύσκολη θέση που έχει βρεθεί το ΠΑΣΟΚ, όχι με ευθύνη της κυβέρνησης, η οποία έκανε ό,τι μπορούσε για να υψώσει προστατευτική ασπίδα γύρω από όλα τα πολιτικά πρόσωπα.
Θα υπάρξει συνέχεια; Ολα δείχνουν πως ναι. Τη μορφή της δε γνωρίζουμε ακόμη. Δε γνωρίζουμε αν θα βγουν ονόματα υπουργών της κυβέρνησης ή το όνομα και τα δεδομένα για το τρίτο κόμμα που επίσης φέρεται να πήρε λεφτά. Η Βουλή θα κλείσει, ο κόσμος θα σκορπίσει στις παραλίες και ελπίζουν ότι από το φθινόπωρο, που θα ξεκινήσει η τακτική ανάκριση τα πράγματα θα έχουν ησυχάσει και θα μπορέσουν να ελέγξουν καλύτερα την κατάσταση. Σε συνθήκες κρίσης, όμως, οι πολιτικοί σχεδιασμοί δε βγαίνουν πάντοτε, ειδικά όταν πρόκειται για ένα πολυπαραγοντικό θέμα, στο οποίο εμπλέκονται πάρα πολλοί (καπιταλιστές που έδιναν μίζες, στελέχη που διεκπεραίωναν τις συμφωνίες, πολιτικοί και κομματικά στελέχη που μάζευαν τις μίζες, χρηματιστές και άλλοι επιχειρηματίες που έκαναν το «ξέπλυμα»).
