Σκουρλέτης, σε συνέντευξη στη «Real News», επαναλαμβάνει το νέο εύρημα της γραμμής ΣΥΡΙΖΑ. Ξεκινά με επίθεση: «Οσοι (βουλευτές της πλειοψηφίας) ρίξουν την κυβέρνηση θα έχουν συμβάλει στο να μπει ένα τέλος στην πιο αντικοινωνική και καταστροφική πολιτική που γνώρισε ο τόπος τις τελευταίες δεκαετίες. Θα έχουν αντιστοιχηθεί με την πλατιά απαίτηση του λαού μας να απαλλαγεί από την κυβέρνηση της κοινωνικής διάλυσης και της συρρίκνωσης της δημοκρατίας». Αμέσως μετά, βγάζει από την τσέπη το σοκολατάκι: «Μια τέτοια πολιτική πράξη θα γονιμοποιήσει πολιτικές διεργασίες. Οι πόρτες σε μας είναι ανοιχτές σε όσους συμφωνούν με τις προτάσεις μας και είναι φερέγγυοι απέναντι στο λαό πως μπορούν να τις υπηρετήσουν με ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια». Στο τέλος βάζει κι ένα φερετζέ της πλάκας, για να καθησυχάσει τάχαμου τους Λαφαζάνηδες: «Πάντως κάδος ανακύκλωσης δεν σκοπεύουμε να γίνουμε».
Κι ενώ θα περίμενε κανείς ν’ αντιδράσει το ΠΑΣΟΚ (στους δικούς του βουλευτές απευθυνόταν η πρόσκληση), αντέδρασε ο Σίμος, που κατήγγειλε ότι «η αξιωματική αντιπολίτευση κατάντησε να έχει την αποστασία σαν το κορυφαίο σύνθημα και τη μοναδική επιδίωξή της! Ντροπή». Αν δεν προστατέψει ο Σίμος τον Βενιζέλο, ποιος θα το κάνει; Το αν τον προστατεύει είναι, βέβαια, άλλο θέμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ απάντησε με το αυτονόητο: «Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί – Οι αναφορές σε αποστασία θα έκαναν τον πρωθυπουργό να ξεροκαταπίνει». Ο Σίμος έκανε πως δεν κατάλαβε και κράτησε για πάρτη του την τελευταία λέξη: «Η επίσημη αναζήτηση αποστατών που έχει εξαγγείλει δεν έχει προηγούμενο και γράφει την πιο μαύρη σελίδα της ιστορίας του ΣΥΡΙΖΑ».
Η έμφαση βρίσκεται, προφανώς, στο επίθετο «επίσημη». Εντάξει, στο παρασκήνιο κάθε κόμμα δικαιούται να αναζητά αποστάτες άλλου κόμματος (όταν κλείσει το «ντιλ», θα αποφασιστεί και η μεθόδευση επανόδου, έτσι που να μην φαίνεται σαν αποστασία), όχι όμως να το κάνει και με ανοιχτές εκκλήσεις, όπως κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει, όμως, μια διαφορά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν έχει παρτίδες και με άλλους πέραν της Τζάκρη, πρέπει να φροντίσει αυτοί να περιβληθούν από τα πριν με την αχλύ των μεγάλων αγωνιστών που έριξαν την κυβέρνηση, ώστε να γίνουν δεκτοί μετά βαΐων και κλάδων στη μεγάλη οικογένεια του ΣΥΡΙΖΑ.
Δε θεωρούν άραγε στο ΣΥΡΙΖΑ ότι αυτή η πολιτική τους βλάπτει; Και γιατί να τους βλάπτει; Ποιοι τους καταγγέλλουν για καλλιέργεια της αποστασίας; Ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο, δυο φιγούρες μισητές στους ψηφοφόρους που διεκδικεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη, όταν ως στόχος διακηρύσσεται η πτώση της κυβέρνησης το συντομότερο δυνατό, ο ΣΥΡΙΖΑ υπολογίζει πως θα γίνει αποδεκτή η τακτική του σύμφωνα με το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Αλλωστε, ειδικά τα τελευταία χρόνια, το «φύγε εσύ, έλα εσύ» έχει γίνει καθεστώς. Οι μετακινήσεις ανάμεσα στα κόμματα του αστικού πολιτκού φάσματος (πλην Περισσού) είναι συνεχείς, οπότε κανένας δε θα αισθανόταν έκπληξη με καναδυό μετακινήσεις ακόμα.
Αν πρέπει να σημειωθεί κάτι, πέρα από την επισήμανση της σαπίλας που σαρώνει το αστικό πολιτικό σκηνικό, είναι πως αυτοί που φεύγουν από ένα κόμμα και τραβάνε προς ένα άλλο, αναζητώντας την προσωπική πολιτική τους επιβίωση, είναι μεν αποστάτες των κομμάτων τους, όχι όμως και του συστήματος. Αυτό φροντίζουν να το προστατεύουν και από τη νέα θέση τους.
