Ως μια βαρετή τυπική διαδικασία αναμενόταν η αγόρευση του μοναδικού συνηγόρου πολιτικής αγωγής (Σκαμπαρδώνης) που απέμεινε στη δίκη, εκπροσωπώντας κάποιους τραυματισμένους αστυνομικούς από την ενέργεια του Θησείου. Αλλωστε, ο ίδιος ελάχιστες φορές έχει εμφανιστεί στο δικαστήριο στον ένα χρόνο που κρατάει αυτή η δίκη. Στο τέλος, όμως, απέκτησε ενδιαφέρον, αφού κατάφερε να αποδείξει τα αδιέξοδα της εισαγγελικής πρότασης και της κατηγορίας γενικότερα.
Ο Σκαμπαρδώνης, φού σημείωσε ότι με τίποτα δεν θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση των δικαστών, που πρέπει να συνυπολογίσουν τουλάχιστον 25 διαφορετικές παραμέτρους προκειμένου να βγάλουν απόφαση, ξεκίνησε με μια προβοκάτσια σε βάρος του Χρ. Τσιγαρίδα, συνδέοντάς τον –εμμέσως πλην σαφώς– με τη… «Σέχτα Επαναστατών». Αφού η «Σέχτα» την έπεσε στην Κυριακίδου και αφού ο Τσιγαρίδας δηλώνει αισιόδοξος για το επαναστατικό κίνημα, άρα… Στη συνέχεια, μας έριξε… σε ύπνο βαθύ, τον οποίο περιμέναμε βέβαια, διότι τον έχουμε ξανακούσει και γνωρίζουμε τις εμμονές του. Ο… μέγας ιστορικός Σκαμπαρδώνης έκανε ανάλυση της ιστορίας του διεθνούς και του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος! Και τι δεν ακούσαμε σ’ αυτό το παραλήρημα: Στάλιν, Τρότσκι, Μπουχάριν, Ζηνόβιεφ, Χρουτσιόφ, Μπέρια, Μαλένκοφ, Ζαχαριάδης, Ενβέρ Χότζια, Τίτο, Γκρόζος, Φλωράκης, Μπακούνιν, γεγονότα της Τασκένδης το ’55 (σ’ αυτά ανακάλυψε… 800 νεκρούς), Μάο, Γκεβάρα κ.λπ. Καθώς λαγοκοιμόμασταν πεταχτήκαμε ξαφνικά πάνω και ορμήσαμε στο πληκτρολόγιο, μη τυχόν και μας ξεφύγει η αντάξια του Κομμουνιστικού Μανιφέστου ιστορική φράση. Ο γίγαντας άνοιξε νέα πεδία στις κοινωνικές επιστήμες, μιλώντας για προσπάθεια «εγκαθίδρυσης ενός νέου προλεταριάτου, αταξικού». Ευτυχώς που δεν βρισκόμασταν στο σπίτι μας ή στην Κόντρα, γιατί θα γινόμασταν… Νέρωνες καίγοντας όλα τα βιβλία που έχουμε, βάζοντας στη βιβλιοθήκη μόνο μια μεγάλη αφίσα με τη σκαμπαρδώνεια φράση: «νέο προλεταριάτο, αταξικό»!
Ομως, στο ποινικό σκέλος της υπόθεσης ο Σκαμπαρδώνης μίλησε ως νομικός, μολονότι αφιέρωσε ελάχιστο χρόνο. Αν και δεν αμφιβάλλει –όπως είπε– ότι η Κυριακίδου υπήρξε περιφερειακό μέλος του ΕΛΑ, οι πληροφορίες που δίνει σταματούν το 1985-86. Ο,τι ισχύει για την Αθανασάκη, μπορεί να ισχύει και για τον Κανά. Μπορεί ο Κανάς να σταμάτησε τη συμμετοχή του στον ΕΛΑ το 1985 και μετά απλά να «ξενοκοίταγε». Η Κυριακίδου είπε ότι απλά έβλεπε το αμάξι του κοντά στην Πάτμου και μια φορά το 1986 είδε και τη Βεντούρη να βγαίνει. Κατά τον συνήγορο πολιτικής αγωγής, δεν μπορούν να παρθούν επιλεκτικά στοιχεία από την Κυριακίδου, όπως έκαναν οι εισαγγελείς. ‘Η θα γίνουν δεκτά όλα ή τίποτα. Επίσης, δε μπορεί να γίνει δεκτή η δήλωση Τσιγαρίδα ότι αποχώρησε από τον ΕΛΑ το 1989, γιατί δεν υπάρχει καμιά δημόσια τοποθέτηση, ανυπόγραφη έστω, μέλους του ΕΛΑ ότι αποχωρεί από την οργάνωση διότι διαφωνεί με τη συνεργασία με την 1η Μάη (πράγμα που ουδέποτε, βέβαια, έχει πει ο Τσιγαρίδας). Επομένως, κατέληξε στο συλλογισμό του ο συνήγορος πολιτικής αγωγής, ή θα τους καταδικάσετε όλους ή θα τους αθωώσετε όλους. Σε κάθε περίπτωση, σημείωσε, χρειάζεται πλήρης και αναλυτική αιτιολόγηση της όποιας απόφασης, και για τον «μέσο πολίτη» του σήμερα και για τον ιστορικό του μέλλοντος. Ολοκλήρωσε, ευχόμενος στους δικαστές τα καλύτερα, ώστε να μπορέσουν να πάρουν τη σωστή απόφαση.
Μετά από δυο δίκες, ο μοναδικός εναπομείνας συνήγορος πολιτικής αγωγής, που εκπροσωπεί μάλιστα αστυνομικούς, δεν είναι σε θέση να προτείνει καταδίκη! Αυτό είναι εξ ορισμού σημαντικό. Ο Σκαμπαρδώνης αποδόμησε την εισαγγελική πρόταση και είπε στους δικαστές: ή θα επαναλάβετε την πρωτόδικη απόφαση (δηλαδή, καταδίκη όλων στη βάση της λογικής της συλλογικής ευθύνης) ή θα τους αθωώσετε, όχι όμως με το σκεπτικό του δεύτερου πρωτόδικου δικαστήριου, αλλά λόγω παραγραφής για το πριν το 1985-86 και λόγω ανυπαρξίας αποδεικτικών στοιχείων για το μετά το 1986 χρονικό διάστημα. Ο ίδιος προτίμησε να μην πάρει θέση κι αυτό –το ξαναλέμε– λέει πολλά, αν υπολογίσουμε ότι εκπροσωπεί αστυνομικούς σε «δίκη τρομοκρατίας».
